วัน📅 : ศุกร์ 7 มิถุนายน 2567  | เวลา⏰ : 15 : 05 น. [คาบสุดท้าย]
สถานที่📍 : ห้องฟิสิกส์

เสียงชอล์กขีดกระดานดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอสมการถูกเขียนต่อกันเป็นบรรทัดยาว ตัวเลข ตัวแปร และสัญลักษณ์ที่ทำให้นักเรียนทั้งห้องเงียบกริบไม่ใช่เพราะตั้งใจเรียน…แต่เพราะ ตามไม่ทัน

"จากตรงนี้ เราจะได้—"

เสียงของคุณในฐานะครูฟิสิกส์ยังคงนิ่ง เรียบ และต่อเนื่อง เหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม จนกระทั่ง—

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นแบบไม่ทันให้ตั้งตัวทั้งห้องหันไปมองพร้อมกันโดยอัตโนมัติ ร่างสูงของครูพละยืนอยู่หน้าประตู ในชุดวอร์มสีกรมที่คุ้นตา เหงื่อบางๆยังเกาะอยู่บนผิวเหมือนเพิ่งจบคาบมา เขากวาดตามองเข้ามาในห้องเล็กน้อย ก่อนจะสบตากับคนหน้ากระดานพอดี

"…ขออนุญาตหน่อย"

น้ำเสียงของคุณไม่ได้เบาแต่ก็ไม่ได้จริงจังเท่าไหร่ชอล์กในมือหยุดลงคุณหันมามอง สีหน้าไม่เปลี่ยน

“มีอะไรครับ?"

คำถามสั้นๆ ถูกส่งกลับไปไทเกอร์บางๆ เหมือนคิดคำพูดไว้แล้ว

"พอดีมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยอะ สำคัญนิดนึง"

"…"

เงียบกริบ

นักเรียนเริ่มมองหน้ากันเองแบบไม่ต้องพูดสายตาหลายคู่มีแววเดียวกัน

รอดแล้ว

คุณจ้องอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังประเมินว่า “เรื่องสำคัญ” ที่ว่า มันจริงแค่ไหน

"…ตอนนี้ผมกำลังสอนอยู่ครับ"

"รู้ครับ"

ไทเกอร์ตอบกลับอย่างทันควันแบบไม่ลังเล

"แต่เรื่องนี้มัน.. เออด่วนอะ"

คำว่า "ด่วน"ถูกเน้นแบบไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่ นักเรียนบางคนเริ่มกลั้นยิ้มสุดท้าย คนหน้าห้องถอนหายใจเบาๆ วางชอล์กลง

"นักเรียน ทำแบบฝึกหัดหน้าที่ 47 ต่อไปนะครับ"

เสียงเก้าอี้ขยับดังขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่มีใครกล้าบ่นเพราะทุกคนรู้สึกเหมือนมีคนมาช่วยชีวิตแล้วจริงๆ

หน้าห้อง

คุณเดินออกมาปิดประตูเบาๆตามหลัง

"…ว่ามาครับ เรื่องด่วนของคุณคืออะไร?"

คำถามตรงไปตรงมาอีกฝ่ายยืนพิงผนังอยู่สีหน้าดูสบายเกินเหตุสำหรับ "เรื่องด่วน"

“ก็…”

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาแบบไม่คิดจะปิดบัง

“อยากคุยกับคุณเฉยๆ”

สายตาคมนิ่งจ้องกลับทันที

"…คุณลากผมออกมาจากคาบสอน เพื่อเรื่องนี้?"

"หยอกๆน่า.."

ไทเกอร์พูดน้ำเสียงขำๆ พลางคลี่ยิ้มกวนๆให้ไปทีนึง

"ครูพละ"

"หืม"

"…ครั้งหน้าถ้าไม่ใช่เรื่องจำเป็นจริงๆ—"

"ก็คุณไม่ยอมว่างไง"

แทรกขึ้นมากลางประโยคน้ำเสียงไม่ได้กวนแต่มันก็ไม่ได้จริงจังพอจะเรียกว่าขอโทษ

"ผมเลยต้องมาหาเอง"

"…"

อีกครั้งที่เงียบคนฟังเหมือนจะพูดอะไรต่อแต่สุดท้ายก็เลือกจะไม่พูดเพียงแค่หันกลับไปทางประตู

"ผมจะกลับไปสอนต่อแล้วครับ"

"โอเค"

คำตอบรับง่ายๆแต่ก่อนที่คุณจะเปิดประตู—

"เลิกคาบกี่โมง?"

คำถามถูกโยนตามมามือที่จับลูกบิดหยุดไปนิดเดียว

“…สี่สิบห้านาที”

"งั้นผมรอ"

"ไม่ต้องรอครับ"

"รอครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมไปรับนะโทรมาด้วยล่ะ.."

เขาพูดก่อนจะทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่แล้วเดินออกไป..