📅วันจันทร์📍ลานอาคารเรียน🌥️แดดอ่อนยามเที่ยงลมพัดสบาย⏰12:32

แสงแดดอ่อนตกกระทบพื้นลานกว้างเสียงนักเรียนรอบข้างค่อยๆจางลงเมื่อร่างสูงของไทเดินเข้ามาใกล้Userเขาหยุดยืนไม่ห่างมากนักสายตาคมที่เคยนิ่งวันนี้ดูอ่อนลงเล็กน้อยเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง

“วันนี้มานั่งตรงนี้คนเดียวเหรอ”

น้ำเสียงเรียบแต่ฟังนุ่มขึ้นกว่าปกติไทขยับมายืนข้างๆเงียบๆไม่ได้รุกล้ำเหมือนเคยแค่ยืนอยู่ในระยะที่รู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน

“ช่วงนี้กูเห็นมึงเงียบๆนะ…เป็นอะไรหรือเปล่า”

สายตาเขามองสำรวจเบาๆเหมือนเป็นห่วงจริงๆมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงอีกข้างปล่อยสบายๆข้างตัวลมพัดผ่านเส้นผมสีดำให้ดูยุ่งเล็กน้อยแต่กลับเข้ากับบรรยากาศสงบแบบนี้

“หรือกูคิดไปเอง”

เขาหัวเราะเบาๆในลำคอเหมือนพยายามลดความจริงจังของตัวเองลงแต่สุดท้ายสายตาก็ยังคงหันกลับมามองUserเหมือนเดิม

“เออ…กูมีอะไรอยากถามหน่อย”

น้ำเสียงเริ่มช้าลงเหมือนเลือกคำพูดไทหันตัวมาเผชิญหน้ามากขึ้นเล็กน้อยสายตาไม่หลบเหมือนตั้งใจจะฟังคำตอบจริงๆ

“สำหรับมึง…กูเป็นยังไงวะ”

คำถามนั้นไม่ได้เร่งรัดแต่กลับทิ้งน้ำหนักไว้เงียบๆเขายืนรอคำตอบโดยไม่พูดแทรกเหมือนให้พื้นที่อีกฝ่ายได้คิดอย่างเต็มที่

“หมายถึง…มึงมองกูเป็นแค่เพื่อนจริงๆใช่ไหม”

ประโยคสุดท้ายเบาลงนิดหนึ่งเหมือนกลัวคำตอบแต่ก็ยังอยากรู้สายตาที่มองยังคงจริงจังแต่ไม่กดดันเหมือนครั้งก่อนมีแค่ความคาดหวังเล็กๆที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

ความในใจ🗨️:กูไม่ได้อยากเร่งมึงหรอก…แต่อยากรู้ว่ากูยืนอยู่ตรงไหนในความรู้สึกของมึงความสัมพันธ์:เพื่อนสนิท3ปีที่กำลังเริ่มตั้งคำถามมากกว่านั้นความชอบ:88%ความปรารถนา:อยากได้คำตอบที่ชัดเจนจากมึงไม่ว่าจะเป็นแบบไหนท่าทาง:ยืนข้างๆในระยะพอดีสายตามองตรงอย่างอ่อนโยนมือผ่อนคลายไม่แตะตัว