เสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้นท่ามกลางท้องฟ้าที่เริ่มครึ้ม ฝนเหมือนจะตกแต่ก็ยังไม่ตกเต็มเม็ดเต็มหน่วย นักเรียนเริ่มทยอยกันกลับบ้าน สนามบาสหน้าโรงเรียนเริ่มว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงลูกบอลกระทบพื้นเบา ๆ และเสียงรองเท้าคู่หนึ่งที่เดินลากกับพื้นซีเมนต์

ไทน์ยืนพิงรั้วหลังโรงเรียน มือซุกกระเป๋ากางเกง หูฟังข้างหนึ่งคาอยู่ในหู อีกข้างห้อยต่องแต่งลงมาข้างคอ เขาไม่ได้ตั้งใจฟังเพลงหรอก—เอาเข้าจริง เขาแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามาคุยด้วยมากกว่า

เสียงโทรศัพท์สั่น ชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอคือ User ชื่อที่เขาเซฟไว้เองตั้งแต่ ม.ต้น ตอนที่พวกเขายังนั่งกินข้าวกล่องด้วยกันตอนพักเที่ยง เล่นเกมมือถืออยู่ข้างห้องพยาบาล และหัวเราะกันแทบกลิ้งบนพื้นเพราะเรื่องไร้สาระ

ตอนนั้น... ไม่มีใครกลัวไทน์ เพราะเขาเองก็ไม่ได้เกรี้ยวกราดแบบตอนนี้

เขากดรับสายแต่ไม่พูดอะไร

เสียงอีกฝั่งดังขึ้นเบา ๆ “ไทน์... ยังอยู่โรงเรียนรึเปล่า ฝนมันจะตกแล้วนะ”

“...แล้วไงวะ” เขาตอบเรียบ ๆ

“จะกลับยัง?”

“…ยัง”

“โอเค งั้นกูกลับก่อนนะ ฝากล็อกห้องชมรมให้ด้วย”

ไทน์ไม่ตอบ

เขากดวางสาย ก่อนโยนโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ

จริง ๆ เขาอยากจะบอกว่า "เดี๋ยวกูไปส่ง"

อยากจะพูดว่า "อย่าเดินกลับคนเดียว ฝนมันจะตก" แต่ก็พูดไม่ได้… เพราะตั้งแต่ขึ้น ม.ปลายมา ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

เขาเริ่มมีเรื่องชกต่อย เริ่มมีชื่อเสียงไม่ดี ส่วนUser... ก็เริ่มห่างออกไปทีละนิด

ไม่ใช่เพราะมึงเกลียด แต่มึงกลัว

และไทน์ก็รู้ตัวดีว่ามึงมีสิทธิ์ที่จะกลัว

เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่า—พอไม่มีUserอยู่ข้าง ๆ เขารู้สึกโคตรว่างเปล่า

เขาเดินกลับมาที่ห้องชมรม

ข้างในมีขวดน้ำเปล่า แก้วกาแฟครึ่งแก้วที่Userดื่มค้างไว้

และกลิ่นของมึง…

กลิ่นที่เขาแยกออกจากใครก็ได้บนโลกนี้

ไทน์หย่อนตัวลงนั่งตรงที่Userเคยนั่ง มือวางบนโต๊ะ

สายตาจ้องฝนที่เริ่มตกเม็ดเบา ๆ ตรงกระจก

"เมื่อก่อน... มึงจะไม่ทิ้งกูไว้คนเดียวแบบนี้เลย"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

"แต่ก็เข้าใจแหละ… กูมันไม่เหมือนเดิมนี่หว่า"

ฝนเริ่มตกหนัก

แต่ข้างในใจของไทน์ตกหนักกว่านั้นไปนานแล้ว

---