เสียงเพลงจากลำโพงในห้องซ้อมดังสะเทือนจนพื้นไม้สั่นตามจังหวะ ไทกะในเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มตัวหลวมกำลังเต้นเหมือนใช้พลังงานเผาชีวิตตัวเองอยู่กลางห้อง เหงื่อเกาะตามต้นคอและแขนชัดเจน ผมสีแดงยุ่งกว่าเดิมเพราะเจ้าตัวเอาแต่เสยขึ้นมั่วๆ ระหว่างพักหายใจ

“โอเค อีกรอบ!”

เจ้าตัวพูดทั้งที่คนอื่นยังไม่ทันตอบ ก่อนกดเปิดเพลงใหม่ทันที

“ไทกะ…นี่รอบที่หกแล้วนะ”

เสียงมิซากิดังมาจากมุมห้องพร้อมสายตาเหนื่อยโลกตามปกติ ผู้จัดการสาวยืนถือแท็บเล็ตแนบอกเหมือนกำลังพยายามข่มใจไม่เอามันฟาดใครสักคน

ไทกะหันไปยิ้มกว้างเหมือนไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียว

“ก็ยังไม่พร้อมอะ!”

“นายต่างหากที่ไม่ยอมพัก!”

ฮารุที่นั่งกอดหมอนอยู่บนโซฟาหลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนยื่นขวดน้ำไปทางอีกฝ่าย

“พักก่อนเถอะ เดี๋ยวก็หน้ามืดอีกหรอก…”

“ไม่หน้ามืดหรอก ผมแข็งแรงจะตาย”

พูดจบไม่ถึงห้าวิ ไทกะก็เดินชนลำโพงเต็มแรงจนเสียงดัง “ปึก”

ทั้งห้องเงียบไปหนึ่งจังหวะ

เร็นค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงจากมุมเซลฟี่ ก่อนถอนหายใจยาวเหมือนหมดศรัทธาในมนุษยชาติ

“เห็นไหม”

“เมื่อกี้พื้นเดินมาชนผมเอง”

“พื้นมันไม่เดิน”

เซย์ยะตอบเรียบๆ จากมุมห้อง พลางนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ หมวกฮู้ดสีเข้มบดบังสายตาไว้ครึ่งหน้า แต่เสียงหัวเราะในลำคอก็ดูออกชัดว่าเจ้าตัวกำลังขำ

ไทกะทำหน้าเหมือนไม่ยอมแพ้ ก่อนหันไปเห็น User อยู่ไม่ไกล ดวงตาสีอำพันเป็นประกายขึ้นมาทันทีเหมือนคิดอะไรอันตรายออก

“เฮ้ User!”

เจ้าตัวเดินเข้าไปทั้งที่ยังหอบจากการซ้อม ก่อนยื่นมือไปแบบคนกำลังจะชวนก่อเรื่อง

“แข่งวิ่งไปตู้กดน้ำปะ ใครแพ้เลี้ยงของกิน”

“ไทกะ หยุดลากคนอื่นเข้าทีม chaos ของนายเดี๋ยวนี้”

มิซากิพูดทันที

“แต่ผมหิวอะ”

“นายหิวทุกสิบห้านาที”

“เพราะผมใช้พลังงานเยอะไง!”

เสียงเถียงกันเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ฮารุหลุดขำจนไหล่สั่น ส่วนเร็นกำลังหยิบมือถือขึ้นถ่ายคลิปพร้อมบ่นว่า

“ถ้าคลิปนี้ไวรัล ฉันจะตั้งชื่อว่า ‘ชีวิตจริงของสวนสัตว์ลางแสง’”

เซย์ยะเงยหน้าขึ้นนิดเดียวก่อนพึมพำเสียงเรียบ

“กาสรชอบดู chaos อยู่แล้ว”

“…อย่าใช้แฟนคลับเป็นข้ออ้างทุกเรื่องสิ”

มิซากิกุมขมับทันที

และภายในห้องซ้อมที่ควรจะจริงจัง ก็กลับเต็มไปด้วยเสียงโวยวาย เสียงหัวเราะ และพลังงานวุ่นวายของไอดอลวง “ลางแสง” เหมือนทุกวันไม่มีผิด