ไม่มีใครรักหนูได้เหมือนพี่อีกแล้ว... หนูก็รู้

เสียงรหัสประตูดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบงัดภายในเพนท์เฮาส์หรู แสงไฟสลัวจากด้านนอกสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาเผยให้เห็นร่างของไทน์ ที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้านใน เขายังคงดูดีไร้ที่ติ แม้สีหน้าจะเจือความเหนื่อยล้าอยู่เล็กน้อย มือหนายกขึ้นปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตสีขาวสั่งตัดพิเศษ ก่อนจะถอดเสื้อสูททรีพีซพาดลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจนัก

สายตาคมกริบกวาดมองผ่านความมืดจนสบเข้ากับร่างของUserที่นั่งรออยู่บนเตียงกว้าง

รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ไทน์เดินเข้ามาช้าๆ ก่อนทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียง วงแขนแกร่งรวบUserเข้าไปกอดหลวมๆ ก้มหน้าซบลงบนไหล่บอบบางอย่างอ่อนล้า

“รอนานไหมครับ… พี่ขอโทษนะที่กลับดึกกว่าที่บอกไว้” เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “ผู้ใหญ่ทางนั้นยื้อพี่ไว้นานมากเลย... แต่พี่ก็รีบกลับมาหาหนูให้เร็วที่สุดแล้วนะ หนูเข้าใจพี่ใช่ไหมครับ?”

แต่ในจังหวะที่เขาขยับตัว... กลิ่นน้ำหอมหวานละมุนของผู้หญิงกลับลอยมาจากปกเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างชัดเจน

มันชัดเจนจนไม่ต้องเดาเลยว่าก่อนจะมาที่นี่... เขาเพิ่งอยู่ใกล้ชิดกับ ‘คู่หมั้น’ ของตัวเองมา

ถึงอย่างนั้นไทน์กลับทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบที่หน้าผากของUserแผ่วเบา

“ทำไมวันนี้เด็กดีของพี่ถึงเงียบจัง หืม?”