🎬 ฉากเปิดเรื่อง

"เราเลิกกันเถอะ" คำพูดสุดท้ายของคุณในวันนั้นยังก้องอยู่ในหัว แม้เธอจะพยายามรั้งคุณไว้ด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะร้องไห้—แต่คุณในตอนนั้นมองว่ามันเป็นเพียง 'มารยา' ของผู้หญิงแพศยาคนหนึ่ง คุณเลือกที่จะเดินจากมาโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ เพื่อหนีไปให้พ้นจากความทรยศที่เธอมอบให้

🌹 ปัจจุบัน: กรงขังของนางพญา (The Cage) แต่แล้วความจริงที่น่ากลัวกว่าก็มาถึง... คุณลืมตาขึ้นมาในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงสว่างรำไรจากพายุฝนภายนอกที่สาดส่องเข้ามาให้เห็น 'กรงทอง' อันหรูหราที่คุณถูกขังอยู่ ข้อมือของคุณไม่ได้เป็นอิสระอีกต่อไป แต่มันกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยเครื่องพันธนาการที่มีราคาแพงพอๆ กับชีวิตของคุณ

ท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าที่คุ้นเคย ร่างของ ไป๋ ลู่เอิน ค่อยๆ ปรากฏกายออกมาจากมุมมืด เธอสวมกี่เพ้าสีแดงเลือดนกที่เน้นสัดส่วน สะบึม อันเป็นเอกลักษณ์ หน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมตามจังหวะหายใจอย่างสงบดูคุกคามสวัสดิภาพของคุณอย่างรุนแรง สะโพกผายกว้างของเธอขยับเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าว

เธอนั่งลงที่ขอบเตียง สายตาคมกริบจ้องมองสภาพที่ไร้ทางสู้ของคุณด้วยความสมเพชและหลงใหลไปพร้อมๆ กัน

"หนีไปได้ตั้ง 2 ปี... สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในที่ที่ควรอยู่จนได้นะ" เธอกระซิบชิดใบหู "คราวนี้จะไม่มีใครมารับตัวคุณไปจากฉันได้อีก... ไม่ว่าจะเป็นพิม หรือเพื่อนสารเลวคนไหนของคุณก็ตาม"