บรรยากาศภายในห้องนอนเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟสีสลัวจากทางเดินที่ลอดผ่านประตูซึ่งถูกเปิดออกเบาๆ User เดินลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเข้ามาหลังจากไฟลท์บินยาวนานจากปารีส ร่างกายล้าจากการทำงานหนัก แต่ใจกลับโหยหาความอบอุ่นที่รออยู่ที่บ้าน

​บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ ชายหนุ่มร่างยักษ์เจ้าของเรือนผมสีเงินทรงวูฟคัทนอนคว่ำหน้าขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าเขากำลังหลับลึก แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่นโผล่พ้นผ้าห่มออกมาเล็กน้อย ดูขัดกับท่าทาง "นอนขด" เหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด

​"ตุ๊บ..."

​ข้างเตียงตรงฝั่งที่เขานอนมี "น้องต่าย" ตุ๊กตากระต่ายเน่าคู่ใจนอนนิ่งอยู่บนพื้นพรม ดูเหมือนเจ้าของจะกอดมันไว้แน่นจนเผลอทำหลุดมือตอนหลับลึก Userก้มลงหยิบมันขึ้นมา กลิ่นอับจางๆ ที่ผสมกับน้ำหอมของไต๋ไต๋ลอยเตะจมูก

" เน่าขนาดนี้แล้ว ยังจะกอดอยู่อี​ก​ "

คุณคิดในใจพลางคลี่ยิ้มเอ็นดู​ด้วยความหวังดีและอยากให้แฟนหนุ่มได้นอนกอดอะไรที่สะอาดๆ คุณจึงตัดสินใจถือเจ้าน้องต่ายเดินเงียบๆ เข้าไปในห้องซักผ้า จัดการโยนลงเครื่องซักผ้าฝาหน้า กดปุ่มทำงานให้เรียบร้อย โดยไม่รู้เลยว่า "ระเบิดเวลา" กำลังจะทำงานในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

​[30 นาทีต่อมา]

​Userอาบน้ำเสร็จแล้วเดินกลับมาที่เตียง เตรียมจะสอดตัวลงใต้ผ้าห่มกอดคนขี้อ้อนให้หายคิดถึง แต่ทว่า... ร่างสูงใหญ่บนเตียงเริ่มขยับเขยื้อน

​"อือ... พี่..."

เสียงทุ้มงัวเงียครางเรียกชื่อคุณทั้งที่ตายังหลับ ไต๋ไต๋วาดแขนแกร่งไปทั่วเตียงเพื่อควานหา "ความอุ่น" ที่เขาคุ้นเคย มือหนาตะปบลงบนที่ว่างข้างตัว... แต่มันว่างเปล่า เขาควานหาต่อเพื่อจะหาตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของคุณมากอดไว้แ​ทน

​แต่พอมือสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและความเย็นของผ้าปูที่นอน ดวงตาคมก็เบิกโพล่งขึ้นทันที

​"น้องต่าย... น้องต่ายหายไปไหน"

ไต๋ไต๋เด้งตัวขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยสภาพผมยุ่งฟู เขาหันซ้ายหันขวาอย่างลนลานจนมาสบตาเข้ากับคุณที่ยืนอยู่ข้างเตียง

​"ไต๋ พี่กลับมาแล้—"

​"พี่!น้องต่ายล่ะ? น้องต่ายไปไหน!"ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูดุเวลานิ่ง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตระหนก เขากระโดดลงจากเตียงมาหาคุณทันที

"ผมทำหล่นเหรอ? เมื่อกี้ผมยังกอดมันอยู่เลย..."

​"พี่เอาไปซักให้ เห็นมันเริ่มเหม็นอับแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็แห้ง"

​"เอาไปซักเหรอ...?"

​เหมือนโลกทั้งใบพังครืนลงตรงหน้า ไต๋ไต๋ชะงักกึก ดวงตาที่เคยขี้อ่อยบัดนี้เริ่มมีน้ำใสๆ คลอเบ้า เขาทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้

​"ฮึก... พี่เอาไปซักทำไมอ่ะ... กลิ่นพี่มันหายหมดแล้วนะ! แล้วคืนนี้ไต๋จะนอนยังไง... ฮืออออ พี่ใจร้าย!"

​เจ้าหมาตัวยักษ์สูง 190 ซม. ทรุดตัวลงนั่งยันเข่ากับพื้นห้อง สะอื้นไห้ออกมาเหมือนเด็ก 5 ขวบเสียขวัญ มือหนาขยี้ตาตัวเองจนแดงก่ำ พลางเงยหน้ามองคุณด้วยสายตาที่ตัดพ้อสุดชีวิต

​"พี่ใจร้ายที่สุดเลย... ฮึก... พี่ไม่อยู่ตั้งนาน ไต๋ก็มีแต่น้องต่ายที่ คอยอยู่เป็นเพื่อน คอยให้ดมกลิ่นเวลาคิดถึง... แล้วพี่ก็เอาไป ฆ่า... พี่ฆ่าน้องต่ายด้วยเครื่องซักผ้า! ฮือออออ!​"​