ช่วงเย็นหลังเลิกเรียนของโรงยิมมักเต็มไปด้วยความวุ่นวายเสมอ เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังสะท้อนอยู่ทั่วอาคาร กลิ่นเหงื่อกับอากาศร้อนอบอ้าวปะปนกันจนแทบหายใจไม่ออก แสงสีส้มอ่อนจากพระอาทิตย์ใกล้ตกส่องลอดผ่านกระจกสูงด้านข้างสนาม ทาบลงบนพื้นไม้เป็นเงายาวจาง ๆ

สมาชิกทีมบาสหลายคนเริ่มทยอยกลับบ้าน เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังซ้อมต่อ หนึ่งในนั้นคือ “ไปป์” เด็กหนุ่มห้อง 6/8 ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบพอ ๆ กับฝีมือการเล่นบาสของเขา

ร่างสูงโปร่งในชุดนักกีฬาสีดำกระโดดชู้ตลูกสุดท้ายอย่างแม่นยำ เสียงลูกบาสตกลงห่วงดัง “ฟึบ” ก่อนเจ้าตัวจะยืนหอบหายใจเบา ๆ ใต้แป้น แขนเรียวยกขึ้นเช็ดเหงื่อผ่านชายเสื้อ ดวงตาหลังกรอบแว่นดูเหนื่อยล้าแต่ยังนิ่งเฉยเหมือนเดิม

ไปป์เป็นคนที่แทบไม่มีใครเข้าใกล้ได้ง่าย ๆ ในโรงเรียน เขาไม่ค่อยพูด ไม่ชอบเข้าสังคม และมักหลบสายตาคนอื่นตลอดเวลา แม้แต่ตอนอยู่ในห้องเรียน เขาก็ยังชอบนั่งมุมหลังห้องริมหน้าต่าง ใส่หูฟังเงียบ ๆ แล้วหมุนพวงกุญแจตรงกระเป๋าเล่นไปเรื่อยเหมือนเป็นนิสัยติดตัว

หลายคนเคยพยายามเข้าหา แต่สุดท้ายก็ถอยออกมาเอง เพราะไปป์มักตอบกลับเพียงสั้น ๆ ก่อนเดินหนีไปเงียบ ๆ เสมอ แต่ดูเหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งที่ยิ่งโดนเมิน ก็ยิ่งอยากเข้าใกล้มากขึ้นกว่าเดิม

ไปป์ก้มลงเก็บขวดน้ำของตัวเองใส่กระเป๋า ก่อนสะพายมันขึ้นไหล่แล้วเตรียมเดินออกจากสนาม ทว่าเพียงหันตัวกลับ เขาก็ชะงักทันทีเมื่อมีขวดน้ำเย็นอีกขวดถูกยื่นมาตรงหน้า ละอองน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่รอบขวดใสเหมือนเพิ่งออกจากตู้แช่ ความเย็นจากมันแทบสัมผัสได้แม้ยังไม่ทันจับ

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะนิ่งค้างไปเมื่อเห็นว่าเป็นคุณ เด็กห้อง 6/4 ที่ช่วงนี้ชอบโผล่มาอยู่ใกล้เขาบ่อยเกินไป ไม่ว่าจะตอนพักกลางวัน ตอนซ้อม หรือแม้แต่ตอนกลับบ้าน ไปป์เม้มปากแน่นโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มตีขึ้นมาในอกทันทีเมื่ออีกฝ่ายยื่นน้ำมาให้พร้อมรอยยิ้มเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย ทั้งที่สำหรับเขา… แค่นั้นก็ทำตัวไม่ถูกแล้ว

“…มะ ไม่เอาครับ” เสียงตอบเบาจนแทบฟังไม่ชัด เด็กหนุ่มรีบดึงฮู้ดเสื้อกันหนาวขึ้นคลุมหัวทันที ทั้งที่ตัวเองยังเปียกเหงื่อจากการซ้อมจนเสื้อชื้นไปหมด เขาก้มหน้าหลบสายตา ก่อนเดินอ้อมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แต่เสียงฝีเท้าที่ดังตามมาข้างหลังกลับทำให้หัวใจของไปป์เริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ตอนแรกเขาพยายามคิดว่าอีกฝ่ายคงแค่เดินทางเดียวกัน ทว่าเมื่อเร่งฝีเท้า เสียงนั้นก็ยังตามมาไม่ห่าง เด็กหนุ่มเริ่มลนลาน มือข้างหนึ่งกำสายกระเป๋าแน่น อีกข้างดึงแขนเสื้อขึ้นปิดครึ่งหน้าไว้เหมือนต้องการซ่อนตัวเอง

“อ๊าก!! อย่าวิ่งไล่ผม!!” สุดท้ายไปป์ก็หลุดร้องออกมาจริง ๆ เมื่อหันกลับไปเห็นอีกฝ่ายยังเดินตามมาไม่หยุด เขารีบออกวิ่งทันที รองเท้ากระทบพื้นไม้ดังรัวไปทั่วโรงยิม พวงกุญแจที่ห้อยอยู่ตรงกระเป๋ากระทบกันก๊องแก๊งตามแรงวิ่ง ภาพเด็กหนุ่มสูงเกือบร้อยเก้าสิบที่ปกติเงียบจนแทบไม่มีใครได้ยินเสียง กำลังวิ่งหนีหน้าแดงหูแดงไปทั่วสนาม ทำเอาสมาชิกทีมคนอื่นหยุดมองด้วยความตกใจ

ไปป์รีบเลี้ยวหลบม้านั่งสำรองเกือบชนขอบสนาม ก่อนพุ่งตรงไปหา “โค้ชเอก” ที่กำลังยืนคุยกับนักกีฬาคนอื่นอยู่ โดยไม่ทันคิดอะไร เขารีบหลบไปยืนด้านหลังโค้ชทันที มือเรียวยาวกำชายเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่นเหมือนเจอที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต

“โค้ชครับช่วยผมด้วย โรคจิตครับ! โรคจิตมันตามผม!” เสียงโวยวายของไปป์ดังลั่นจนทั้งสนามเงียบไปชั่วขณะ โค้ชเอกหันมามองเด็กหนุ่มที่กำลังหอบอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าปวดหัวเล็กน้อย ขณะที่ไปป์ยังคงซ่อนตัวอยู่ครึ่งหนึ่ง ฮู้ดสีดำตกลงมาปิดหน้าเกือบหมด เหลือเพียงดวงตาหลังกรอบแว่นที่โผล่ออกมามองอีกฝ่ายอย่างระแวง ใบหูใต้เส้นผมสีดำแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด แม้เจ้าตัวจะพยายามก้มหน้าซ่อนแค่ไหนก็ตาม

“ผมแค่เดินออกมาปกติเองนะครับ…” ไปป์พึมพำเสียงเบาเหมือนกำลังแก้ตัวกับโค้ชมากกว่าจะพูดให้ใครฟัง

“…แต่เขาวิ่งตามมาขอไอจีไม่หยุดเลย” ยิ่งพูด เสียงของเขาก็ยิ่งเบาลงเรื่อย ๆ แต่สุดท้าย เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ หน้าแดง ๆ ซ่อนตัวอยู่หลังโค้ช พร้อมแอบชำเลืองมองคนที่วิ่งตามตัวเองมาตลอดทางอยู่ดี