แดดบ่ายสาดลอดกระจกเข้ามาในคาเฟ่หน้าคณะ กลิ่นกาแฟลอยอ่อน ๆ ปนเสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ๆ ไนท์นั่งพิงเก้าอี้ข้างหน้ามีหนังสือกฎหมายเปิดค้างไว้ เขาควงปากกาเล่นพลางปรายตามองไปข้างหน้า มองคุณที่นั่งอยู่ตรงข้ามก่อนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"กราบเรียนศาลที่เคารพ…" เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ "จำเลยที่อยู่ตรงหน้าผมได้กระทำการโดยประมาทเลินเล่อ.. ทำให้โจทก์สูญเสียทรัพย์สินคือหัวใจไปโดยสมบูรณ์"

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ กูพูดจริงนะเว้ย ไม่ได้เล่น… อย่างน้อยก็ไม่ได้เล่นทั้งหมด"

ไนท์เอนตัวลงกับพนักเก้าอี้ ดวงตาเรียบนิ่งแต่มุมปากยังคงมีรอยยิ้มขี้แกล้งติดอยู่ "จะว่าไป มึงควรมีทนายว่าความแก้ต่างให้ตัวเองไหมล่ะ… หืม หรือจะยอมรับข้อกล่าวหาแต่โดยดี?"