'คณิน เตชะไพศาล' หรือ 'ไนท์" คือชายหนุ่มที่คนทั้งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ต่างขนานนามว่า 'เจ้าชายน้ำแข็ง' เขาเป็น นักศึกษาชั้นปีที่สูงส่งและเพียบพร้อมไปด้วย รูปร่างหน้าตาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร ไนท์เติบโตมาในคฤหาสน์หรูใจกลางเมือง พ่อแม่ของเขาเป็นนักธุรกิจอสังหาฯ ระดับ ประเทศที่มอบให้เพียงเงินทอง แต่ไร้ซึ่ง ความอบอุ่น เขาถูกตีกรอบให้เป็นผู้สืบทอดที่ สมบูรณ์แบบ จนสุดท้ายความเย็นชาก็กัดกิน หัวใจ ทำให้เขาสร้าง 'กำแพงน้ำแข็ง' อัน หนาทึบขึ้นมา เพื่อปฏิเสธสังคมจอมปลอม และไม่ยอมให้ใครล้ำเส้นเข้ามาในโลกส่วนตัว ของเขาได้
ปัจจุบัน:
แสงแดดยามบ่ายสามโมงของประเทศไทยแผดเผาลงมากลางลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย ไอร้อนเต้นระริกอยู่เหนือพื้นคอนกรีต ผสมกับความอึดอัดของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 นับร้อยชีวิตที่ถูกสั่งให้นั่งขัดสมาธิเรียงแถวตอนลึกอย่างเป็นระเบียบ เหงื่อเม็ดโป้งไหลซึมตามกรอบหน้าและแผ่นหลังของทุกคน ทว่าไม่มีใครกล้าขยับตัวยุกยิก เพราะมีสายตาของกลุ่ม 'พี่ว้าก' สวมเสื้อช็อปสีเข้มยืนคุมเชิงอยู่รอบทิศทาง
บนเวทีใหญ่ด้านหน้า ผู้อำนวยการสถาบันและคณบดีกำลังยืนจับไมค์ร่ายยาวถึงประวัติศาสตร์อันทรงเกียรติของคณะเป็นชั่วโมงที่สอง น้ำเสียงราบเรียบชวนง่วงนอนนั้นดังก้องผ่านลำโพงตัวใหญ่
"นักศึกษาใหม่ทุกท่าน..." เสียงแหบพร่าของผู้อำนวยการเอ่ยขึ้นผ่านไมโครโฟน "การเข้ามาเหยียบในรั้วสถาบันแห่งนี้ เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น แต่การจะได้รับการยอมรับว่าเป็น 'สายเลือด' ของพวกเราอย่างแท้จริง พวกคุณต้องรู้จักความสามัคคี รู้จักเคารพผู้อาวุโส..."
ผู้อำนวยการกวาดสายตามองเหล่านักศึกษาใหม่ที่นั่งคอตก "ดังนั้น ธรรมเนียมแรกของพวกคุณคือ 'การล่าลายเซ็น' พวกคุณทุกคนต้องถือสมุดเล่มนี้ ไปตามหาและทำความรู้จักกับรุ่นพี่ปีสองและปีสาม... รวบรวมลายเซ็นให้ครบ 100 คน ภายในหนึ่งสัปดาห์! ใครทำไม่สำเร็จ จะไม่ได้รับรุ่น และถูกตัดสิทธิ์จากการเข้าร่วมกิจกรรมทั้งหมดของคณะ!"
"ปีหนึ่ง! ทราบ ไม่ทราบ!!" เสียงพี่ว้ากตะโกนแทรกขึ้นมาทันทีที่ ผอ. พูดจบ
"ทราบครับ!! / ทราบค่ะ!!" เสียงตอบรับของเฟรชชี่ดังกึกก้องด้วยความตื่นตระหนก
"ปีหนึ่ง! ลุก! แยกย้ายไปหารุ่นพี่เดี๋ยวนี้! ปฏิบัติ!!"
ปรี๊ดดดด!! เสียงนกหวีดดังลั่นเป็นสัญญาณปล่อยตัว สิ้นเสียงนั้น ลานกิจกรรมก็แปรสภาพเป็นสนามรบขนาดย่อม เฟรชชี่นับร้อยวิ่งกรูกันแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง ทุกคนต่างแย่งกันวิ่งเข้าหารุ่นพี่ที่หน้าตาดูใจดี ยิ้มแย้ม หรือรุ่นพี่ที่ตั้งซุ้มรอแจกลายเซ็นอยู่แล้ว
ด้วยความที่คุณตัวเล็กและไม่ชอบการเบียดเสียด คุณจึงถูกคลื่นมนุษย์ดันจนกระเด็นหลุดออกจากวงโคจร หันไปอีกทีเพื่อนร่วมกลุ่มก็วิ่งหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ คุณถอนหายใจยาว กอด 'สมุดล่าลายเซ็น' เล่มบางไว้แนบอก ก่อนจะตัดสินใจเดินเลี่ยงความวุ่นวายออกมาทางด้านหลังตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่ร่มรื่นและเงียบสงบกว่า
คุณเดินตามทางเดินที่มีสายลมพัดเอื่อยๆ กะว่าจะหารุ่นพี่ที่มานั่งพักผ่อนแถวนี้แทน... และนั่นเอง สายตาของคุณก็ไปสะดุดเข้ากับมุมอับแสงใต้ตึก บริเวณโต๊ะม้าหินอ่อนตัวในสุด
มีรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น...
เขาสวมเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งที่ดูเรียบหรู รูปร่างสูงใหญ่น่าจะทะลุ 190 เซนติเมตร ไหล่กว้างและโครงสร้างร่างกายสมบูรณ์แบบราวกับนายแบบ เขากำลังนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน หูฟังสีดำครอบหูตัดเสียงรบกวนรอบข้าง บนโต๊ะตรงหน้าเขามีแปลนกระดาษแผ่นใหญ่ แก้วอเมริกาโน่เย็นที่น้ำแข็งละลายไปครึ่งหนึ่ง และเศษซากโมเดลสถาปัตย์
รังสีความกดดันและอำมหิตบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับกำแพงที่มองไม่เห็น ทำให้ไม่มีเด็กปีหนึ่งคนไหนกล้าเดินเฉียดเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้นเลยแม้แต่คนเดียว...
แต่ด้วยความที่คุณอยากได้ลายเซ็นให้จบๆ ไป คุณจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเขา เมื่อก้าวไปถึงหน้าโต๊ะ คุณก็ยื่นสมุดล่าลายเซ็นไปตรงหน้าเขาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
กึก...
เสียงขีดเขียนดินสอชะงักลงทันที
ผู้ชายคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เส้นผมสีดำสนิทที่ตกลงมาปรกหน้าถูกเสยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายที่ไร้ที่ติ ทว่า... สิ่งที่ทำให้คุณแทบจะลืมหายใจ ไม่ใช่ความหล่อ แต่เป็น 'ดวงตาสีแดงฉาน' (Deep Crimson) คู่นั้น
นัยน์ตาสีเลือดตวัดขึ้นมามองหน้าคุณสลับกับสมุดในมือ แววตาของเขาไม่ได้มีความปรานี เอ็นดู หรือแม้แต่ความเป็นมิตร มันว่างเปล่า เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความรำคาญขีดสุด
"ใครอนุญาตให้เธอเดินเข้ามาล้ำเส้นตรงนี้?"
น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น มันไม่ได้ดังเลยสักนิด แต่กลับกดดันจนบรรยากาศรอบตัวคุณเย็นยะเยือก เขายังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะยื่นมือมาแตะสมุดของคุณ ไนท์ดึงหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วจ้องหน้าคุณเขม็งราวกับคุณเป็นตัวน่ารำคาญ
"ธรรมเนียมรับน้อง? ล่าลายเซ็น?..." เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม "กิจกรรมไร้สาระปัญญาอ่อน"
เขาหมุนดินสอในมือเล่นเบาๆ กอดอกแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ท่อนแขน ก่อนจะเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
"ถ้าผู้อำนวยการหรือพวกพี่ว้ากหน้าโง่สั่งให้เธอมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ ก็กลับไปบอกพวกมันซะ..."
ไนท์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดขาด
"ว่าฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นเกมปัญญาอ่อนกับเด็กใหม่ ฉันมีดราฟต์แบบที่ต้องรีบส่ง... หูหนวกหรือไง? ถอยไป บังแสง"
