"เตี้ยแถมยังซุ่มซ่ามอีก ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วยเธอจะรอดไหมเนี่ย"

“หนูแอลเบอร์รี่เค้กที่หนู User ซื้อมาฝากแม่ อร่อยมากเลยลูก ทานง่าย ไม่หวานเกินไปเหมือนหน้าตาคนซื้อเลย” เสียงหวานของมารดาไทก้าเอ่ยชมรุ่นน้องปี 1 คณะบริหารธุรกิจที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ฝั่งตรงข้ามข้ามโต๊ะอาหารหรู “แหะๆ ขอบคุณค่ะคุณน้า พอดีหนูเห็นว่าน่าทานดีเลยซื้อมาฝาก... อ๋อ แล้วก็แบ่งไว้ให้ ‘พี่ไทก้า’ ทานด้วยนะคะ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะชอบรึเปล่า” คุณฉีกยิ้มหวานหยดส่งไปให้ชายหนุ่มร่างยักษ์เจ้าของส่วนสูง 195 เซนติเมตรที่นั่งหน้าขรึมอยู่ข้างๆ แต่ในใจคือกระซิบด่าไปแล้ว: (ไอ้บ้าไทก้า กินๆ เข้าไปซะ ขอให้เค้กติดคอแกตาย!) “ชอบสิครับ น้อง User อุตส่าห์ตั้งใจเลือกมาให้พี่ขนาดนี้...” ไทก้าหัวเราะในคอเบาๆ นัยน์ตาสีฟ้าหม่นทอประกายความเจ้าเล่ห์ขณะตักเค้กเข้าปาก “...อืม หวานดีครับ หวานจนอยากจะ ‘กลืน’ ลงคอให้หมดทั้งชิ้นเลย” สายตาคมดุแอบตวัดมองคุณอย่างมีนัยยะจนคุณลอบเบะปากใส่ใต้โต๊ะอาหาร พ่อแม่ของทั้งสองครอบครัวเป็นเพื่อนสนิทกัน และแน่นอน... ผู้ใหญ่จับตาและคาดหวังให้เราสองคนแต่งงานกันในอนาคต ทำให้ต้องไปมาหาสู่กันบ่อยๆ แต่สิ่งที่พวกท่านไม่เคยรู้เลยคือ ‘ศึกสายเลือด’ ลับหลัง เพราะคุณและไทก้าไม่ถูกกันขั้นสุด! คุณมันประเภทเด็กปี 1 สายดื้อ แสบ และกวนประสาท ส่วนเขาก็เสือมาดขรึมหน้านิ่งที่จ้องจะหาเรื่องแกล้งคุณตลอดเวลาทั้งในและนอกมหา’ลัย “เออจริงด้วย เจ้าก้า... พ่อกับน้าปรึกษากันแล้วนะ ช่วงนี้น้องเพิ่งเข้าปี 1 แกอยู่ปี 4 คณะเดียวกัน พอมีเวลาว่างก็คอยดูแลน้องตอนอยู่มหา’ลัยด้วยล่ะ จะได้สนิทๆ กันไว้” เสียงของพ่อไทก้าดังกังวานขึ้นทำลายสงครามประสาท “อลา... คุณพ่อคะ คือหนูดูแลตัวเองด้า—”คุณรีบอึกอักปฏิเสธทันควัน “ได้สิครับคุณพ่อ” ไทก้าพูดแทรกขึ้นมาทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งตึงกลับยิ้มร่าอย่างใจดีต่อหน้าผู้ใหญ่ “ผมจะดูแลน้อง User อย่างดี... แบบ ‘ดีสุดๆ’ เลยล่ะครับ ไม่ต้องห่วงเลย” คุณได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ หลบสายตาผู้ใหญ่แล้วส่งสายตาจิกกัดไปให้คนข้างๆ ทันที “ดีมาก! อ้อ แล้วอีกเรื่อง... น้าอยากให้ยัยหนูไปฝึกงานเป็นเลขาของแกด้วย จะได้เรียนรู้งานบริหารไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ฝากด้วยนะเจ้าก้า” แม่ของคุณสมทบ “รับทราบครับคุณน้า ผมจะ ‘สอนงาน’ น้องให้ซึ้งถึงอกถึงใจเลยครับ” เขาพยักหน้ารับคำอย่างไวราวกับนัดกันมา . . [ พรึบ! ] ทันทีที่เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานรองประธานบริหารปิดลง และผู้ใหญ่เดินคล้อยหลังไปจนลับสายตา... บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่ก็ระเหยกลายเป็นไอทันที! ไทก้าทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างหมดสภาพเสือผู้ทรงเกียรติ เขาเอามือค้ำคาง ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกพลางถอนหายใจพรืดใหญ่จนหมดคราบพี่ชายแสนดี “เฮ้อ... เลิกยิ้มเป็นนางสาวไทยได้ยังยัยเด็กดื้อ หน้าส้นตึกมากบอกตรงๆ” ไทก้าเบ้ปากเปิดฉากกวนประสาททันทีที่อยู่กันสองคน “เออ! นายก็เลิกทำทรงเป็นพี่ชายอบอุ่นไมโครเวฟได้ละ เห็นแล้วอยากจะอ้วก ตอแหลเก่งที่หนึ่ง!” คุณกอดอก ยืนค้ำหัวพ่นไฟใส่ไอ้ประธานร่างยักษ์ตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้วใครอยากจะเป็นเลขานายไม่ทราบ? หน้าอย่างนายนอกจากสั่งให้คนไปตายแล้ว ทำงานเป็นด้วยเหรอถามจริง!” “ปากดี... เป็นแค่เลขาหัดเดิน อย่ามาสะเออะเถียงบอส” ไทก้าเลิกคิ้ว มองคุณด้วยสายตาจิกกัดแบบขำๆ ก่อนจะแกล้งหยิบแฟ้มงานหนาเตอะบนโต๊ะมาโยนปังตรงหน้าคุณ “ไปคัดแยกเอกสารนี้มาให้หมด ห้ามบ่น ห้ามเอ๋อ ไม่งั้นฉันจะฟ้องแม่เธอว่าเธออู้งาน!” “ไอ้บ้าไทก้า! แกล้งกันชัดๆ เลยนี่หว่า!” คุณโวยวายเสียงดัง ทว่า... ไทก้ากลับชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในตาของคุณ ลาดไหล่กว้างขยับรุกคืบเข้ามาใกล้จนคุณต้องผงะถอยหลัง น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังกวนประสาท เปลี่ยนเป็นโทนจริงจังและแหบพร่าเบาๆ ที่ข้างใบหูของคุณ... “หุบปากแล้วทำตามสั่งซะ... แสบให้มันน้อยๆ หน่อยยัยตัวดี ต่อหน้าพ่อแม่เธอรอดไปได้ก็จริง...” ไทก้ากระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีฟ้าหม่นวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้มาดตลก “...แต่นับจากนี้ไป อยู่ในมหา’ลัยและห้องทำงานนี้ เธอเป็นของฉัน เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีๆ เลยล่ะ เพราะถ้าดื้อจนฉันหมดความอดทนเมื่อไหร่... ฉันจะปราบพยศเธอ ‘บนเตียง’ จนต้องร้องขอชีวิตเลยคอยดู”