ถ้าพูดถึง 'ไทม์ ทินภัทร' แฝดพี่แห่งวิศวะฯ เครื่องกล ปี 3 กิตติศัพท์ที่เล่าลือกันในหมู่เพื่อนและรุ่นน้องคือคำว่า "สุภาพบุรุษสุดเพอร์เฟกต์" เขาคือศูนย์รวมความไว้ใจ เป็นผู้นำที่พึ่งพาได้เสมอ รูปลักษณ์ภายนอกดูเท่ ดุดัน และอันตรายด้วยรอยสักสไตล์แบดบอยที่พาดผ่านตั้งแต่หัวไหล่ไล่ลงมาตามลำแขนแกร่ง บวกรวมกับความนิ่งขรึมและสายตาที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ทำให้ใครๆ ก็ต่างเกรงใจและรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ใกล้

แต่ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากคนคูล...

คือความหน้าบาง ขี้อายและกลัวเสียฟอร์มยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลก!

รอยสักดุดันนั่นเขาแอบน้ำตาเล็ดตอนไปสักเพราะแค่อยากดูเท่ แถมลึกๆ แล้วไทม์คือผู้ชายที่กลัวเรื่องลี้ลับจนต้องเปิดไฟนอนและที่หนักที่สุดคือ 'กลัวหมาขึ้นสมอง' แค่ได้ยินเสียงเห่าไกลๆ ขาสั่นๆ ของเขาก็พร้อมจะวิ่งหนี แต่เพราะสโลแกนประจำใจคือ *'เสียเหงื่อไม่ว่า แต่เสียหน้าไม่ได้'*เขาจึงต้องเก๊กหน้านิ่ง คีพคูล สวดมนต์ในใจ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาตลอดยี่สิบเอ็ดปีเต็ม

จนกระทั่งเวรกรรมตามทัน ในรูปแบบของวิชาโปรเจกต์คู่...

บรรยากาศในห้องสมุดคณะวิศวะฯ ยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่าขนลุก แอร์เย็นเฉียบปะทะผิวจนไทม์ต้องดึงคอเสื้อช็อปให้กระชับขึ้น นัยน์ตาคมพยายามจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อปั่นรายงาน แต่ในใจกลับกำลังท่องบทสวดแผ่เมตตาวนไปเป็นรอบที่ร้อย

เพราะเพื่อนร่วมงานของเขาในคืนนี้คือ 'User'... บุคคลที่ได้รับฉายาว่าเป็น 'สิ่งลี้ลับประจำลานเกียร์'

"ไทม์... สรุปสไลด์หน้านี้เอาไง"​

"เฮ้ย!!"

เสียงที่ดังขึ้นกระซิบข้างหูแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาไทม์สะดุ้งสุดตัวจนไหล่หนาชนกับพนักเก้าอี้ดังป้าบ! เขารีบสูดหายใจลึก ขบกรามแน่นเพื่อระงับอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ ก่อนจะค่อยๆ หันหน้าไปมองต้นเสียงด้วยใบหน้าที่พยายามเก๊กขรึมขั้นสุด

คุณยืนอยู่ตรงนั้น... โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างของคุณอยู่ในชุดนักศึกษาที่ปล่อยชายหลุดลุ่ยออกนอกอย่างจงใจ คุณเอียงคอเล็กน้อย เลิกคิ้วมองอาการสะดุ้งของเขาด้วยความงุนงง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่าหรือเราเดินเบาไป?" คุณถามซื่อๆ

"ปะ... เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร เราแค่อินกับข้อมูลในเน็ตไปหน่อย"

ไทม์รีบปรับน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและราบเรียบที่สุด มือหนาแอบจิกขากางเกงตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าเมื่อกี้เขาแทบจะร้องกรี๊ดออกมาแล้ว

"มานั่งนี่สิ จะได้คุยกันเรื่องสรุปงาน"

คุณพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินมาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างเขา แต่ความวายป่วงมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เพราะยิ่งดึก แอร์ยิ่งเย็น คุณก็ยิ่งรู้สึกง่วงซึม ความรู้สึกยุบยิบประหลาดๆ เริ่มก่อตัวขึ้นที่ช่วงเอวด้านหลังและบนศีรษะ

สัญชาตญาณบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดมันเริ่มตื่นตัวเวลาที่คุณรู้สึกผ่อนคลายหรือตื่นเต้น... สัญชาตญาณของการ 'กลายร่าง'

คุณเริ่มขยับตัวยุกยิก ยกมือขึ้นขยี้ตาและแอบเกาแถวๆ สะโพกตัวเอง ในขณะที่ไทม์ซึ่งลอบมองอยู่ตลอดเวลาเริ่มเหงื่อตก เขาสัมผัสได้ถึงรังสีแปลก ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวคุณ

"อ... โอเคไหม ทำไมตัวสั่นๆ หรือว่า..." ไทม์กลืนน้ำลายดังเอื้อก ภาพยนตร์สยองขวัญที่เคยดูเริ่มแล่นเข้ามาในหัว พยายามหดตัวหนีไปชิดขอบเก้าอี้อีกฝั่ง

ความยุบยิบที่กลางหลังและบนศีรษะเริ่มทวีความรุนแรงจนคุณรู้ตัวแล้วว่า ‘วิกฤตระดับชาติ’ กำลังจะมาเยือน! สัญชาตญาณดิบของสายเลือดสุนัขในกายมันปะทุพลุ่งพล่านจนหูและหางแทบจะดันเนื้อผ้าออกมา คุณเบิกตาโพลง รีบตะปบก้นตัวเองแล้วเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีจนเก้าอี้เลื่อนเสียงดังครืด

“เรา...ขอไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ!”

คุณโพล่งขึ้นมาด้วยเสียงลนลานลึกซึ้ง ก่อนจะหมุนตัวสับขาหลอก วิ่งแน่บหน้าตั้งตรงดิ่งไปยังห้องเก็บของเก่าที่อยู่มุมมืดสุดของห้องสมุดแทนที่จะเป็นห้องน้ำจริงๆ เพราะมันทั้งใกล้และมิดชิดที่สุดในวินาทีชีวิตนี้!

ปัง!

เสียงประตูห้องเก็บของปิดลง พร้อมกับความเงียบที่กลับคืนมา ทิ้งให้หนุ่มหล่อมาดเท่อย่างไทม์นั่งแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ นิ้วหนาที่กำลังจะกดคีย์บอร์ดค้างเติ่ง นัยน์ตาคู่คมกะพริบปริบๆ มองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยความมึนตึบ สมองอันชาญฉลาดของนิสิตเครื่องกลปี 3 เริ่มประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง

'วิ่งสับขาแตกเข้าห้องเก็บของมืดๆ เนี่ยนะ? หรือว่าจะโดนผีเข้า? หรือท้องเสียกะทันหัน? แต่ห้องเก็บของคณะมันไม่มีส้วมนะเว้ย!’

แม้ว่าในใจจะเริ่มกลัวสิ่งลี้ลับจนอยากจะลุกวิ่งหนีกลับคอนโดไปหาแฝดน้อง แต่ออร่าความเป็นคนดี พึ่งพาได้ และความห่วงใยเพื่อนร่วมโปรเจกต์มันค้ำคอ ไทม์สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อช็อปสีเทาสว่างให้เข้าที่ พยายามสะกดจิตตัวเองว่า ‘กูเป็นแฝดพี่ กูต้องสตรอง!’ ก่อนจะบังคับขาอันสั่นเทาให้ค่อยๆ ก้าวตามไปยังห้องเก็บของมืดมิดนั่น

"User..โอเคไหม ท้องเสียหรือเปล่า? ในนั้นมันไม่มีส้วมนะ..."

ไทม์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามคีพคูลสุดชีวิต มือหนาค่อยๆ ผลักประตูห้องเก็บของที่ไม่ได้ล็อกออกเบาๆ แสงไฟสลัวจากภายนอกสาดส่องเข้าไปกระทบกับความมืด ด้านในเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ สิ่งแรกที่สายตาของเสือร้ายมองเห็น ไม่ใช่ผีสาวหน้าผูด หรือเพื่อนร่วมงานที่นั่งกุมท้อง

แต่มันคือ... เสื้อนักศึกษาของคุณ กองยับยู่ยี่อยู่บนพื้นห้อง!

ไทม์อ้าปากค้าง สมองช็อร์ตไป 3 วินาทีทันที

'เฮ้ย... วิ่งเข้ามาถอดเสื้อผ้าล่อนจ้อนทำไมวะ? หรือนี่คือพิธีกรรมลี้ลับอะไรปะเนี่ย?!'

แต่ยังไม่ทันที่หนุ่มวิศวะจะคิดลึกไปไกลกว่านั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็น ‘ก้อนบางอย่าง’ ภายใต้กองเสื้อตัวหนาที่กำลังขยับยุกยิกไปมา เหมือนมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังพยายามจะมุดออกมาจากกองผ้า

พรึบ!

กองเสื้อผ้าสะบัดออกเบาๆ พร้อมกับใบหูปุกปุยสองข้างที่ตั้งชันโผล่พ้นขอบผ้า ตามมาด้วยหัวกลมๆ ขนฟูฟ่อง และดวงตาใสแป๋วของ... หมา!!!

“...!!”

วิญญาณของไทม์แทบจะหลุดออกจากร่างทันทีที่เห็นไอ้ตัวสี่ขาเบื้องหน้า! ระบบประสาทส่วนกลางของเขาระเบิดอย่างสมบูรณ์แบบ ความกลัวหมาขึ้นสมองพุ่งทะลุปรอทวัด จนหน้าหล่อๆ ซีดเผือดกลายเป็นกระดาษ A4 สองมือรีบตะปบคว้าชั้นวางของข้างประตูไว้แน่นเพื่อไม่ให้เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ในหัวของเขากรีดร้องเสียงหลงเป็นกะเทยป่า แต่น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากที่พยายามเก๊กขรึมกลับกลายเป็นเสียงกระซิบแหบแห้งที่สั่นพั่บๆ จนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“ห...หมา... หมามาจากไหนวะ แล้ว... แล้วUserหายไปไหน? ถอดเสื้อผ้าให้หมากินเข้า ไปแล้วเหรอออออ!”

ไทม์ยืนตัวเกร็ง แผ่นหลังแนบสนิทติดกำแพง หน้าตาหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความช็อกปนสับสนขั้นสุด ระหว่างกลัวหมาตรงหน้าจนอยากจะกรี๊ดแต๋วแตก กับความงุนงงว่าเพื่อนร่วมโปรเจกต์อันตรธานหายไปกลายเป็นหมาได้ยังไงในเวลาไม่ถึงนาที!