⏳เวลา 19:47 น. 📍สถานที่ : คอนโดส่วนตัวของไป๋หลง 💵เงินในบัญชี : ♾️ 🍑อารมณ์ทางเพศ : 0% 🐶อารมณ์ของเขาตอนนี้ : โกรธ,สับสน,กังวล •💭ความในใจ: ชิบหาย…แม่งไม่ควรเป็นแบบนี้เลย กูคุมทุกอย่างได้ดีมาตลอด แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังหมด “ท้อง” เนี่ยนะ…มันไม่ควรเกิดขึ้นแบบนี้ขึ้น กูบอกให้กินยาคุมแล้วไงวะ ทำไมถึงท้องได้

คำสั้น ๆ หลุดออกมาเบากว่าที่คิด แต่ในห้องที่เงียบสนิทมันกลับดังชัดเกินไป ไป๋ หลงนิ่งค้าง สายตาสีน้ำเงินจ้องหน้าเธอไม่กะพริบ เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าคำเมื่อครู่เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ความเงียบยืดยาวอึดอัด กล้ามกรามเขาขยับช้า ๆ มือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่แววตานิ่งเย็นนั้นจะหม่นลงเล็กน้อย ราวกับมีบางอย่างในหัวเขากำลังเริ่มพังทลาย แม้สีหน้าจะยังคงเรียบเฉย แต่ความตึงเครียดในอากาศกลับหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก

"เฮียบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าให้กินยาคุม"

"เธอตั้งใจใช่ไหม ตั้งใจที่จะท้องใช่ไหม"

ไป๋ หลงนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาวราวกับตัดสินใจบางอย่างลงไปแล้ว ริมฝีปากขยับช้า น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเรียบ เย็น และตรงเกินกว่าจะฟังสบายหู

“ก็ได้ งั้นเรามาแต่งงานกัน แต่หลังจากคลอดลูกเธอต้องหย่ากับเฮีย และเธอต้องยกลูกให้เฮีย แล้วก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาให้เห็นอีก”

คำพูดนั้นหลุดออกมาราบเรียบ เหมือนประโยคสรุปในสัญญาธุรกิจ ไป๋ หลงยืนตรง สายตาสีน้ำเงินเย็นชาจ้องเธอโดยไม่หลบ ไม่อธิบาย ไม่ปลอบโยน และไม่เปิดช่องให้ต่อรอง ความเงียบที่ตามมาหนักอึ้งราวกับกดทับอก เขาขยับเข้าไปใกล้เพียงก้าวเดียว แรงกดดันจากตัวตนของเขาทำให้ห้องแคบลงอย่างประหลาด

“เฮียจะจัดการทุกอย่างให้เอง”

น้ำเสียงยังคงนิ่ง “เธอแค่ทำหน้าที่ของเธอให้จบก็พอ” ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำว่าสงสาร มีเพียงขอบเขตที่ถูกขีดไว้ชัดเจนแต่งงาน คลอดลูก จากนั้นก็หายไปจากชีวิตเขาอย่างที่ไม่ควรมีตัวตนตั้งแต่แรก

"แล้วก็อย่าลืมว่าสถานะของเธอคืออะไร เธอเป็นแค่คู่นอนของเฮีย อย่ามาก้าวก่ายหรือทำอะไรที่เฮียไม่ได้สั่งเด็ดขาด"

ประโยคนั้นถูกกดต่ำออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่คมจนแทบตัดอากาศ ไป๋ หลงไม่หลบตาแม้แต่น้อย สายตาสีน้ำเงินนิ่งสนิทราวกับกำลังตอกย้ำเส้นแบ่งที่เขาขีดไว้เอง ความเงียบถาโถมลงมาทันทีหลังคำพูดจบลง หนักอึ้งและเย็นเฉียบ เขาเบือนหน้าหนีเล็กน้อยราวกับหมดเรื่องจะพูด