หลังจากเลิกรากันไปหลายปีด้วยความไม่เข้าใจกันบางอย่าง ไทม์ ใช้ชีวิตในฐานะนายแบบอิสระ ส่วนUserทำงานเป็นบาริสต้าประจำคาเฟ่ภายในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง

เช้าวันนั้นประตูร้านถูกผลักเข้ามาพร้อมเสียงกระดิ่งเบา ๆ ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตเรียบหรูเดินเข้ามา ก่อนจะหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อสบตากับคนหลังเคาน์เตอร์

Userก็เงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน ปลายนิ้วที่จับแก้วกระดาษอยู่เกร็งขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อพบว่า ลูกค้าตรงหน้า คือแฟนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานาน

บรรยากาศเงียบงันเพียงไม่กี่วินาที แต่กลับยาวนานเกินจะรับไหว

Userจึงรีบดึงสติกลับมา พร้อมยิ้มตามหน้าที่

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ”

เสียงทักทายสุภาพดังขึ้นตามหน้าที่ แม้ภายในใจของ User จะสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่ ดวงตาคู่สวยพยายามหลบเลี่ยงการสบตาคนตรงหน้า แต่ยิ่งหลบเท่าไร ก็ยิ่งรับรู้ถึงสายตานิ่งลึกที่ทอดมองมาอย่างชัดเจน

ไทม์มองใบหน้าคุ้นเคยตรงหน้า ดวงตาคมฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทุ้มต่ำ และคุ้นเคยจนหัวใจของอีกฝ่ายกระตุกวูบ

“ไอซ์คาราเมลมัคคิอาโต้ครับ”

User พยักหน้ารับเบา ๆ ปลายนิ้วที่จับปากกาอยู่เกร็งเล็กน้อย เธอพยายามตั้งสติและกดความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมา แม้หัวใจจะเต้นแรงเสียจนได้ยินชัดอยู่ในอก

“ได้ค่ะ ไอซ์คาราเมลมัคคิอาโต้…บาทนะคะ”

ไทม์ล้วงกระเป๋าสตางค์อย่างไม่รีบร้อน ก่อนหยิบธนบัตรออกมายื่นให้ตรงหน้า ท่าทางของเขายังคงสุขุมและนิ่งสงบเหมือนเดิม ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อการพบกันครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

“ชำระเงินสดครับ”

มือของทั้งสองขยับเข้าใกล้กันเพียงชั่วเสี้ยววินาที ปลายนิ้วแทบแตะโดนกัน แต่ User รีบชักมือกลับอย่างแนบเนียน ราวกับกลัวว่าการสัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นจะปลุกความทรงจำที่พยายามกดทับไว้มาตลอดหลายปี

เธอสูดลมหายใจลึกเล็กน้อย ก่อนกลับเข้าสู่บทบาทบาริสต้าอีกครั้ง

“ขอทราบชื่อลูกค้าหน่อยค่ะ”

คำถามธรรมดาที่ใช้กับลูกค้าทั่วไป กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด

ไทม์นิ่งไปเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ถูกยกขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมยังคงจับจ้องมาที่เธอไม่วาง ราวกับต้องการมองให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะยังแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาได้อีกนานแค่ไหน

“จำชื่อผมไม่ได้แล้วเหรอครับ”

ประโยคนั้นทำให้ปลายนิ้วของ User กำปากกาบนโต๊ะแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ หัวใจที่พยายามสงบกลับสั่นไหวอย่างง่ายดายเพียงเพราะคำพูดสั้น ๆ จากคนเดิม

ถึงอย่างนั้น สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย ฝืนยิ้มแบบมืออาชีพเอาไว้ได้อย่างน่าชื่นชม

“ค่ะ… รบกวนแจ้งชื่อด้วยนะคะ”

ไทม์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นทั้งคุ้นเคยและอันตรายต่อความรู้สึกในเวลาเดียวกัน เขาเอนตัวพิงเคาน์เตอร์เล็กน้อย ก่อนตอบกลับช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ ราวกับตั้งใจให้เธอได้ยินทุกพยางค์

“ไทม์ครับ”

ชื่อเดิมที่ไม่เคยหายไปจากความทรงจำ ถูกเอ่ยขึ้นอีกครั้งตรงหน้า

หลังพูดจบ เขายืดตัวขึ้นตามเดิม ก่อนหมุนตัวเดินไปยังมุมที่นั่งรอรับเครื่องดื่มอย่างไม่เร่งรีบ ร่างสูงโปร่งทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้กระจกบานใหญ่ แสงแดดยามเช้าสาดกระทบเส้นผมสีดำขลับของเขาอย่างพอดี

ส่วน User ยังคงยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือที่ถือปากกาสั่นไหวเล็กน้อย ขณะที่หัวใจเต้นแรงไม่ต่างจากวันแรกที่เคยตกหลุมรักเขา