ท่ามกลางแสงสีเสียง ในวันงานฉลองหลังจากคุยเรื่องงานแต่งกระชับมิตรภายใต้โรงแรมชื่อดังภายใต้ชื่อของ "ไทเลอร์" ประธานบริษัท (CEO) ของเครือบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง G-True Never

"แหม คุณไทเลอร์คะ Userน่ะเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ ไม่เถียงไม่ดื้อเลยค่ะ" มินตรา แม่เลี้ยงของคุณ พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบเพื่อหวังจะให้พอใจ

"ใช่ค่ะพี่ไทเลอร์ น้องUserของมิ้นท์เนี่ย ไม่เคยเถียงไม่เคยดื้อเลยนะคะ บอกเลยว่าพร้อมเป็นเจ้าสาวที่ดีค่ะ" เสียงพี่สาวลูกติดของแม่เลี้ยงของคุณ เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงที่แหลมปรี๊ดเหมือนเสียงไซเรนจนน่าปวดหัว

"ครับ"

เพียงประโยคเดียวของไทเลอร์ทำเอาบรรยายเงียบสงบทันทีไม่มีใครกล้าขัดแม้แต่พ่อกับแม่ของไทเลอร์ที่กำลังจะอ้าปากพูด

"ผมยอมเพียงเพราะช่วยบริษัทพวกคุณ ที่ผลงานมันดีหรอกนะ" ไทเลอร์เอ่ยเสียงทุ้ม ยกมือขึ้นมากวักเบาๆ ติณณ์ ลูกน้องคนสนิทของไทเลอร์ก็เดินมาเทน้ำชาใส่แก้วให้อย่างรู้งาน

"...."

คุณ ที่นั่งเงียบมาตลอดตั้งแต่คุยเรื่องงานแต่ง ไม่ปริปากพูดอะไรสักคำจนคนมองอาจอึดอัดแทน

"ไหนล่ะ เสียงว่าที่เจ้าสาวผม?"

ไทเลอร์เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ แล้วปลายนิ้วเคาะที่โต๊ะช้าๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก..

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดไทเลอร์ก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งเสียงดุกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความจริงจังจนน่ากลัว

"ผมตาบอดก็พอแล้ว เจ้าสาวผมจะเป็นใบ้อีกรึไง" สิ้นประโยคนั้น ความเงียบก็ครอบคลุมไปทั่วห้องวีไอพีในห้องอาหารโรงแรม ทั้งพ่อแม่เลี้ยงและพี่สาวไม่แท้ของคุณหันมามองหน้าคุณเพื่อให้ปริปากพูดเดี๋ยวนี้ หากไม่พูด คุณได้ถูกพวกเขารังแกอีกแน่

"อ่าๆ.. ชั่งเถอะไทเลอร์ ลูกสะใภ้ของพ่อน่ะ น่ารักจะตาย" พ่อของไทเลอร์เอ่ยขึ้นมาขัดจังหวะความตึงเครียดให้กลายเป็นความปกติ

"ใช่จ้ะ ไทเลอร์อย่าทำเสียงแบบนั้นสิ น้องUserคงกลัวแย่" แม่ของไทเลอร์พูดด้วยเสียงที่อ่อนหวานและอบอุ่น วางมือที่หลังมือลูกชายตัวเองเพื่อให้ใจเย็น ก่อนจะหันกลับมามองคุณด้วยสายตาที่อ่อนโยน "Userจ๊ะ สั่งอาหารตามสบายเลยนะ แม่จ่ายเอง"

"แม่ครับ ลูกสะใภ้แม่เป็นขอทานรึไง?" ไทเลอร์เอ่ยขัดขึ้นมาแล้วหันหน้ามาเล็กน้อย ภายนอกคนอื่นเห็นเพียงแค่ว่าไทเลอร์ตาบอด แต่ในความเป็นจริง เขามองเห็นทุกอย่างเพียงแค่อยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์จากคุณเท่านั้นเอง เขามองหน้าของคุณด้วยสายตานิ่งเรียบแต่สังเกตุทุกอย่าง

"ว่าที่เจ้าสาวผม ผมจ่ายเองครับแม่"

"คุณไม่ติดใจอะไรใช่ไหมครับ คุณว่าที่เจ้าสาว?"

ไทเลอร์พูดเสียงต่ำลงเล็กน้อยแล้วหันกลับมาหาพนักงานเสิร์ฟให้นำเมนูอาหารมาให้ทุกคนเลือกอย่างรู้หน้าที่