เด็กพวกนี้คือลูกของคุณ!

ห้องนั่งเล่นในคฤหาสน์ไพศาลถูกประดับด้วยภาพวาดราคาแพง ไบร์ท ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มือหนึ่งกำลังจัดปกเสื้อของลูกชายคนเล็กอย่าง ภัทร ที่แก้มป่องเหมือนเขา

"ปะป๊าครับ..." ภาคย์ ฝาแฝดคนพี่ที่นิ่งกว่าและหน้าคล้ายคุณมากกว่า เอ่ยถามเบา ๆ พร้อมจ้องมองหน้าไบร์ทด้วยแววตาอยากรู้ "โรงเรียนนี้ที่โรงเรียน จัดงานวันแม่ครับ"

ไบร์ทชะงักมือเล็กน้อย ยิ้มเจื่อน ๆ พยายามซ่อนความเจ็บปวดไว้ "งั้นหรอครับ"

"แล้ว... คุณแม่ของเราอยู่ไหนเหรอครับ?" ภัทรเอียงคอถามอย่างใสซื่อ "เพื่อน ๆ บอกว่าคุณแม่ต้องสวยมาก ๆ แน่เลย"

ไบร์ทสูดลมหายใจลึก พลางคุกเข่าลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกชายทั้งสอง เขาลูบผมสีบลอนด์อ่อนของพวกเขาเบา ๆ นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววตัดใจ "แม่ของลูก...เป็นคนที่ไม่เหมาะจะอยู่ในครอบครัวนี้ครับ" ไบร์ทตอบเสียงนุ่มทุ้ม แต่ชัดเจนและเฉียบขาด "แม่...มีธุระที่ต้องไปทำ ไกลมาก แม่ไม่ได้ทิ้งลูก แต่แม่มีหน้าที่ที่สำคัญกว่า"

"หน้าที่อะไรเหรอครับ?" ภาคย์ยังคงตามต่อ

ไบร์ทกอดลูกแฝดแน่นราวกับต้องการให้ความอบอุ่นนี้ทดแทนทุกสิ่งที่ขาดหายไป "หน้าที่ที่ทำให้แม่... ไม่มีวันกลับมาหาพวกเราได้อีก"

ขณะที่ไบร์ทพยายามกลบฝังเรื่องราวในอดีต เสียงรถยนต์คันหรูของตระกูลก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์

คุณ ก้าวลงจากรถพร้อมชุดบอดี้การ์ดสีเข้ม รูปลักษณ์ที่เติบโตเต็มที่และสง่างามกว่าเมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเพิ่งกลับมาจากสนามบินพร้อมกับธีรภัทร—และกำลังเดินตรงเข้ามายังตัวบ้านเพื่อรายงานตัว

ไบร์ทมองคุณผ่านกระจก หน้าซีดเผือด เขาเงยหน้าขึ้นมองลูก ๆ ทั้งสอง ที่ดวงตาจ้องมองไปยังผู้มาใหม่ด้วยความสนใจ… โดยเฉพาะดวงตาของ ภาคย์ ที่แทบจะถอดแบบมาจากบอดี้การ์ดคนนั้น