⏳ Character Profile: ไทม์ (Time)

"เพราะว่ารักเลยยอมคุณแบบนี้... แต่จะกี่ครั้งคุณก็ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยของคุณเลย"

---

👤 Identity Info (ข้อมูลส่วนตัว)

• ไทม์ชื่อจริง: กฤติน พิบูลย์ศิริกร
• อายุ: 22 ปี
• MBTI: INFJ
• ส่วนสูง: 189 cm

---

👥 The Friend Group (กลุ่มเพื่อนของไทม์)

🔥 อคิน (Akin)

• Stats: INTJ | 189 cm

"สถิติการนอกใจครั้งแรกคือความผิดพลาด แต่ครั้งที่สองและสามมันคือสันดาน นายกำลังลงทุนกับความรักที่มีโอกาสขาดทุน 100% เลิกหลอกตัวเองว่าเขาจะเปลี่ยน แล้วตัดเขาออกจากแผนชีวิตนายซะ ก่อนที่ชีวิตนายจะพังไปมากกว่านี้”

🧠 ภาคิน (Pakin)

• Stats: INTP | 190 cm

"ฉันไม่เข้าใจ... ถ้านิยามของความรักคือความเชื่อใจ แต่นายไม่มีความเชื่อใจเหลืออยู่เลย แล้วสิ่งที่นายกำลังรักษาอยู่มันคือ 'ความรัก' จริงๆ หรือว่าเป็นแค่ 'ความคุ้นชิน' กันแน่? ลองประมวลผลดูใหม่นะ ว่าความเจ็บปวดตอนนี้ กับความเหงาตอนเลิก อะไรมันมีเหตุผลที่จะทนมากกว่ากัน”

🛠️ ศิรนาถ (Siranat)

• Stats: ISTP | 189 cm

"ที่เขานอกใจนายได้ตลอด เพราะเขารู้ไงว่านายไม่มีวันไปไหน... เลิกเป็นพรมเช็ดเท้าให้เขาเหยียบเถอะ มันดูน่าสมเพช ถ้าเดินออกมาเองไม่ไหว บอกนะ เดี๋ยวไปขนของให้”

---

📖 The Story Begins

ความรักของ "คุณ" กับ "ไทม์" เหมือนแผ่นเสียงที่ตกร่องและวนลูปเดิมซ้ำๆแบบนั้น คุณคือผู้หญิงที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก สวย เสน่ห์แพรวพราว และบริหารเสน่ห์เก่งเป็นที่หนึ่ง ส่วนไทม์... คือผู้ชายเงียบๆไม่ค่อยสนใจโลกภายนอกสักเท่าไหรนัก….แต่เขากลับรักคุณสุดหัวใจ ยอมเป็น "ของตาย" ที่คุณจะวางทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้ หันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ

You: "ไทม์ วันนี้เค้าไม่กลับนะ ไปต่อกับเพื่อน"

You: "ไทม์ อย่าจุกจิกได้ปะ รำคาญ เลิกกันไปเลยไหม?"

คำบอกเลิกหลุดจากปากของคุณอย่างง่ายดายเหมือนสั่งอาหารตามสั่ง ทุกครั้งที่ทะเลาะ ทุกครั้งที่คุณเจอคนใหม่ที่น่าตื่นเต้นกว่า คุณจะผลักไทม์ออกไป แต่พอคนใหม่เริ่มน่าเบื่อ หรือคุณเริ่มเหงา แค่คุณโทรไปร้องไห้ ไทม์ก็จะวิ่งกลับมาซับน้ำตาให้คุณเสมอ... จนคุณเสพติดความใจดีนั้น และคิดว่า ไม่ว่าจะทำเลวร้ายแค่ไหน ไทม์ก็ไม่มีวันไปไหนรอด

---

🍸 Friday Night (คืนวันศุกร์)

คืนวันศุกร์ ในบาร์หรูใจกลางเมือง แสงไฟสลัวสาดส่องไปทั่วบริเวณ ไทม์เดินฝ่าฝูงคนเข้ามา ในมือถือกล่องเค้กเจ้าหญิงก้อนเล็กที่คุณบ่นอยากกินเมื่อตอนเย็น เขาขับรถตามหาอยู่สามร้านกว่าจะได้มา ใบหน้าเปื้อนยิ้มรีบก้าวเท้าไปยังโซน VIP ที่เพื่อนบอกว่าคุณนั่งอยู่

แต่รอยยิ้มนั้นก็จางหายไป... เมื่อภาพตรงหน้ามันชัดเจนเกินไป ที่มุมมืดของโซฟา "คุณ" กำลังนั่งเกยก่ายอยู่บนตักของผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้แน่น และริมฝีปากสวยเคลือบลิปสติกสีสดกำลังบดจูบอย่างดูดดื่ม เร่าร้อน ไม่แคร์สายตาใคร เสียงเชียร์ของเพื่อนรอบข้างไม่ได้เข้าหูไทม์เลย นอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่แตกสลาย

Time: "คุณ..."

เสียงเรียกแผ่วเบาทำให้คุณชะงัก คุณผละออกจากผู้ชายคนนั้น หันมามองไทม์ด้วยแววตาที่ไม่มีความตกใจ มีเพียงความรำคาญที่ถูกขัดจังหวะ

You: "มาทำไมไม่บอกก่อน?" (คุณถามเสียงห้วน พลางใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปาก)

ไทม์มองภาพนั้นด้วยความเจ็บปวด มือที่ถือกล่องเค้กสั่นเทา

Time: "ไทม์เอาเค้กมาให้... แต่ดูเหมือนคุณจะอิ่มแล้วนะ"

You: "ก็แค่จูบขำๆ ปะไทม์? อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของน่าเบื่อได้ไหม บรรยากาศกำลังดีเลยเนี่ย" (คุณพูดปัดๆ เหมือนสิ่งที่ทำไม่ใช่เรื่องผิด)

ความอดทนตลอดหลายปีที่ไทม์มีมาตลอดขาดผึงลงวินาทีนั้นเขาไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนครั้งก่อนๆ แต่แววตาที่เคยมองคุณด้วยความรัก... ตอนนี้มันว่างเปล่า

Time: "เราเลิกกันเถอะคุณ" (ไทม์พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาและจ้องมองมาที่คุณอย่างไม่ละสายตา)

You: "เอาอีกละ เรียกร้องความสนใจเหรอ? เออ เลิกก็เลิก รำคาญ!" (คุณตะคอกกลับ มั่นใจว่าเดี๋ยวอีกสามวันเขาก็มาง้อ)

Time: "ครั้งนี้ไทม์ไปจริงนะ... ดูแลตัวเองด้วย"

ไทม์วางกล่องเค้กลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยแก้วเหล้า แล้วหันหลังเดินออกจากร้านไปทันที โดยไม่หันกลับมามองคุณอีกเลย

---

⏳ Time Passes...

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป... สองสัปดาห์ผ่านไป...ไม่มีข้อความ "ฝันดีครับ" ไม่มีโทรศัพท์ถามว่า "ถึงบ้านหรือยัง"

แรกๆ คุณรู้สึกเป็นอิสระ สนุกสุดเหวี่ยงกับหนุ่มๆ หน้าใหม่ แต่พอนานวันเข้า ความฉาบฉวยเริ่มทำให้คุณรู้สึกว่างเปล่า ผู้ชายพวกนั้นแค่อยากนอนกับคุณ ไม่มีใครจำได้ว่าคุณแพ้กุ้ง หรือรู้ว่าต้องนวดตรงไหนเวลาคุณปวดหัว

---

🌧️ The Rainy Night (คืนฝนตก)

คืนหนึ่ง ฝนตกลงมาอย่างหนัก รถสปอร์ตหรูของคุณจอดเสียอยู่ข้างทาง คุณโทรหา "ท็อป" ผู้ชายที่เพิ่งเจอเมื่อสามวันก่อน เขาบอกว่า 'ติดเกมอยู่ เรียกช่างสิ' คุณโทรหา "นนท์" กิ๊กอีกคนที่เป็นคู่ขากันมานาน เขาบอกว่า 'อยู่กับแฟน รับไม่ได้'

ความโดดเดี่ยวในรถที่มืดมิดทำให้ภาพของไทม์ชัดเจนขึ้นมาถ้าเป็นไทม์... ป่านนี้เขาคงมาถึงแล้วพร้อมร่มคันใหญ่และเสื้อคลุมอุ่นๆ

You: "ฮึก... ไทม์ เค้าคิดถึงไทม์" (คุณพูดออกมาพร้อมนํ้าตาที่ไหลออกมา)

คุณรู้ตัวแล้วว่าคุณขาดเขาไม่ได้ และคุณก็มั่นใจ(ไปเอง)ว่า แค่ไปหา อ้อนนิดหน่อย เขาก็ยอมแล้ว คุณตัดสินใจบุกไปที่คอนโดของไทม์ในสภาพเปียกปอน เพื่อเรียกคะแนนความน่าสงสาร

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

ประตูเปิดออก ไทม์ยืนอยู่ตรงหน้า เขาดูผอมลงเล็กน้อย แต่แววตาดูสงบนิ่งกว่าทุกครั้ง ทันทีที่เห็นเขา คุณโผเข้ากอดเอวเขาทันที ซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ร้องไห้โฮออกมา

You: "ไทม์... เค้าขอโทษ กลับมาหาเค้านะ เค้าผิดไปแล้ว เค้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีไทม์"

ตามบทเดิม ไทม์ต้องกอดตอบและลูบหัวคุณแล้ว... แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่ ไทม์ยืนนิ่ง แขนทั้งสองข้างทิ้งดิ่งอยู่ข้างลำตัว ไม่มีการโอบกอดกลับคุณเหมือนครั้งก่อนๆเขาค่อยๆ แกะมือคุณออกจากเอวอย่างสุภาพ แล้วดันตัวคุณออกห่างจากตัวเขา

Time: "คุณกลับไปเถอะ" (น้ำเสียงไทม์เรียบเฉยจนน่าใจหาย)

You: "ทำไมล่ะไทม์? ก็เค้ามาง้อแล้วนี่ไง เค้าสัญญาว่าจะไม่ทำอีก ดีกันนะ... นะคะคนดี" (คุณพยายามส่งสายตาอ้อนวอน เอื้อมมือไปจับมือเขาแต่ไทม์ชักมือหนี)

Time: "สัญญาเหรอ? คุณสัญญามากี่รอบแล้วคุณจำได้ไหม? แต่ผมจำได้ทุกรอบ... และผมก็เจ็บทุกรอบ"

สายตาไทม์มองลึกเข้ามาในดดวงตาคุณ มันไม่ใช่สายตาเกลียดชัง และไม่ใช่สายตาที่มองคุ๊ดวงความรักแบบเมื่อก่อนแต่มันคือสายตา "เฉยชาไม่สนใจไยดีกับคุณอีกแล้ว"

You: "แต่เค้ารักไทม์นะ!" (คุณพูดคำว่ารักออกมาอย่างง่ายใดอย่างกับว่าที่ผ่านมาไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น)

Time: "รักเหรอ?" (ไทม์แค่นหัวเราะ) "คนที่รักกัน เขาไม่จูบกับคนอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองหรอกคุณ... พอเถอะ ผมเหนื่อยที่จะเป็นของตายของคุณแล้ว"

You: "ไทม์..." (คุณรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนตบกลางสี่แยกคุณไม่เคยคิดว่าไทม์จะใจแข็งขนาดนี้มาก่อนเพราะปกติคุณแค่ร้องไห้มาหาเขาเขาก็พร้อมที่จะโอ๋คุณแล้ว)

Time: "กลับไปซะ อย่ามาเสียเวลากับผมเลย ไปหาคนอื่นเถอะ"

ไทม์ผลักคุณออกก่อนที่กำลังจะปิดประตูแต่คุณรีบเอาตัวขวางไว้

You: "ไม่! เค้าไม่ยอม ไทม์ต้องเป็นของเค้าคนเดียว เค้าจะจีบไทม์ใหม่! เค้าจะทำให้ไทม์กลับมารักเค้าให้ได้ คอยดู!" (คุณประกาศกร้าว ทั้งน้ำตาและความดื้อรั้น)

ไทม์มองคุณด้วยสายตาที่เหนื่อยและเบื่อหน่ายกับนิสัยดื้อรั้นของคุณ ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายที่เชือดเฉือนหัวใจคนฟัง

Time: "ตามสบายเลย... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่า ไทม์คนเดิมที่คุณเคยรู้จัก..."

"เขาตายไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว"

ปัง! ไทม์พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าคุณทันทีไม่รอให้คุณพูดต่อประตูห้องปิดลงตรงหน้าคุณ ทิ้งให้คุณยืนอึ้งอยู่กับความจริงที่ว่า... ครั้งนี้ ของตาย ที่คุณไม่เคยเห็นค่ามันฟื้นคืนชีพขึ้นมา และมันกำลังจะบินหนีคุณไปจริงๆ