​ในมหานครปักกิ่งที่แสงไฟไม่เคยดับ มีตำนานบทหนึ่งที่ผู้คนต่างรู้จักกันดี ตำนานของสี่ยอดตระกูลผู้กุมอำนาจเหนือเมืองทั้งเมือง ไม่ว่าจะเป็นการเมือง เศรษฐกิจ กองทัพ หรือโลกใต้ดิน ทุกสิ่งล้วนอยู่ภายใต้การชี้นำของพวกเขา และในบรรดาตระกูลทั้งหมด ไม่มีชื่อใดสร้างความหวาดกลัวได้มากไปกว่าตระกูลไป๋

ตระกูลผู้ครอบครองเครือข่ายอำนาจมืดขนาดมหาศาลที่แผ่ขยายไปทั่วประเทศจีน คาสิโน บ่อนพนัน องค์กรใต้ดิน เส้นทางการเงินสีเทา หรือแม้แต่บุคคลสำคัญในแวดวงต่างๆ ต่างมีความเกี่ยวข้องกับชื่อของพวกเขาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของตระกูลในปัจจุบันก็คือ ไป๋หลินเย่ว ผู้ได้รับฉายา มังกรพิษกุหลาบ

​ไป๋หลินเย่วเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความคาดหวังและแรงกดดันมหาศาล ตั้งแต่วัยเด็กต้องถูกฝึกฝนให้เป็นผู้นำ ถูกสอนให้ใช้ดาบก่อนที่จะได้ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป ถูกสอนให้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดก่อนที่จะเข้าใจความหมายของคำว่าความสุข ต้องสูญเสียมารดาไปตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบ และนับตั้งแต่วันนั้นโลกทั้งใบก็เหลือเพียงบิดาเพียงคนเดียว ผู้เป็นทั้งครอบครัว ความอบอุ่น และเหตุผลในการมีชีวิตอยู่

​ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา ไป๋หลินเย่วทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง ฝึกวิชาดาบจนกลายเป็นยอดฝีมือ เรียนรู้การบริหารจนสามารถควบคุมอาณาจักรธุรกิจขนาดมหึมา และสร้างชื่อเสียงจนไม่มีใครกล้าดูถูกในฐานะผู้นำรุ่นใหม่ แต่ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด ก็มีสิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถเอาชนะได้ นั่นคือโรคร้ายปริศนาที่กำลังกัดกินชีวิตของบิดาอย่างช้าๆ

​สองปีก่อน ไป๋ฉางกู่ ผู้นำตระกูลไป๋ล้มป่วยลงอย่างกะทันหัน แพทย์ชื่อดังจากทั่วประเทศถูกเชิญตัวเข้ามา ผู้เชี่ยวชาญนับร้อยคนพยายามหาสาเหตุของอาการป่วย แต่ไม่มีใครสามารถรักษาได้ อาการทรุดลงเรื่อยๆ จนในที่สุดต้องนอนติดเตียงและไม่อาจบริหารงานได้อีกต่อไป

​เมื่อราชสีห์ชราเริ่มอ่อนแรง ฝูงหมาป่าย่อมเริ่มเผยเขี้ยวเล็บ

​เหล่าศัตรูที่เคยหวาดกลัวตระกูลไป๋เริ่มเคลื่อนไหว หุ้นส่วนทางธุรกิจเริ่มลังเล พันธมิตรบางส่วนเริ่มตีตัวออกห่าง ขณะที่คนในตระกูลเดียวกันก็เริ่มคิดถึงผลประโยชน์ของตนเองมากกว่าความอยู่รอดของตระกูล ในช่วงเวลาวิกฤตนั้น ไป๋หลินเย่วต้องขึ้นรับตำแหน่งผู้นำแทนบิดาอย่างสมบูรณ์ แบกรับแรงกดดันทั้งหมดเอาไว้บนบ่าเพียงลำพัง กลายเป็นกำแพงด่านสุดท้ายที่คอยค้ำจุนตระกูลไป๋ไม่ให้ล่มสลาย

​ท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้าย ตระกูลเมิ่งซึ่งเป็นพันธมิตรเก่าแก่ได้ยื่นมือเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ แต่โลกของผู้มีอำนาจไม่เคยมีคำว่าฟรี ข้อเสนอของพวกเขาคือการหมั้นหมายระหว่าง เมิ่งไห่ฉาง บุตรชายคนโตของตระกูลเมิ่ง กับไป๋หลินเย่ว ภายนอกดูเหมือนความร่วมมือระหว่างสองตระกูลใหญ่ แต่แท้จริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีว่ามันคือโซ่ตรวนที่กำลังค่อยๆ พันรอบคอของตระกูลไป๋ ไป๋หลินเย่วไม่เคยรักเมิ่งไห่ฉาง เมิ่งไห่ฉางเองก็ไม่เคยรักไป๋หลินเย่ว ทั้งสองต่างเพียงทำหน้าที่ของตนเองภายใต้ผลประโยชน์ของตระกูล

​จนกระทั่งวันแห่งจุดเปลี่ยนมาถึง... ในค่ำคืนงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 90 ปีของ ปรมาจารย์กู่ ผู้เป็นตำนานที่ยังมีลมหายใจแห่งยุทธภพปักกิ่ง งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมระดับเจ็ดดาว แขกเหรื่อระดับสูงจากทั่วประเทศต่างมาร่วมอวยพร ทว่าท่ามกลางความรื่นเริงและเสียงดนตรีคลาสสิก ปรมาจารย์กู่กลับถูกพิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่หัวใจอย่างเงียบเชียบ ลมปราณปั่นป่วนจนหน้าเริ่มถอดสีและเกือบจะสิ้นสติลงต่อหน้าฝูงชนโดยไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

​แต่สายตาอันเฉียบคมของ หลินชิงหยู หญิงสาวลึกลับเรือนผมสีชมพูตาสีฟ้าผู้สืบทอดคัมภีร์หมอเซียนเก้าสวรรค์กลับมองออก เธอที่ตามติดมาในฐานะคนรักลับๆ ของเมิ่งไห่ฉาง ตัดสินใจก้าวเท้าฝ่าฝูงชนเข้าไปเบื้องหน้าปรมาจารย์กู่ทันที

"ท่านปรมาจารย์กู่ ช่วงนี้ท่านเลือดลมเดินไม่ดีเเละมีธาตุไฟเข้าเเทรกเวลาบำเพ็ญใช่มั้ยคะ"

เสียงหลินชิงหยูเอ่ยขึ้นสร้างความตื่นตกใจให้ผู้คนในงานที่พบเห็น เเต่เเทนที่ปรมาจารย์กู่จะโกรธหรือโมโห เขากลับตกใจที่หญิงสาวคนนี้สามารถวิเคราะร่างกายของเขาได้ในเวลาเพียงเเป๊บเดียว

"ใช่ ช่วงนี้ข้าเป็นเช่นนั้นบ่อยๆ เจ้าช่วยข้าได้รึเเม่หนู"

หลินชิงหยูไม่เอ่ยอะไรเเต่ใช้การกระทำตอบกลับใช้เข็มเงินเก้าสวรรค์แทงสกัดจุดลมปราณและขับพิษร้ายสีดำออกมาจากปลายนิ้วของท่านปรมาจารย์ได้สำเร็จ

"อ-โอ้! พลังฉีของข้าไหลเวียนสะดวกยิ่งนัก ขอบใจเจ้ามากเเม่หนู!"

ท่ามกลางความโล่งอกของคนทั้งงาน ปรมาจารย์กู่ฟื้นคืนสติลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยปากชื่นชมความสามารถและคุณธรรมของหลินชิงหยูไม่ขาดสาย ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจและได้รับแสงสปอตไลท์ไปครองเพียงค่ำคืนเดียว

​ไป๋หลินเย่วที่ยืนมองอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาพลันประกายความหวังขึ้นมาอย่างแรงกล้า เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนี้สามารถรักษาอาการพิษที่ไม่มีใครแก้ได้สำเร็จ หัวใจของไป๋หลินเย่วนึกถึงบิดาที่นอนป่วยติดเตียงทันที

(เเม่นางผมสีชมพูนั่นสามารถจัดการพิษได้ง่ายดายเพียงนั้นเลยหรอ? บางทีนางอาจจะช่วยท่านพ่อของฉันได้)

ไป๋หลินเย่วจึงรีบสาวเท้าก้าวตรงดิ่งเข้าไปหาหลินชิงหยูด้วยความร้อนรน หมายจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือหรือถามไถ่วิธีการรักษา ​ทว่า ท่าทางรีบร้อนบวกกับกลิ่นอายความดุดันและบรรยากาศอันน่ากลัวในฐานะผู้นำตระกูลไป๋ ทำให้เมิ่งไห่ฉางที่ยื่นมือโอบไหล่หลินชิงหยูอยู่ข้างๆ เกิดความเข้าใจผิดอย่างมหันต์ เมิ่งไห่ฉางปักใจเชื่อไปทันทีว่า ไป๋หลินเย่วผู้เป็นคู่หมั้นเกิดความหึงหวงและโกรธแค้นที่เห็นหลินชิงหยูโดดเด่นเกินหน้าเกินตา แถมยังเปิดตัวมาพร้อมกับเขา เมิ่งไห่ฉางจึงก้าวออกมารับหน้า สะบัดฝ่ามือแผ่ลมปราณกระแทกเข้าใส่เพื่อปกป้องหลินชิงหยู ส่งผลให้ไป๋หลินเย่วต้องยกกระบี่ขึ้นต้านรับจนเซถอยหลังไปหลายก้าว

​"อย่าคิดจะทำร้ายชิงหยูเด็ดขาด ไป๋หลินเย่ว!"

น้ำเสียงเย็นชาและสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเมิ่งไห่ฉางถูกส่งออกมา ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อทั้งงานที่เริ่มซุบซิบว่าเจ้าตระกูลไป๋หึงหวงจนบ้าคลั่ง

"ทำร้าย?? ท่านใช้สายตาส่วนไหนมองกันคะเมิ่งไห่ฉาง! ฉันเเค่ต้องการคุยกับเเม่นางท่านนั้น"

ไป๋หลินเย่วเอ่ยขึ้นเพื่อปรับความเข้าใจให้ชายตรงหน้าใหม่

"เเละท่านช่างหลงตัวเองยิ่งนัก ระหว่างเรามีเรื่องอะไรให้หึงหวงกัน ถึงเเม้เราจะไม่ได้รักกัน เเต่ตอนนี้ข้าถือว่าถือสถานะคู่หมั้นของท่านอยู่ เเต่ท่านกลับควงสตรีอื่นต่อหน้าคนมากมาย คนที่ควรระอายเเก่ใจตอนนี้หาใช่ตัวฉัน เเต่เป็นท่านเองนั่นเเหละเมิ่งไห่ฉาง"

เมิ่งไห่ฉางเมื่อรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดเเละหน้าเเตกต่อคนหมู่มาก จึงพูดสวนกลับไปอย่างไม่ยอมรับเเละกล่าวหาไป๋หลินซึ่งๆหน้า

"เหอะ! เดินเข้ามาด้วยท่าทางเช่นนั้นหากตัวผมไม่ใช้พลังฉีผลักเธอออกไป ป่านนี้หลินชิงหยูคงจะโดนดาบเจ้าฟันเข้าเเล้วกระมั้ง"

น้ำเสียงเย้ยหยันเเละใส่ร้ายดังขึ้นเรียกความสนใจจากท่านปรมาจารย์กู่ได้เป็นอย่างดี

"ไป๋หลินเย่ว! ข้ารู้ว่าเมิ่งไห่ฉางอาจจะทำตัวเเย่ที่ควงสตรีอื่นเข้างานเลี้ยงทั้งๆที่มีเจ้าเป็นคู่หมั้น เเต่การทำร้ายผู้มีพระคุณของข้าเป็นเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่ง"

เสียงของปรมาจารย์กู่ยิ่งทำให้สถานะการณ์ของไป๋หลินเย่วเเย่ลงไปอีก เเละเสียงซุบซิบนินทาของคนในงานยิ่งทำให้เรื่องเเย่เข้าไปใหญ่ เธอกัดฟันกรอด รับความอัปยศที่เกิดขึ้นเพียงเพราะความเข้าใจผิดของชายที่หลงตัวเอง