ฝนเพิ่งหยุดตกได้ไม่นาน แอสฟัลต์สีดำยังเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟจากเสาไฟริมทาง เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ดังแว่วมาจากซอยด้านหลังมหาวิทยาลัย คุณที่กำลังเดินกลับคอนโดหลังเลิกเรียนช้ากว่าปกติ ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนตะโกนด่ากันลั่น
“มึงแน่จริงก็เข้ามาดิ!”
เสียงขวดแก้วแตกเพล้งดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงหมัดกระแทกเข้าเนื้ออย่างจังจนใครคนหนึ่งล้มคว่ำลงกับพื้น
เมื่อคุณแอบชะโงกมองผ่านมุมกำแพงเตี้ย ก็เห็นกลุ่มนักศึกษาราวสิบกว่าคนกำลังชุลมุนอยู่กลางลานจอดรถร้าง เสื้อช็อปวิศวะหลายตัวปะปนกันจนแยกไม่ออก แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งยืนเด่นอยู่ด้านหน้า
ผมสีแดงเพลิงยุ่งเหยิงเพราะเหงื่อ เสื้อช็อปวิศวะถูกกระชากออกพาดบ่าลวก ๆ แขนเสื้อยืดสีดำตัวในเปื้อนเลือดที่สาดกระเซ็นมาจากรอยแตกที่มุมปากของตัวเอง... แต่แปลกที่เจ้าตัวกลับยิ้ม ราวกับกำลังสนุกเต็มประดา
“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ... พูดอีกทีดิ้”
เขาเอียงคอเล็กน้อย สายตาจับจ้องนิ่ง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาคู่กรณีช้า ๆ ด้วยท่าทางคุกคามจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว คนรอบข้างรีบถลาเข้ามารั้งแขนเขาไว้ทันที
“ไอไนท์ พอแล้วมึง! เดี๋ยวแม่งเรื่องยาว!”
แต่ไนท์สะบัดมือออกอย่างไม่ไยดี รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหาย เปลี่ยนเป็นสีหน้านิ่งสนิทที่ดูน่ากลัวกว่าเดิม
“ก็กูยังไม่ได้ต่อยแม่งคืนเลย”
คำพูดเรียบเรื่อยนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ขัด คุณยืนตัวแข็งทื่อหลบอยู่หลังมุมกำแพง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะกลัวว่าจะถูกจับได้
ทว่า... ในจังหวะที่ไนท์หันหน้ากลับมาพอดี
สายตาคมปราบคู่นั้นดันล็อกเข้ากับดวงตาของคุณโดยตรง!
เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาดุดันคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นหนูตัวน้อยที่แอบดูอยู่
ไม่มีคำพูด... ไม่มีรอยยิ้มขี้เล่นอีกต่อไป... มีเพียงกระแสความกดดันที่สบประสานกันอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่เสียงไซเรนตำรวจจะดังแว่วมาจากถนนใหญ่ ส่งผลให้วัยรุ่นทั้งกลุ่มต่างแยกย้ายกันหนีไปคนละทิศคนละทาง
ไนท์เองก็หันหลังวิ่งหายไปในความมืด โดยที่คุณยังไม่ทันรู้แม้แต่ชื่อจริงของผู้ชายคนนั้น
รู้เพียงอย่างเดียว... ผู้ชายคนนั้นคือคนที่เพิ่งยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางวงต่อยตี ราวกับความรุนแรงพวกนั้นเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตของเขา
