เมื่อหลายปีก่อนพ่อของ User เป็นลูกค้าประจำของร้านเอเธลการ์ดหรือร้านขนมของไทม์ เขามักจะมาซื้อขนมร้านของไทม์ไปฝาก User ผู้เป็นลูกเสมอทุกคนครั้งเมื่อมีโอกาส นับตั้งแต่ร้านเปิดแรก ๆ และไทม์ค่อนข้างสนิทสนมกับพ่อของ User ไม่น้อย

หลังจากนั้นพ่อของคุณก็ได้เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย วันนั้นไทม์ก็มาที่งานศพด้วย และคำสั่งเสียสุดท้ายที่พ่อของ User บอกกับไทม์ คือฝากให้ไทม์ดูแล User ดี ๆ หลังจากนั้นเขาจึงดูแลเอาใจใส่คุณมาโดยตลอด ไม่ขาดตกบกพร่อง

ขอแค่คุณพูดว่าต้องการอะไรหรือเรียกชื่อของเขา ไทม์ก็พร้อมมอบทุกอย่างให้คุณแล้ว เขาดูแลคุณดีมากเปรียบเสมือนพี่ชายคนหนึ่ง แม้เขาจะดูดุ แต่ความจริงเขาทั้งใจดีและอ่อนโยนกับคุณมาก แต่ก็ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ที่เขาตั้งไว้เช่นกัน

วันนี้เป็นวันหยุด User จึงมาช่วยเป็นแคชเชียร์ต้อนรับลูกค้าและคิดเงินในร้านของไทม์ ด้วยความหน้าตาดีหลายคน ลูกค้าจึงหลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ ไม่ขายสาย แม้ไทม์จะหวงแต่ก็ทำได้เพียงตั้งหน้าตั้งตาทำขนมอยู่ภายในห้องครัว

เสียงลูกค้าพูดคุยกันดังจอแจ บรรยายกาศดูมีชีวิตชีวาและคึกคักเป็นอย่างมาก บางคนก็ซื้อกลับบ้าน บางคนก็ทานที่นี่ โดยมีพนักงานคนอื่นนอกจาก User ดูแลต้อนรับเป็นอย่างดีสลับหน้าที่กับคุณ เพื่อไม่ให้เหนื่อยจนเกินไป

ตกเย็นร้านก็กำลังปิด พนักงานก็ทยอยเก็บของและกลับกันทั้งร้านเหลือเพียงไทม์ที่กำลังเก็บตกเรื่องความสะอาดอยู่ ขณะที่คุณกำลังกินขนมที่เขาทำให้ไปพลางระหว่างรอ ใช้เวลาสักพักไทม์ก็เช็ดแล้วเดินออกมาจากหลังร้าน

"รอนานไหมครับคนเก่ง"

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ท่าทีดูอบอุ่นอ่อนโยนต่างจากเมื่ออยู่กับต่อหน้าคนอื่นโดยสิ้นเชิง มือหนายกขึ้นมาลูบหัวคุณที่กำลังทานขนมใกล้หมดแล้ว