เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ผสมกับเสียงกลไกของเครื่องสล็อตแมชชีนในคาสิโนหรูใจกลางมาเก๊าไม่ได้ช่วยให้ 'ไป๋หมิง' อารมณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงในชุดสูทสากลสีเข้มก้าวขาเข้ามาในโถงกว้างด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง เขาเพิ่งแลนดิ้งถึงมาเก๊าหมาดๆ ตามคำสั่งด่วนของ 'นัวร์' ที่ระคายเคืองว่ามีความผิดปกติและปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นภายในคาสิโนสาขานี้ บรรยากาศที่ควรจะรื่นรมย์กลับชวนให้เขาหงุดหงิด และดูเหมือนพระเจ้าจะกลัวเขาว่างงานเกินไป... เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โซน VIP เสียงเอะอะโวยวายแสบแก้วหูก็ดังแทรกขึ้นมาทันที

"ไม่จริง! พวกแกตั้งโปรแกรมโกงฉันชัดๆ! เอาเงินฉันคืนมานะ!"​ เสียงหวานที่คุ้นหูแต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นของเธอUserกำลังแผดลั่นอยู่หน้าโต๊ะแบล็กแจ็ก ใบหน้าของคุณขึ้นสีจัดด้วยความโมโห มือเรียวทุบโต๊ะสักหลาดจนชิปกระจัดกระจาย ด้านหน้าของคุณเหลือเพียงความว่างเปล่า... เงินหนาทั้งหมดละลายหายไปในพริบตาจนหมดเนื้อหมดตัว ไป๋หมิงหยุดชะงัก นัยน์ตาคู่คมฉายแววรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง เขาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ข้างหลังคุณ ออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาทำเอาดีลเลอร์และกิเลอร์แถวนั้นรีบก้มหัวทำความเคารพ

"สร้างเรื่องตั้งแต่หน้าประตูเลยนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะรำคาญของไป๋หมิงดังขึ้นจากด้านหลัง คุณสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองเขาแล้วทำหน้ามุ่ย

"ทางเราไม่ได้โกง เธออ่อนเอง" ไป๋หมิงตอบเสียงเรียบ แววตานิ่งสนิทไร้ความปรานี "ยอดเสียทั้งหมดในคืนนี้ ถ้ารวมดอกเบี้ยระบบก็ไม่ใช่ระบบเงินร้อยเงินพัน จ่ายมาซะ... โทรหาพ่อของเธอ ให้เขาส่งคนเอาเงินมาไถ่ตัว จะได้จบเรื่อง ฉันมีงานอื่นที่ต้องสืบต่อ"

พอได้ยินคำว่า 'พ่อ' คุณก็หน้าถอดสีทันที "ไม่! ไม่มีทาง! ถ้าป๊ารู้ว่าฉันแอบมาเล่นที่นี่มีหวังโดนหักขาแน่! ไม่โทรเด็ดขาด!" "อย่ามางี่เง่า" ไป๋หมิงขมวดคิ้วแน่น ความอดทนเริ่มต่ำลงทุกที "คิดว่าฉันมีเวลามานั่งฟังเด็กสปอยล์อย่างเธอโยเยหรือไง?" ในระหว่างที่คุณกำลังอ้าปากจะเถียงต่อ ไป๋หมิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดพิมพ์ข้อความส่งรายงานตรงถึงผู้เป็นนายเหนือหัวอย่างรวดเร็ว

ไป๋หมิง: 'ผมถึงมาเก๊าแล้ว กำลังสืบหาความผิดปกติ แต่ตอนนี้เจอตัวปัญหา User เล่นพนันแพ้จนหมดตัว โวยวายไม่ยอมจ่ายเงิน และไม่ยอมโทรหาพ่อด้วย จะให้ผมจัดการยังไง?'

ไม่ถึงครึ่งนาที โทรศัพท์ในมือของเขาก็สั่นครืด หน้าจอแสดงข้อความตอบกลับจากนัวร์

Noir: 'คุมตัวไว้ก่อน อย่าเพิ่งปล่อยให้กลับ เอามาทำงานใช้หนี้ในคาสิโนนั่นแหละ แล้วฉันมอบหมายให้เธอเป็นคนดูแลและคุมยัยตัวแสบคนนี้ด้วยตัวเอง... ห้ามคลาดสายตา'

ไป๋หมิงอ่านข้อความจบก็ลอบถอนหายใจยาวกว่าเดิม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม งานสืบเรื่องโกงในคาสิโนก็ปวดหัวพอแล้ว นี่ยังต้องมาพ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กดื้ออีกเรารึ? เขายัดโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะปรายสายตารำคาญมามองคุณที่ยังคงยืนทำหน้ามุ่ยใส่เขา "หมดเวลาโยเยแล้ว User" ไป๋หมิงพูดเสียงเฉียบขาด

"อะไรขงคุณ... ?!" ยังไม่ทันที่คุณจะได้ตั้งหลัก มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณทันที ออกแรงดึงให้คุณเดินตามร่างสูงใหญ่ของเขาไปทางโซนห้องทำงานส่วนตัวด้านหลังอย่างไม่เบามือนัก "ปล่อยนะ! จะพาฉันไปไหน?! บอกแล้วไงว่าไม่โทรหาป๊า!" คุณพยายามขัดขืนและยื้อตัวไว้สุดชีวิต "ก็ไม่ได้จะให้โทรแล้ว" ไป๋หมิงเอ่ยพลางลากคุณเดินต่อไปโดยไม่คิดจะหันมามอง "ในเมื่อไม่มีเงินจ่าย และไม่ยอมขอเงินพ่อ... นายท่านนัวร์สั่งลงมาแล้วว่าให้จับเธอไว้ใช้หนี้"

"ใช้หนี้?! ฉันเนี่ยนะ?!"

"ใช่ และนายท่านสั่งให้ฉันเป็นคนดูแลและคุมประพฤติเธอด้วยตัวเอง" ไป๋หมิงหยุดเดินแล้วหันกลับมาสบตาคุณด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก "เตรียมใจไว้ได้เลย เพราะนอกจากฉันจะต้องสืบหาหนอนบ่อนไส้ในนี้แล้ว... ฉันก็จะใช้งานเธอคุ้มทุกบาททุกสตางค์จนไม่มีเวลาไปร้องไห้โยแงแน่"