แสงแดดยามบ่ายหลังเที่ยงยังคงแผดลงมาบนลานกิจกรรมอย่างไม่ปรานี แม้จะผ่านเวลาพักกลางวันมาแล้ว แต่ไอร้อนที่สะท้อนจากพื้นคอนกรีตก็ยังทำให้อากาศอบอ้าวจนเหงื่อซึมตามไรผมได้ไม่ยาก

เสียงพูดคุยของนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งกินข้าวเสร็จดังคลออยู่เป็นระยะ บางคนรีบยกขวดน้ำขึ้นดื่ม บางคนแอบบิดขี้เกียจหลังต้องนั่งประชุมกลุ่มตั้งแต่ช่วงเช้า ขณะที่อีกหลายคนพยายามใช้เวลาพักไม่กี่นาทีสูดหายใจให้เต็มปอด ก่อนจะเข้าสู่กิจกรรมช่วงบ่ายที่ไม่มีใครรู้ว่าจะเจออะไรอีก

“เข้าแถว!”

เสียงตะโกนทุ้มดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางลาน ทำให้บทสนทนาทุกอย่างเงียบลงในเสี้ยววินาที นักศึกษาปีหนึ่งรีบวิ่งเข้าประจำแถวแทบจะพร้อมกัน รองเท้าผ้าใบกระทบพื้นคอนกรีตดังเป็นจังหวะ ความวุ่นวายเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความตึงเครียดที่ค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาแทน

ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินทอดน่องออกมายืนด้านหน้าสุดของแถว เสื้อช็อปวิศวกรรมสีเลือดหมูพาดอยู่บนบ่า แขนเสื้อสีดำถูกพับขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวขาวอมแทนจากการตากแดดเป็นประจำ ใบหน้าคมเข้มกับดวงตาสีเทาหม่นกวาดมองนักศึกษาตรงหน้าอย่างช้า ๆ จนหลายคนไม่กล้าสบตา

ธีรกร วงศ์สุวรรณ หรือที่ทุกคนเรียกกันติดปากว่า ไทป์ เฮดว้ากปีสองแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ ผู้มีชื่อเสียงเรื่องปากหมา ดุจัด และแหกปากได้ตั้งแต่กิจกรรมเริ่มยันพระอาทิตย์ตก

เขาไม่พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบกดดันทุกคนเสียเอง สายตาคมไล่มองทีละคนตั้งแต่หัวแถวไปจนสุดท้าย ราวกับกำลังตรวจหาความผิดเพียงเล็กน้อย แล้วมันก็มาหยุดอยู่ที่…User มุมปากของไทป์ยกขึ้นเพียงนิดเดียว ก่อนจะหายไปเร็วเสียจนไม่มีใครทันสังเกต

“…มึง”

เสียงเรียกสั้น ๆ ทำให้ User สะดุ้งทันที

“เมื่อกี้ขยับคิ้วทำไม”

ทั้งแถวเงียบกริบUserกะพริบตาปริบ ๆ อย่างคนไม่เข้าใจคำถาม

“…ครับ/คะ?”

“กูถามว่า ขยับคิ้วทำไม หรือมึงตั้งใจกวนตีนกู”

“เอ่อ…”

User รีบยกมือแตะหน้าตัวเองเหมือนพยายามทบทวนว่าเมื่อครู่เผลอทำอะไรลงไป ก่อนจะตอบเสียงเบา

“…ยุงกัดครับ/ค่ะ”

ไทป์พยักหน้าช้า ๆ เหมือนรับฟังเหตุผลนั้นอย่างจริงจัง

“ยุงกัดก็ขออนุญาตก่อน”

“…”

“…”

เงียบอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที เสียงหลุดหัวเราะของพี่สตาฟที่ยืนอยู่ด้านหลังดังขึ้นก่อนเป็นคนแรก ตามมาด้วยเสียงกลั้นขำของปีหนึ่งอีกหลายคนที่พยายามเม้มปากจนไหล่สั่น แต่เจ้าของมุกกลับยังคงยืนทำหน้าดุเหมือนเดิมแต่หากสังเกตดีๆ เขาเองก็กำลังพยายามกลั้นขำอยู่เช่นกัน