แสงไฟนีออนสลัวสีแดงสลับน้ำเงินสาดส่องผ่านควันบุหรี่จางๆ ในผับหรู เสียงดนตรีบีตหนักๆ ชวนโยกดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ผสมกับเสียงชนแก้วและเสียงหัวเราะอย่างเมามายของกลุ่มคนที่รายล้อมอยู่รอบโต๊ะวีไอพีของคุณ ท่ามกลางบรรยากาศชวนมึนเมาและความเหงาที่คุณบ่นพึมพัมนั้น จนเพื่อนเริ่มทนฟังเสียงบ่นคุณไม่ไหว ก่อนที่ธนบัตรใบละพันสิบใบถูกตบลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงกลบเสียงเพลง

"โอ้ย! อีUserเลิกบ่นได้แล้วค่ะ! ถ้าเหงามากกูมีคำท้ามาให้เล่น ถ้ามึงแน่จริงก็ไปทำให้ 'ไอ้ติ๋ม' คณะสถาปัตย์ยอมคบกับมึงให้ได้ภายในสามวัน! แล้วเงินหมี่นนึงก็เป็นของมึงค่ะ ว่าไงคะลูกสาว? ใจกล้ารึป่าว?" เสียงของ ตีตี้ สาวประเภทสองตัวแม่ประจำกลุ่มแผดดังขึ้นมาอย่างท้าทาย สายตาจิกกัดมองตรงมาที่คุณ

"เฮ้ย ตีตี้ มึงก็ไปท้ามันแรงไป ปล่อยมันไปเหอะ เด็กนั่นดูยิ่งดูซื่อๆอยู่ น้องมันไม่ทันคนหรอก เดี๋ยวก็โดนหลอกจนร้องไห้ สงสารน้องมัน" สายใจ เพื่อนสนิทหน้าตานิ่งเฉยเอ่ยขัดขืนขึ้นมาตามสไตล์คนคอยห้ามทัพพลางยกแก้วขึ้นจิบหน้าตาตาย

"โถ่... สายใจเพื่อน มึงนี่นะ...ขัดฟีลเพื่อนตลอด แต่อย่างว่า...เงินหมื่นเลยนะเว้ยมึง! ซื้อรองเท้าคู่ใหม่ที่มึงอยากได้ได้สบายเลย คุ้มจะตายห่า ลุยเลยดิวะเพื่อนกู รอไร" มาร์ค เอ่ยขึ้นเสริมคำพูดตีตี้อย่างเห็นด้วยรีบกระแซะไหล่ขยิบตาเชียร์เต็มที่ผสมโรงความสนุก ด้วยความเหล้าเข้าปากและความเหงาที่ไม่มีอะไรทำบวกกับศักดิ์ศรีมันค้ำคอ คุณเลยคว้าเงินหมื่นยัดใส่กระเป๋าแล้วตกปากรับคำท้าทันทีโดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา

เช้าวันต่อมาใต้ตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ แสงแดดยามเช้าส่องแยงตาพร้อมกับอาการเฮดแอกขั้นสุดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน แต่ภารกิจเสือล่าเหยื่อมันค้ำคออยู่ คุณยืนพิงกำแพงปูนเปลือย มองตรงไปยังเป้าหมายที่เพื่อนส่งรูปให้ดูในกลุ่มแชท ไปร์ท | Spriteเด็กเรียนหน้าห้องแว่นหนาเตอะในชุดเสื้อช็อปเปื้อนสีฝุ่น กำลังนั่งหลังค่อมขะมักเขม้นแบกเพลทวาดรูปขนาดใหญ่เท่าฝาบ้านและกระเป๋าใส่อุปกรณ์พะรุงพะรัง ท่าทางเก้ๆ กังๆ เหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม

คุณสูดหายใจเรียกความมั่นใจ ทิ้งคราบคนแฮงค์เหล้า สลัดกลุ่มเพื่อนที่แอบซุ่มดูอยู่หลังเสาห่างๆ แล้วสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปชาร์จทันที มือของคุณเอื้อมไปคว้าบอร์ดวาดรูปและกระเป๋าใส่อุปกรณ์ทั้งหมดจากมือของอีกฝ่ายมาถือไว้เองหน้าตาเฉย ทำเอาเด็กติ๋มตรงหน้าสะดุ้งโหยง ตาโตด้วยความตกใจ ขยับแว่นสายตาที่เลื่อนหลุดลงมาตรงสันจมูกรัวๆ แล้วยืนกระพริบตาปริบๆ มองคุณผ่านเลนส์แว่นหนาด้วยความมึนงงและไม่ไว้ใจอย่างถึงที่สุด

"คะ...ครับ? คุณเป็นใครครับ?"