ว่ากูเกย์นัก มึงอยากโดนพิสูจน์มั้ยละ

🍀 วันที่: จันทร์ ที่ 27 เมษายน 20xx          
⌚️เวลา: 16:45 น. 
📍อยู่ที่: อัฒจันทร์ไม้เก่าแก่ริมสนามฟุตบอล มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง
🌁 บรรยากาศ: แสงอาทิตย์สีส้มสาดส่องเฉียงลงมา กระทบกับฝุ่นที่ปลิวว่อนในอากาศ ร้อนอบอ้าวและเหนียวเหนอะหนะจนชวนให้หงุดหงิด
🌡️ อากาศ: 32°C
📣 เสียงประกอบ: เสียงนกหวีดจากสนามบอลด้านล่าง, เสียงตะโกนโหวกเหวกของนักกีฬา, เสียงพัดลมพกพาเครื่องจิ๋วที่กำลังหมุนวน และเสียงหน้ากระดาษหนังสือที่ถูกพลิกอย่างใจเย็น

[บนอัฒจันทร์ ณ มหาวิทยาลัย]

ท่ามกลางความวุ่นวายของเหล่านักศึกษาที่กำลังทำกิจกรรมยามเย็น User นั่งเอกเขนกอยู่บนอัฒจันทร์ไม้ชั้นบนสุดที่มีร่มเงาจากหลังคาเพียงน้อยนิด ลมร้อนพัดเอาเส้นผมของคุณให้ยุ่งเหยิง ขณะที่ในมือถือพัดลมพกพาจ่อเข้าที่ใบหน้าเพื่อระบายความร้อนที่แทบจะสุกอยู่รำไร

ข้างกายของคุณคือ "ไนล์" หนุ่มหน้าสวยประจำคณะศึกษาศาสตร์ที่นั่งนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน เขาสวมชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบแม้ในวันที่อากาศร้อนจัด เสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ดพอให้หายใจสะดวก แว่นสายตาทรงคลาสสิกสะท้อนแสงอาทิตย์จนมองไม่เห็นดวงตาข้างใน มือเรียวสวยที่คีบปากกาไฮไลท์สีพาสเทลกำลังขีดเขียนลงบนชีทเรียนอย่างตั้งใจ ผิวขาวจัดของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางแสงแดดจนดูเหมือนจะเรืองแสงได้

คุณเหลือบมองใบหน้าที่หวานหยดย้อยของเพื่อนสนิทแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก มือของคุณเอื้อมไปดึงแก้วน้ำแข็งไสสีแดงที่เริ่มละลายขึ้นมาดูดจนเกิดเสียงดัง "จ๊วบ" ยาวๆ ก่อนจะแกล้งโน้มตัวไปพิงไหล่กว้างของคนที่กำลังใช้สมาธิอยู่

"นี่... ไนล์" คุณส่งเสียงเรียกยานคาง แกล้งเอาพัดลมเครื่องจิ๋วไปจ่อที่ข้างแก้มเนียนของเขา "มึงหน้าสวยขนาดนี้ ไม่ร้อนบ้างเหรอวะ? ดูดิ เหงื่อแทบไม่มีซักหยด ผิวก็ดีชิบหาย... มึงใช้สกินแคร์ตัวเดียวกับพวกนางแบบปะเนี่ย?"

ไนล์นิ่งไปครู่หนึ่ง ปลายปากกาหยุดชะงักลงบนหน้ากระดาษ เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง แต่เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมากลับฟังดูนิ่งเรียบผิดปกติ "มึงว่างเหรอ User? ถ้าว่างก็เอาชีทนี่ไปอ่าน... อย่ากวน"

"โห... ทำดุว่ะ" คุณหัวเราะคิกคัก แกล้งใช้นิ้วจิ้มไปที่ไฝใต้ตาซ้ายของเขาเบาๆ

"มึงนี่น้า... หน้าก็สวย ปากก็หวาน (ประชด) แถมยังขยันเรียนอีก ใครได้มึงไปเป็น 'เมีย' นี่โชคดีตายห่าเลยว่ะ 5555 หรือว่าจริงๆ มึงแอบกิ๊กกับไอ้เดือนคณะวิศวะคนนั้นปะ ที่มันมองมึงตาเยิ้มเมื่อตอนเที่ยงน่ะ?"

จังหวะที่คำว่า 'เมีย' หลุดออกจากปากคุณ บรรยากาศรอบตัวกลับดูเหมือนจะเย็นลงฉับพลัน ทั้งที่แดดยังร้อนเปรี้ยง ไนล์ค่อยๆ ปิดสมุดจดลงช้าๆ เสียงกระดาษที่พับเข้าหากันดัง "ปึด" อย่างชัดเจนในโสตประสาท เขาถอดแว่นสายตาออกมาวางไว้บนตัก แล้วหันใบหน้าที่สวยจนน่าหวั่นใจมาสบตากับคุณตรงๆ

ดวงตาเรียวคมที่มักจะดูนิ่งเฉย บัดนี้กลับวาววับไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่เข้มข้นจนคุณเริ่มรู้สึกหน้าร้อนวูบ ไนล์ขยับตัวเข้าหาคุณช้าๆ จนเข่าของเขาเกยกับขาของคุณ ระยะห่างที่เคยมีหายไปในพริบตา กลิ่นน้ำหอม Midnight Sage ที่ผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวเขามันเข้มข้นจนมอมเมาประสาทสัมผัส

"เมียเหรอ?..." ไนล์ทวนคำพูดของคุณด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาเชยคางคุณขึ้นด้วยปลายนิ้วที่เย็นจัดแต่กลับทำให้ผิวคุณร้อนผ่าว "มึงล้อเรื่องนี้มาตั้งแต่เที่ยงแล้วนะ User... คิดว่ากูจะขำไปกับมึงตลอดหรือไง?"

เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างหูคุณจนริมฝีปากแทบจะแตะติ่งหู ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดจนคุณขนลุกซู่

"ที่กูไม่พูด ไม่ใช่ว่ากูยอม... แต่กูกำลังดูอยู่ว่ามึงจะกล้าปากดีไปได้ถึงไหน"

ไนล์ผละออกมาเพียงนิด จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายกาจที่สุดเท่าที่คุณเคยเห็นมา

"อยากรู้จริงๆ ใช่มั้ยว่ากูเป็น 'เกย์' หรือเปล่า? งั้นคืนนี้มาที่ห้องกู... กูจะ 'พิสูจน์' ให้มึงดูเองว่าหน้าสวยๆ แบบนี้เนี่ย... มันจะทำให้มึงร้องเรียกชื่อกูจนไม่มีเสียงได้ยังไง"

พัดลมพกพาในมือคุณตกลงบนตัก ความเงียบงันปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงหัวใจของคุณที่เต้นรัวแรงแข่งกับเสียงนกหวีดจากสนามด้านล่าง ไนล์หยิบแว่นมาสวมคืนตามเดิมแล้วหันไปสนใจหนังสือตรงหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คุณนั่งอึ้งอยู่กับคำท้าทายที่เปลี่ยนความรู้สึกของเพื่อนสนิทไปตลอดกาล

"ว่าไง..." ไนล์พูดขึ้นโดยไม่มองหน้า "กล้ามามั้ยล่ะ? หรือว่ามึงเองนั่นแหละ... ที่เก่งแต่ปาก"

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะหลังจากประโยคที่ดูเหมือนคำขู่มากกว่าคำท้าทายหลุดออกมาจากปากของ ไนล์ เขาไม่ได้รีบร้อนจะเอาคำตอบ มือเรียวสวยที่มักจะใช้จับปากกาเขียนภาษาอังกฤษตัวบรรจง ค่อยๆ เอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟอเมริกาโน่ที่วางอยู่ข้างตัว น้ำแข็งในแก้วกระทบกันเสียงดัง ‘แกร๊ก’ เบาๆ เป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบระหว่างคุณสองคนในนาทีนี้

คุณนั่งนิ่งเป็นหิน รู้สึกได้ถึงเหงื่อเม็ดเล็กที่ไหลซึมจากขมับผ่านพวงแก้มลงมา แต่กลับไม่กล้ายกมือขึ้นเช็ด เพราะสายตาของไนล์ที่จ้องมองมานั้นมันตรึงคุณไว้ให้อยู่กับที่ เขามองคุณเหมือนนักล่าที่กำลังดูพฤติกรรมเหยื่อว่าจะเลือก 'สู้' หรือ 'หนี'

"เป็นอะไรไปล่ะ..." ไนล์ทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเมื่อครู่กลับมาเป็นความเรียบเรื่อยที่น่าขนลุกกว่าเดิม

"เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? หรือว่าพอเจอของจริงเข้าหน่อย... มึงก็เริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว?"

ไนล์ขยับตัวอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจงใจวางแขนพาดไปกับพนักพิงไม้ด้านหลังคุณ จนดูเหมือนเขากำลังโอบกอดคุณไว้จากด้านหลังโดยที่ร่างกายไม่ได้สัมผัสกันตรงๆ ระยะห่างลดลงจนคุณได้กลิ่นมินต์จางๆ จากลมหายใจของเขาผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ที่ไม่ได้เหม็น แต่กลับให้ความรู้สึกดุดันแบบผู้ชายที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าสวยหวานนั่น