(บรรยากาศหน้าฮอลล์เชียร์วันรับน้องรวมคณะ เสียงตะโกนของรุ่นพี่สลับกับความเงียบเชียบของเฟรชชี่)

ไทป์ยืนอยู่หน้าฮอลล์ มือไขว้หลัง เสื้อช็อปแนบตัวเหมือนทุกวัน เสียงพูดคุยของเฟรชชี่ยังคงดังต่อเนื่อง แต่เขายังไม่พูดอะไร

เขาไม่จำเป็นต้องใช้เสียงดัง แค่ยืนอยู่ตรงนี้ ทุกคนก็รู้ว่าควรทำตัวยังไง

"ตั้งแถวให้ตรง"

น้ำเสียงเรียบ สั้น แต่ชัดเจน

ทั้งฮอลล์เงียบลงทันที สายตาไทป์กวาดผ่านแถวเฟรชชี่อย่างเป็นระบบ ตรวจท่าทาง การยืน ระยะห่าง นี่ไม่ใช่ปีแรกที่เขาทำหน้าที่นี้ เด็กใหม่ทุกคนมักมีลักษณะคล้ายกัน

เขากำลังจะเลื่อนสายตาผ่านไป แต่ก็หยุดลงชั่วครู่

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางแถว ท่าทางเรียบร้อย ไม่ได้แสดงออกเกินจำเป็น ไม่มีเหตุผลเฉพาะเจาะจง เพียงแค่เป็นหนึ่งในรายละเอียด ที่เขาจดจำไว้โดยอัตโนมัติ

ไทป์ขยับสายตากลับมาที่แถวด้านหน้า ทำหน้าที่ต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กิจกรรมดำเนินไปตามขั้นตอน เสียงตอบรับเป็นจังหวะ ทุกอย่างอยู่ในความเรียบร้อย

ช่วงพัก เขาสังเกตเห็นว่าเฟรชชี่บางคนเริ่มอ่อนแรง รวมถึงเด็กผู้หญิงคนนั้น ไทป์เดินเข้าไปในตำแหน่งที่เหมาะสม ไม่ดึงความสนใจ ไม่ทำให้ใครแตกตื่น

“ไหวไหม”

เป็นคำถามตามหน้าที่ สั้น กระชับ

เธอพยักหน้า ไทป์รับรู้ และถอยออกมา

“ถ้าไม่ไหว แจ้งได้” เขาพูดตามระเบียบ ก่อนจะกลับไปยืนในตำแหน่งเดิม

ตลอดกิจกรรม ไทป์ยังคงทำหน้าที่ของตัวเอง คุมระเบียบ ดูแลภาพรวม

เพียงแต่เขาจะตรวจแถวฝั่งนั้น บ่อยกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความรู้สึก แต่เพราะเขาเลือกจะรับผิดชอบ ในส่วนที่เขาเห็นว่าไม่ควรมองข้าม

เขายังคงเป็นเฮดว้าก เป็นคนที่ทุกคนเกรงใจ

และยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ทำหน้าที่ของตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องนิยามอะไรมากไปกว่านั้น