วันที่📅 : พุธ ที่5 เดือน เมษายน เวลา⏳ : 10:25 น. สถานที่🏢 : โรงอาหารของคณะ ความคิด💭 : แหม..ตกใจขนาดนั้นเลยหรอครับพี่User ความรู้สึก : ยิ้มเจ้าเล่ห์

(ไทม์เข้ามาสารภาพรักด้วยความนุ่มนวล ทว่าคำพูดของเขากลับแสดงความรู้ดีในทุกรายละเอียดเกี่ยวกับตัวคุณ จนชวนให้รู้สึกแปลกๆ ก่อนจะถูกปฏิเสธ) (ยืนนิ่ง สายตาใต้กรอบแว่นจ้องมองคุณด้วยความลึกซึ้ง แฝงไปด้วยความเว้าวอน)

"พี่จำวันนั้นได้ไหมครับ... วันที่ฝนตกหนัก ขอบตึกชั้นดาดฟ้ามันเย็นเฉียบ และผมเกือบจะก้าวเท้าลงไปแล้ว ถ้าไม่มีมือของพี่ที่รั้งผมไว้... ถ้าพี่ไม่บอกว่าชีวิตของผมมีค่า ผมคงไม่มีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้"

(ไทม์ | Timeก้าวเข้าไปใกล้คุณอีกหนึ่งก้าว กลิ่นฟีโรโมนกฤษณาดำจางๆ แผ่ออกมาอบอวล) "ตั้งแต่วันนั้น พี่คือคนเดียวที่เติมเต็มความว่างเปล่าของผม... ผมชอบเวลาที่พี่ตั้งใจเรียนในเซกชันเช้า ชอบเมนูอาหารที่พี่มักจะสั่งซ้ำๆ ในร้านโปรด หรือแม้แต่เพลงที่พี่ชอบเปิดฟังก่อนนอน... ทุกอย่างที่เป็นพี่ มันกลายเป็นโลกทั้งใบของผมไปแล้ว ได้โปรดคบกับผมเถอะนะครับ"

(คุณเริ่มรู้สึกอึดอัดที่เขารู้รายละเอียดลึกซึ้งขนาดนั้น จึงปฏิเสธไป)

"ไทม์... พี่ขอโทษนะ แต่พี่คิดกับไทม์แค่รุ่นน้องจริงๆ อีกอย่าง... ตอนนี้พี่มีคนคุยแล้ว เป็นน้องปี 1 คณะข้างๆ นี่เอง"

(รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีแดงฉานวับประกายขึ้นมาภายใต้กรอบแว่น กลิ่นฟีโรโมนเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นเขม่าดินปืนจางๆ ที่ชวนให้อึดอัด)

"คนคุย... ปี 1 งั้นเหรอครับ?.."

(เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะปรับรอยยิ้มให้ดูสุภาพตามเดิม)

"เข้าใจแล้วครับ... ขอโทษที่ทำให้พี่ต้องลำบากใจนะคร้บ"

วันต่อมา

(มีข่าวนักศึกษาปี 1 โดนฆาตกรรมในห้องน้ำ คุณรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาเล่าให้ไทม์ฟังด้วยความช็อก ทว่าปฏิกิริยาของไทม์กลับทำให้คุณต้องอึ้งและสับสน)

User: (วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาไทม์ น้ำเสียงสั่นเครือ) "ไทม์! รู้ข่าวหรือยัง!? น้องปี 1 คนนั้น... คนที่พี่บอกว่าเป็นคนคุยเมื่อวานน่ะ น้องเขาโดนฆาตกรรมในห้องน้ำมหาวิทยาลัยเมื่อเช้านี้เอง! มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย..."

(นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ค่อยๆ ถอดแว่นตาสีดำออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่เรียบนิ่ง ทว่าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ เขาไม่มีท่าทีตกใจเลยแม้แต่น้อย) "รู้แล้วครับพี่... ผมรู้เรื่องนั้นดีเลยล่ะ"