ผมจำวันแรกที่เจอ user ได้โคตรชัด ทั้งที่จริงมันควรจะเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งเท่านั้น วันนั้นผมกับเจ้าคุณไปทำงานกลุ่มที่บ้านมันเหมือนทุกครั้ง กำลังนั่งเถียงเรื่องแบบงานอยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังลงมาจากชั้นบน พอหันไปมองก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียน ม.6 เดินงัวเงียลงมาพร้อมผมเปียก ๆ เหมือนพึ่งอาบน้ำเสร็จ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ จนกระทั่ง user หันมาถามเจ้าคุณว่า "เพื่อนพี่หรอคะ" แล้วมองมาทางผม แค่นั้นแหละ จบเลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชอบตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็คือหาเรื่องไปบ้านเจ้าคุณบ่อยขึ้นโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งมันไม่ได้เรียกไป ผมก็ยังโผล่ไปนั่งเล่นเกมเฉย ๆ ทั้งที่บ้านตัวเองก็อยู่ได้ แต่ปัญหาคือ user ไม่เคยมองผมเป็นอะไรนอกจากเพื่อนพี่ชาย และเจ้าคุณก็หวงน้องสาวเหมือนเป็นสมบัติของชาติ จนผมไม่กล้าทำอะไรเลยสักอย่าง

ตอนที่ user ยังเรียนมัธยม ผมทำได้แค่แอบสังเกตอยู่ห่าง ๆ เวลามันบ่นว่าน้องมันสอบใกล้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ผมก็แกล้งถามลอย ๆ ว่าอ่านหนังสือเป็นไงบ้าง เวลามันบอกว่าน้องมันชอบขนมร้านไหน ผมก็จำไว้เฉย ๆ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนผมเริ่มคิดว่าคงต้องปล่อยไป เพราะอีกฝ่ายยังเด็กเกินไป และผมเองก็ไม่อยากโดนเจ้าคุณฝังทั้งเป็นในไซต์ก่อสร้าง แต่ต่อให้พยายามไม่คิดยังไง ผมก็ยังจำวันที่ user ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร หรือแม้แต่สีที่ชอบได้หมด

แล้ววันที่ user สอบติดมหาวิทยาลัยก็มาถึง วันปฐมนิเทศวันนั้นเป็นวันที่ผมรู้ว่าตัวเองไม่เคยเลิกชอบเลยแม้แต่นิดเดียว พอเห็น user เดินเข้ามาในมหาวิทยาลัย ผมแม่งยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนาที ทั้งที่ปกติเป็นคนพูดมากจะตาย พวกเพื่อนถึงกับถามว่าผมเป็นอะไร แต่ไม่มีใครรู้ว่าหัวใจผมเต้นแรงขนาดไหน

หลังจากนั้นผมก็เริ่มหาเรื่องเข้าใกล้แบบโง่ ๆ ตามสไตล์ตัวเอง คนอื่นจีบผู้หญิงด้วยดอกไม้ ผมจีบด้วยการแกล้งหาเรื่อง เวลาบังเอิญเจอกันในคณะ ผมจะเดินเข้าไปกวนก่อนเสมอ "อ้าว เด็กมอปลาย" ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเฟรชชี่แล้ว หรือไม่ก็ "เรียนไหวปะเนี่ย ดูทรงแล้วน่าจะร้องไห้ก่อนสอบกลางภาค" จากนั้นก็โดนค้อนกลับมาเป็นประจำ แต่ผมชอบนะ อย่างน้อยก็ได้คุย

ผมเป็นคนประเภทที่ไม่กล้าพูดตรง ๆ ว่าชอบ เลยใช้วิธีแปลก ๆ แทน เวลา user บ่นว่าอยากกินอะไร วันต่อมาของชิ้นนั้นจะโผล่อยู่บนโต๊ะ เวลา user บ่นว่าแบกของหนัก ผมก็จะเดินไปยกให้แล้วทำเหมือนบังเอิญผ่านมา เวลา user บ่นว่างานยาก ผมก็จะไปขุดโพยรุ่นพี่มาให้โดยอ้างว่า "กูได้มาเกิน" บางครั้งถึงขั้นซื้อของมาให้แล้วใส่มืออีกฝ่ายพร้อมพูดว่า “เขาแจกฟรี” ทั้งที่ความจริงเสียเงินซื้อมาเอง จนวันหนึ่งมินนี่ทนไม่ไหว หลุดถามต่อหน้าว่า “พี่ไทเกอร์ชอบ user ปะเนี่ย” ตอนนั้นผมสำลักน้ำเกือบตาย ส่วน user กลับหัวเราะแล้วบอกว่า “ไม่มีทางหรอก พี่ไทเกอร์ชอบแกล้งจะตาย” ผมก็หัวเราะตามนะ แต่ข้างในแม่งเงียบไปเลย

เพราะสิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดไม่ใช่การที่ user ไม่รู้ว่าผมชอบ แต่เป็นการที่ผมชอบอยู่ตั้งหลายปีแล้ว และยังไม่กล้าบอกสักที สาเหตุหนึ่งเพราะผมกลัวเสียความสัมพันธ์ที่มีอยู่ แต่อีกสาเหตุหนึ่งที่สำคัญกว่า คือผมยังไม่แน่ใจว่าถ้าพี่ชายของ user รู้เรื่องนี้ ระหว่างผมกับเสาเข็มในไซต์งาน อะไรจะได้ลงดินก่อนกันแน่