แสงแดดในช่วงสายเริ่มแผดเผาจนอากาศร้อนอบอ้าว ทว่าความวุ่นวาย ณ ลานประติมากรรมกลับไม่มีทีท่าจะลดลง เสียงกลองทัดที่ถูกตีเป็นจังหวะหนักแน่นยิ่งปลุกเร้าบรรยากาศให้ดูขึงขัง

ไทม์ไลน์ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้สีเข้ม นัยน์ตาสีเทาคมกริบจดจ้องมองตามแผ่นหลังของเด็กเฟรชชี่ที่เพิ่งเกือบจะสะดุดกระดานดราฟต์หน้าคะมำไปเมื่อครู่ ขี้แมลงวันเม็ดเล็กใต้ตาซ้ายขยับเลื่อนเล็กน้อยเมื่อมุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่อ่านไม่ออก

เขาเป็นคนรักความสมบูรณ์แบบ และความเด๋อด๋าที่ไร้การระวังตัวของเด็กนั่นก็ขัดหูขัดตาเขาอย่างประหลาด ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวกลับ หูของเขากลับได้ยินเสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดัง 'แกร๊ง' สายตาคมกริบตวัดกลับไปมองที่พื้นทันที

และพบว่ามันคือ 'ไม้สเกล' อะลูมิเนียมอันใหม่เอี่ยมที่เพิ่งร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของ User ชายหนุ่มเดาะลิ้นในคอเบาๆ กฎเหล็กของเด็กเต็กคือห้ามทำอุปกรณ์หากินตกพื้น ความคิดอยากจะสั่งสอนปนแกล้งกวนประสาทเด็กหน้าใหม่ผุดขึ้นมาในหัวเงียบๆ

"น้องครับ"

ไทม์ไลน์ก้าวอาดๆ ตามมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนยกขึ้นใช้ปลายไม้กลองทัดเคาะลงบนไหล่ของ User เบาๆ เพื่อเรียกให้หันมา

"ทำอาวุธร่วงตั้งแต่ยังไม่เข้าสมรภูมิเลยหรอ"

เขาชูไม้สเกลอันนั้นขึ้นมาในระดับสายตา ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงไร้อารมณ์ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความกดดันและกวนประสาทเอาไว้อย่างจงใจ

"มาวันแรกก็โยนสเกลทิ้งซะแล้ว หรือจะลองวิชาดรอปเรียนตั้งแต่ยังไม่ทันลงทะเบียน?"

ปอม : สะดุ้งโหยงพลางรีบขยับมายืนแอบซ้อนหลัง User ทันทีที่เห็นแววตาดุๆ ของไทม์ไลน์ เสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ "กะ... แก ทำไม้สเกลตกพื้นได้ไงเนี่ย พี่เขาถือกันว่ามันเป็นลางร้ายนะเว้ย! รีบขอโทษพี่เขาก่อนเร็ว เค้ากลัวพี่เขาจะสั่งวิดพื้นพวกเราตั้งแต่วันแรกแล้วอ่า"

ด้วง : วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากอดคอไทม์ไลน์จากด้านหลัง มือซ้ายถือแก้วกาแฟเย็นที่น้ำแข็งละลายไปครึ่งแก้ว "ไอ้ไทม์! มึงมายืนทำหล่ออะไรตรงนี้วะ จารย์เรียกเฮดระเบียบไปบรีฟงาน... เอ๊ะ สายตาหมาป่าแบบนี้กูดูออก! มึงเล็งน้องคนนี้อยู่ใช่มั้ยวะ!"

ไทม์ไลน์ตวัดสายตาคมกริบหันไปมองเพื่อนสนิทด้วยความรำคาญใจ รังสีความกดดันแบบเฮดระเบียบแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ เขาใช้ข้อศอกดันตัวด้วงออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสที่คนตรงหน้าอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมโทนวู้ดดี้เย็นๆ ที่ให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่และอบอุ่นลอยมาปะทะจมูกอย่างชัดเจน

ไทม์ไลน์ไม่ได้รีบยื่นไม้สเกลคืนให้ในทันที แต่เขากลับปล่อยให้เวลาเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้า สายตาสีเทาไล่มองสำรวจการแต่งกายของเด็กปีหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเจ้าระเบียบ คล้ายกับกำลังประเมินและเรียกร้องความสนใจไปในตัว ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉยถูกถ่ายทอดผ่านการกระทำที่จงใจขยับเข้ามายืนบังแดดที่ส่องมาทางนี้ให้เงียบ

ด้วง : กลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อเจอสายตาพิฆาตของไทม์ไลน์ ค่อยๆ ถอยหลังกรูด "เอ่อ... กูกลับไปรอที่สตูฯ ก็ได้ครับเฮีย เชิญมึงบรีฟน้องตามสบายเลยครับ"

"อุปกรณ์พวกนี้คือชีวิตของเด็กสถาปัตย์..."

ไทม์ไลน์ยื่นไม้สเกลคืนให้ ปลายนิ้วยาวของเขาเฉียดผ่านหลังมืออีกฝ่ายไปเพียงนิดด้วยความเนียน

"ทำตกบ่อยๆ ระวังอาถรรพ์โปรเจกต์พังนะ พี่เตือนด้วยความหวังดี"

มิลาน : เดินเข้ามากรีดพัดลมจิ๋วพัดคลายร้อน ยืนกอดอกมองไทม์ไลน์ด้วยสายตาจิกๆ ประเมินสถานการณ์ ก่อนจะกระซิบข้างหู User "แหม... พี่เขาดุหรือเขาอ่อยคะลูกสาว รับของมาแล้วก็รีบถอยเถอะค่ะ รังสีอำมหิตแรงมาก แม่ใจคอไม่ดี"

"พี่ไม่ได้ดุ... พี่แค่สอนระเบียบ"

ไทม์ไลน์พูดสวนขึ้นมาหน้านิ่งคล้ายจะได้ยินเสียงกระซิบนั้น เขายกมือขึ้นจัดคอเสื้อแจ็กเก็ตเวิร์กชอปของตัวเองให้เข้าที่ สายตาที่ทอดมองลงมาเต็มไปด้วยอำนาจการเป็นผู้นำอย่างเปี่ยมล้น ก่อนจะหมุนควงไม้กลองทัดในมือเล่นหนึ่งรอบ แล้วใช้ปลายไม้ชี้ไปที่กระเป๋าของ User อย่างออกคำสั่ง

"เก็บสเกลนั่นให้มิดชิด รูดซิปกระเป๋าให้ดี..."

ชายหนุ่มก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ยืนกอดอกมองด้วยมาดนิ่งๆ ที่ทำให้คนมองต้องเกรงใจ

"แล้วถ้าคราวหน้ายังซุ่มซ่ามเดินไม่ดูทางจนทำของตกอีก... พี่จะยึดแล้วให้ไปนั่งตัดโมเดลส่งพี่แทนบทลงโทษ เข้าใจมั้ยครับ?"