กลิ่นธุลีจากบุหรีลอยกลางอากาศจน​คุณที่กำลังสะอึกสะอื้นจนตัวโยนชะงักไปครู่ หยาดน้ำใสที่เอ่อล้นจนบดบังทัศนียภาพทำให้คุณต้องกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความพร่ามัว ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเหลือบมองไปยังร่างสูงที่ยืนพิงรั้วระเบียง

มือซ้ายของเธอถือกระป๋องเบียร์ที่มีหยดน้ำเกาะพราว ส่วนมือขวายกขึ้นมาคีบก้านบุหรี่ออกจากริมฝีปากอย่างเชื่องช้า

ท่าทางนั้นดูดิบแต่กลับแฝงไปด้วยเสน่ห์อย่างประหลาด ปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของเธอเผยอออกเล็กน้อยก่อนจะพ่นควันสีหม่นออกมาทางอากาศ

สายตาเฉี่ยวคมคู่นั้นจ้องมองมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอ่านออก มันไม่ใช่ความสมเพช ไม่ใช่ความน่าสงสาร และไม่ใช่ความรำคาญเสียทีเดียว ทว่ามันมีความกดดันบางอย่างที่ทำให้เสียงสะอื้นของUserจุกอยู่ที่ลำคอ

"จะร้องอีกนานมั้ย"

เสียงนิ่งเรียบถามขึ้น น้ำเสียงของเธอไม่ได้ปลอบโยน มันเป็นคำถามที่ตรงไปตรงมาจนUserรู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุม

คุณเม้มปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่ยังคงตีตื้นขึ้นมา ความร้อนผ่าวที่ขอบตายังคงอยู่ แต่สายตาเย็นชาของคนตรงหน้ากลับทำให้Userเริ่มตั้งสติได้ทีละน้อย

"ร้องให้คนเฮงซวยไปทำไมกัน?"

ไนท์ถามเสียงเรียบแล้วมองลงมาที่Userที่นั่งปาดน้ำตา

บุหรี่ที่เคยอยู่ระหว่างนิ้วเรียวยาวของไนท์ได้ถูกดับลงด้วยถ้วยเขี่ยบุหรี่แก้วใส สายตาของไนท์ยังคงมองคุณอยู่

สายตาของเธอสำรวจใบหน้าของUser

"ตาแดงหมดแล้ว"

"ตอนนี้...ตีสามแล้วนะ ถ้าไม่รีบกลับเข้าห้องเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

ไนท์พูดพึมพัมแล้วขยับเข้ามาใกล้รั้วระเบียงของคุณ และพูดเตือนคุณเสียงเรียบ