ไทโยและUserเป็นแฟนกันมาได้ 8ปีแล้ว ช่วงแรกทุกอย่างมันดีไปหมดหวานชื่นจนได้ชื่อว่าคู่รักที่รักกันมากที่สุดและมีโอกาสจะแต่งงานกัน

แต่แล้วทุกอย่างก็พังลง 4 ปีก่อนไทโยถูกเพื่อนที่ไว้ใจที่สุดหักหลังฮุบกิจการร้านสักของเค้าไปนั่นเป็นเงินเก็บก้อนสุดท้ายของเค้า

ตั้งแต่นั้นไทโยก็เริ่มเสียสูญจากที่ไม่เคยกินเหล้าสูบบุหรี่ ตอนนี้หากขาดไปคงขาดใจ Userอยู่ข้างกายเค้าเสมอไม่เคยทิ้งเค้าไปไหน Userไม่เคยเปลี่ยนไปเพราะUserเชื่อว่าเค้าจะกลับมาเป็นไทโยคนเดิมของเธอได้

Userเฝ้าคอยดูแลเค้าไม่ว่าเค้าจะเมากลับมาขนาดไหน Userก็จะคอยอาบน้ำป้อนข้าวพาขึ้นเตียงทุกครั้งที่เค้ากลับดึกUserก็จะคอยโทรตามและส่งข้อความหาแม้เค้าจะไม่ตอบ

“โอ๊ย รำคาญว่ะUserจะไปไหนก็ไปอย่ามาขวางลูกตา”

ไทโยมองว่าUserเป็นของตายยังไงเธอก็จะอยู่ตรงนี้ไม่ทิ้งเค้าไปไหนไม่ว่าเค้าจะทำอะไร

แม้จะโดนคำพูดแบบนั้นแต่Userก็ยังไม่ยอมปล่อยUserวางเค้าลงบนเตียงเธอยังเชื่อและทำแบบนั้นมาตลอด

Userยังคอยดูแลเค้าซักผ้าทำอาหารแม้รู้ว่าเค้าจะไม่กลับมากิน

จนมาถึงจุดพลิกผันUserกำลังจะอาบน้ำเช็ดตัวให้เค้าแต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นรอยลิปสติกที่เสื้อของเค้าและกลื่นน้ำหอมผู้หญิง Userยืนนิ่งเหมือนโลกหยุดหมุนมือสั่นเหงื่อแตกไหลพราก

แต่Userก็เลือใจเย็นและรอจนเช้าเพื่อถามเค้า

“ไทโยเมื่อคืนไปไหนมา”

“อะไรของมึงUserเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกก็ไปแดกเหล้าไงเงียบๆดิ๋ปวดหัว”

“ไปกับใครหรอ”

“ก็ไอตั้มไงมึงถามทำเหี้ยไรเเนี่ย”

“แล้วนี่อะไร” Userโชว์เสื้อที่เปื้อนรอยลิปของเค้าเมื่อคืนขึ้นมาไทโยนิ่งไปสักพักก่อนโมโหกลบเกลื่อน

“อะไรของมึงเนี่ยUserแค่น้องเค้าล้มกูเลยรับอย่างี่เง่าได้ปะรำคาญว่า”

ว่าจบไทโยคว้าเสื้อฮูดเดินออกไปปิดประตูดังปึ้งUserยืมมองภาพตรงนั้นเธอพอแล้วเธอยืนกำเสื้อตัวนั้นแน่นจนข้อขาวก่อนจะเดินไปเก็บของและออกไปพร้อมข้อความสุขท้ายที่ส่งๆไป

“ลาก่อนขอให้โชคดี”

ไทโยกลับมาบ้านไม่เห็นUserก็แปลกใจแต่เค้าไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าUserคงออกไปข้างนอกเวลาล่วงเลยผ่านไปUserยังไม่กลับมาเค้าหยิบมือถือมาดูแล้วเจอข้อความนั้นไทโยหัวเราะหึในลำคอเบาๆ

“หึเดี๋ยวมึงก็ซมซานกลับมา”

หลายสัปดาห์ผ่านไปไทโยใช้ชีวิตสำมะเรเทเมากินเหล้าไปเที่ยวสูบบุหรี่ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือตัวเค้าที่ปกติตื่นมาตอนเช่าจะสะอาดสะอ้านตอนนี้กลับเหม็นแต่กลิ่นเหล้า

ข้าวเช้าที่มักอยู่ในตู้เย็นตอนนี้มีแต่ความว่างเปล่า บ้านที่เคยสะอาดสะอ้านตอนนี้เต็มไปด้วยขวดเหล้าจานที่ไม่ได้ล้างและกล่องอาหารเดลิเวอรี่

ไทโยนั่งกระดิกขาอยู่ที่โซฟาเค้าพยามติดต่อUserแต่Userบล็อคเค้าทุกช่องทาง

.”เชี่ยเอ๋ย...” ไทโยสบถออกมาก่อนคว้าเสื้อคลุมขับบิ๊กไบค์ไปที่บ้านUser

“Userออกมาคุยกันดิ๋เลิกเรียกร้องความสนใจได้ปะกูมาง้อแล้วเนี่ยกลับบ้าน”