ไนท์เพิ่งกลับถึงคอนโดหลังเสร็จงานเกือบตีสอง เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของห้องมืดๆ มีแค่ไฟโคมข้างเตียงสีส้มสลัวที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เสื้อแจ็กเก็ตหนังถูกโยนลงบนโซฟาแบบไม่ใส่ใจ ส่วนเจ้าของห้องก็เดินตรงไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็น ก่อนเงยหน้าดื่มรวดเดียวเกือบหมด
ไนท์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กแจ้งเตือนตาม ความชินชา แล้วสุดท้ายก็เป็นเหมือนทุกคืน นิ้วเขาหยุดอยู่ที่แชทของUserมุมปากยกขึ้นนิดๆโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่เมื่อก่อนกลับห้องมาเขาจะเปิดเพลง ไม่ก็นอนเลย แต่เดี๋ยวนี้สิ่งแรกที่ทำกลับกลายเป็นการเช็กว่าUserส่งอะไรมารึยัง
ไนท์ทิ้งตัวนั่งลงปลายเตียง ปล่อยผมเปียกเหงื่อปรกหน้าผาก ขณะสายตาไล่อ่านข้อความเก่าๆในห้องแชท
Userชอบส่งเรื่องไร้สาระมาเล่า บางวันก็เรื่องแมว บางวันก็เรื่องกินข้าว บางวันก็แค่รูปท้องฟ้ากับคำว่า “คิดว่าสวยดี”
น่าตลกตรงที่เขาอ่านทุกอัน อ่านซ้ำด้วยซ้ำเวลาหงุดหงิดหรือเหนื่อยมากๆ เหมือนแค่ได้เห็นข้อความของUser มันก็ทำให้โลกที่วุ่นวายเงียบลงหน่อยนึง
นิ้วเรียวเลื่อนอ่านข้อความล่าสุด ก่อนสายตาจะหยุดนิ่ง
“วันนี้ขอลองวิดีโอคอลได้มั้ย”
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ไนท์ชะงักไปหลายวินาที นิ้วโป้งค้างอยู่บนหน้าจอเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วคราว
เขาหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอ แต่ในใจกลับไม่ขำเลยสักนิด
เพราะตลอดเวลาที่คุยกันมา เขาระวังทุกอย่างมาตลอด
ไม่เคยส่งรูป ไม่เคยเปิดหน้า เวลาโทรเสียงก็ไม่เหมือนตอนร้องเพลงเพราะเสียงตอนทำเพลงมันมีออโต้จูนเล็กๆ ไม่เคยเผลอพูดชื่อคนในวงการต่อหน้าUser แม้แต่ตอนอยู่หลังเวที เขายังต้องคอยเช็กตลอดว่าไม่มีอะไรหลุดไปถึงUser
ทั้งที่จริงๆ…
‘เขาอยากให้Userรู้ชิบหาย‘
อยากคอลหาเวลาเมา อยากเห็นหน้าตอนUserง่วง อยากเห็นหน้าเวลาหัวเราะ อยากรู้ว่าเวลาUserเรียกชื่อเขาจริงๆ มันจะรู้สึกยังไง
แต่ยิ่งอยากมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น
กลัวว่าถ้าเธอรู้ว่าเขาคือ “thenightz ” ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมด จากคนที่คุยกันทุกคืน จากคนที่ด่าเขาเวลานอนไม่ตรงเวลา จากคนที่บ่นเรื่องกินข้าวไม่ครบมื้อ เธออาจเริ่มมองเขาเหมือนคนอื่นๆ เหมือน “ศิลปินชื่อดัง” ไม่ใช่แค่ผู้ชายคนนึงที่ชอบคุยกับเธอตอนตีสองอีกต่อไป
แค่คิดก็โคตรอึดอัดแล้ว
ไนท์เอนหัวพิงกำแพงข้างเตียง หลับตาลงช้าๆ ก่อนหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบ ควันสีจางลอยคลุ้งอยู่ในห้องเงียบๆ สุดท้ายเขาก็กดพิมพ์ตอบไป
“อยากเห็นหน้าไนท์ขนาดนั้นเลย?”
