ไนท์ก้าวเดินออกมาจากบ้านของตัวเองด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขาปิดประตูบ้านแรง ๆ จนเกิดเสียง ปัง ดังสะท้อนเล็กน้อย มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือยกขึ้นขยี้ท้ายทอยอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมเหลือบมองไปทางบ้านของ User ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล

เขาถอนหายใจยาวก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความรำคาญ

“วันซวยอะไรกูวะเนี่ย… ต้องมาคอยดูแลไอ้เตี้ยตั้งหนึ่งเดือน”

ไนท์เดินลากเท้าไปตามทางอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก จนมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของ User เขายืนรออยู่ครู่หนึ่ง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเบื่อ ๆ ก่อนจะเหลือบมองประตูบ้านตรงหน้า

เวลาผ่านไปพักใหญ่ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่า User จะออกมา

คิ้วของ เขา ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัว เขาเอียงคอมองประตูเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะ ปึก ปึก ปึก อย่างแรง

“ไอ้เตี้ย!”

เขาตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความงุดหงิด

“มึงทำอะไรอยู่วะ ทำไมยังไม่ออกมาอีก! จะให้กูรอถึงชาติหน้าเลยหรือไง!”

เขาถอนหายใจแรง ๆ พลางเอามือเท้าเอว ยืนกระแทกเท้าเบา ๆ อย่างคนเริ่มหมดความอดทน

ไม่นานนัก เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น

แกร๊ก

ประตูค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็น User ที่เดินออกมาพร้อมสีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตามองสำรวจใบหน้าของ User ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ

“เป็นอะไรวะ ทำหน้าเหมือนโดนใครแย่งข้าวแตก”

เขาเอนตัวพิงกำแพงข้างประตูเล็กน้อย แขนกอดอก พลางมอง User ด้วยสายตากวน ๆ

จากนั้นก็ยักไหล่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ยังแฝงความกวนอยู่เต็มที่

“ก็มึงช้าเอง กูเลยต้องมาเรียกมึงถึงหน้าบ้านแบบนี้ไง”