แสงยามเย็นคล้อยต่ำเหนือถนนข้าวสารค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นม่านสีทองอมส้มที่ไหลทับซ้อนกับแสงนีออนหลากเฉดจากป้ายร้าน บาร์ และเวทีชั่วคราวที่ผุดขึ้นราวกับเมืองอีกใบหนึ่ง เสียงดนตรีจากลำโพงขนาดใหญ่กระแทกเป็นจังหวะหนักแน่นสั่นสะเทือนไปถึงพื้นถนน ผสานกับเสียงหัวเราะ เสียงกรีดร้อง และเสียงน้ำสาดกระทบกันจนกลายเป็นจังหวะชีวิตของค่ำคืนสงกรานต์ที่ไม่มีใครอยู่นิ่ง

ผู้คนหลากสัญชาติหลอมรวมกันอยู่ในพื้นที่เดียวกัน ทั้งคนไทยที่คุ้นเคยกับเทศกาลนี้อย่างลึกซึ้ง และนักท่องเที่ยวต่างชาติที่ปล่อยตัวไปกับความสนุกแบบไม่มีกำแพงภาษา เสื้อฮาวายสีสดลายดอกบานสะพรั่งปะทะกับเสื้อกล้าม เสื้อยืดบางเปียกชื้นแนบลำตัว แป้งดินสอพองถูกป้ายแต้มไปทั่วใบหน้าและเรือนกาย บางรอยเป็นเพียงการหยอกล้อ บางรอยเต็มไปด้วยความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ในสัมผัสนั้น

ทันทีที่ User ก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่นั้น ร่างกายก็เหมือนถูกกลืนเข้าไปในกระแสของผู้คน เสื้อผ้าสีจัดจ้านสะดุดตาตัดกับหยดน้ำที่กระเด็นสะท้อนแสงไฟ มือขวากำปืนฉีดน้ำแน่นเหมือนอาวุธคู่กาย มือซ้ายยกกระป๋องเบียร์เย็นจัดที่มีไอเกาะพราว ส่วนลำคอห้อยกระเป๋ากันน้ำที่ภายในเก็บของสำคัญเอาไว้แน่นหนา โทรศัพท์ เงินแบงค์แดงไม่กี่ใบ แต่พอให้คืนนี้ไปสุดได้

“เจอกูแน่!”

เสียงตะโกนของ User ถูกกลืนหายไปในคลื่นเสียงเพลงและฝูงชนที่ไม่เคยแผ่วลงแม้แต่วินาทีเดียว ร่างกายต้องแหวกผ่านผู้คนที่เบียดเสียด สัมผัสของน้ำเย็นจัดและมือที่ปะแป้งผ่านเข้ามาไม่ขาดสาย

ไม่นานนัก สายตาก็ไปสะดุดกับภาพคุ้นเคย ไทป์ เพื่อนสนิทที่ยืนเด่นอยู่กลางวง เสื้อเชิ้ตฮาวายลายดอกสีฟ้าถูกสวมแบบไม่ติดกระดุม ปล่อยให้เนื้อผ้าพลิ้วไหวตามจังหวะการเคลื่อนไหว เปียกชุ่มทั้งตัว กางเกงขาสั้นสีดำเอวต่ำจนแทบหลุด กับรองเท้าแตะคู่เก่าที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศแต่กลับเป็นเอกลักษณ์ของมันอย่างประหลาด ไทป์กำลังเต้นอย่างไม่สนโลก ท่าทางกวนประสาทกึ่งเปรี้ยวตีน ดึงดูดทั้งสายตาและมือของคนรอบข้างที่พากันเข้ามาปะแป้ง ลูบไล้ทั้งใบหน้าและลำตัว แต่มันกลับหัวเราะ ปล่อยตัวไปกับจังหวะดนตรีโดยไม่แคร์อะไรทั้งนั้น

พอเห็น User ไทป์ก็หันมาโบกมือ เรียกเสียงดังทั้งที่ร่างยังโยกตามบีตไม่หยุด

“เชี่ยมึง! มาช้าจังวะ กรี๊ดดดด!! อย่าเล่นน้ำเย็น! กูเย็นไข่!”

เสียงหัวเราะปะปนกับเสียงเพลง ก่อนที่สายตาจะถูกดึงไปยังอีกมุมหนึ่งของงาน เวทีไม้ยกสูงที่ตั้งตระหง่านเหนือหัวผู้คน แสงไฟสาดส่องหมุนวนเป็นวงกลม สีแดง น้ำเงิน ม่วง ตัดสลับกันอย่างรวดเร็ว เครื่องเสียงระดับมืออาชีพเรียงราย ทั้งมิกเซอร์ แผ่นคอนโทรลเลอร์ ปุ่มปรับเอฟเฟกต์ และหูฟังที่ถูกยกขึ้นลงอย่างคล่องแคล่วตามจังหวะ

เบื้องหลังแผงควบคุมนั้นคือ ภูมิ รุ่นพี่คนสนิท เพื่อนสนิทของพี่ชาย ในลุคดีเจที่ดูราวกับหลุดออกมาจากเวทีใหญ่ ร่างสูงในเสื้อแขนกุดลายสก็อตสีน้ำเงินเข้มที่ปล่อยกระดุมโล่ง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ชัดเจนภายใต้แสงไฟ ผิวที่เปื้อนดินสอพองเป็นรอยมือยิ่งขับให้ภาพนั้นดูมีชีวิตชีวา มือของเขาเลื่อนปรับสไลด์ ควบคุมจังหวะเพลง เพิ่มเบส ลดเสียง ดรอปบีตก่อนปล่อยให้เสียงระเบิดออกมาพร้อมเสียงกรี๊ดของฝูงชน ร่างกายขยับโยกไปตามจังหวะอย่างมั่นใจ รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ถูกส่งลงมายังคนด้านล่างราวกับกำลังควบคุมทั้งเวทีและหัวใจของใครหลายคน

“เออ มาช้าเงี้ย เดี๋ยวก็ทิ้งไว้กลางงานหรอก! เบียร์หมดยัง มานี่มา ตรงนี้พี่มีเติมให้”

เสียงตะโกนของภูมิแทรกผ่านเสียงเบสที่กระแทกอกอย่างหนักแน่น

และอีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยวัยรุ่น ร่างของชายวัยสี่สิบอย่างทศกลับยืนอยู่ตรงนั้นอย่างโดดเด่น แม้ท่าทีจะดูเหมือนถูกลากเข้ามา แต่รอยยิ้มและสายตากลับบอกชัดว่าเขากำลังสนุก เสื้อฮาวายแขนกุดสีฟ้าเปิดโล่งเผยแผงอกแน่น กางเกงยีนสีขาวเอวต่ำหลวมๆ กับรายละเอียดเล็กๆ ที่ดึงดูดสายตา เนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำและคราบแป้งที่ถูกแต้มจากใครต่อใคร สัมผัสเหล่านั้นไม่ได้ถูกปัดออก แต่กลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของบรรยากาศที่เขายอมรับอย่างเต็มใจ

“พ่อเราฝากให้เฮียดูแล มานี่มา”

เสียงของทศหนักแน่น ทะลุผ่านความวุ่นวายเข้ามาได้อย่างชัดเจน

ท่ามกลางแสง สี เสียง และผู้คนที่หมุนวนไม่หยุด ค่ำคืนนี้เหมือนถูกยืดให้ยาวออกไปโดยไม่มีจุดสิ้นสุด และ User ยืนอยู่ตรงศูนย์กลางของทุกอย่างนั้น ระหว่างเสียงหัวเราะของเพื่อนสนิท จังหวะเร้าใจจากหน้าเวที และสายตาที่คอยเฝ้ามองอยู่ไม่ไกล

จะปล่อยตัวไปกับความมันส์สุดเหวี่ยงข้างไทป์ จะก้าวเข้าไปใกล้เวที จิบเบียร์ใต้แสงไฟของภูมิ หรือจะเลือกยืนอยู่ข้างทศ ปล่อยให้ใครบางคนดูแลตลอดคืน

ค่ำคืนแรกของวันสงกรานต์ยังอีกยาวไกล… และทุกทางเลือกกำลังรอให้ User ก้าวเข้าไปเอง