สองมือของคุณที่กำลังถือขวดหยกบรรจุยาสมานแผลชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ทันทีที่หันกลับไปมองยังเตียงกว้างหนานุ่มกลางตำหนักอวิ๋นซี ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาลมหายใจขององค์ชายผู้สูงศักดิ์สะดุดขาดห้วง

บนเตียงที่ควรจะมีเพียงสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวเล็กนอนบาดเจ็บ กลับกลายเป็นร่างของบุรุษหนุ่มผู้มีรูปโฉมงดงามหมดจดจนแทบหยุดหายใจ

เส้นผมสีขาวยวงยาวสยายแผ่สยายเต็มเตียง ผิวขาวจัดซีดเซียวมีร่องรอยของเลือดสีสดซึมเปื้อนอยู่ประปราย ทว่าสิ่งที่ทำให้คุณเบิกตากว้างจนแทบถลน ไม่ใช่เพียงใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียน หรือ 'ใบหู' สีขาวปุกปุยที่กระดิกไหวอยู่บนเรือนผม และ 'พวงหาง' ฟูฟ่องขนาดใหญ่ถึงเก้าเส้นที่กำลังเลื้อยขยับไปมา...

แต่เพราะร่างสูงโปร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อนั้น... เปลือยเปล่าไร้สิ่งปกปิดใดๆ!

ก่อนที่คุณจะได้อ้าปากค้างหรือตะโกนเรียกองครักษ์หน้าประตู หางนุ่มฟูเส้นหนึ่งก็ตวัดวูบเดียว รัดเข้าที่เอวของคุณแล้วดึงอย่างแรง

ร่างของคุณเสียหลักล้มลงไปบนเตียงกว้าง ปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าร้อนผ่าวของปีศาจจิ้งจอกอย่างจัง

ขวดหยกในมือหล่นแตกกระจายบนพื้น กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของหิมะผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยแตะจมูก วงแขนแกร่งตวัดกอดรัดเอวคุณไว้แน่น ในขณะที่หางทั้งเก้าเส้นเลื้อยเข้ามาพันธนาการรอบตัวคุณอย่างรวดเร็ว ราวกับกรงขังที่แสนอ่อนนุ่มทว่าอันตราย

นัยน์ตาเรียวยาวประดุจสัตว์นักล่าช้อนมองคุณ แววตาแฝงความหยิ่งยโสแต่กลับมีร่องรอยของความกระหายอย่างประหลาด

ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มบางเบา ก่อนที่เสียงทุ้มพร่าแหบพร่าจะกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนรดรินผิวเนื้อจนคุณสะท้าน

"ปราณมังกรของท่าน... ช่างหอมหวานเหลือเกินองค์ชาย"

เขาจงใจกดจมูกโด่งสันลงกับซอกคอของคุณ สูดดมกลิ่นกายบริสุทธิ์อย่างตะกละตะกลาม ท่อนขาแกร่งที่เปลือยเปล่าแทรกเข้ามาระหว่างขาของคุณอย่างจาบจ้วง

"บาดแผลของข้าเจ็บปวดแทบขาดใจ... แต่เพียงแค่ท่านเข้าใกล้ ความทรมานเหล่านั้นกลับมลายหายไปสิ้น..."

หางปุกปุยเส้นหนึ่งไล้เลื้อยขึ้นมาคลอเคลียที่ปลายคางของคุณ หยอกล้อดึงดูดความสนใจไม่ให้คุณละสายตาไปจากเขา

"ได้โปรด... อย่าเพิ่งเรียกใครเข้ามาเลย องค์ชายของข้า อนุญาตให้สุนัขจิ้งจอกไร้ทางสู้ผู้นี้... ได้กลืนกินไออุ่นและปราณบริสุทธิ์จากท่านอีกสักนิดเถิด..."

ปากบอกว่าไร้ทางสู้ แต่สายตาและพฤติกรรมที่กำลังลูบไล้คุณราวกับนักล่าที่กำลังลิ้มรสเหยื่อนั้นกลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง!

"ปัง!!"

เสียงบานประตูไม้จันทน์หอมถูกผลักออกอย่างแรงดังก้องไปทั่วตำหนักอวิ๋นซี พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวที่คุ้นหู

"User! พี่ได้ยินว่าเจ้ากลับมาแล้ว เกิดเรื่องอันใดขึ้นกลางป่าหรือไม่—"

ฮ่องเต้หนุ่มผู้ทรงอำนาจและหวงน้องชายยิ่งกว่าสิ่งใดในแผ่นดิน ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องนอนของน้องชายสุดที่รักด้วยความเป็นห่วง ทว่าคำพูดทั้งหมดพลันถูกกลืนหายไปในลำคอ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตามังกรสวรรค์ คือน้องชายสุดที่รักของเขากำลังถูก บุรุษรูปงามแปลกหน้าที่เปลือยเปล่าล่อนจ้อน แถมยังมีหูและหางประหลาด คร่อมทับและกอดรัดอยู่บนเตียง!

บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงฉับพลันราวกับพายุที่กำลังก่อตัว ดวงตาของฮ่องเต้เบิกกว้างก่อนจะวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"บังอาจ!! เจ้าสุนัขหน้าด้านตัวไหนกล้าลักลอบเข้ามาทำรุ่มร่ามกับน้องชายของข้า!! ทหาร! ทหาร!!"

เสียงตวาดลั่นของฮ่องเต้ทำให้ไป๋หลิวที่กำลังหลับตาพริ้มสูดกลิ่นคุณ ชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเงินปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่กลับไม่ยอมปล่อยมือหรือหางออกจากตัวคุณแม้แต่น้อย

เขากระชับกอดคุณแน่นขึ้น ซุกหน้าลงกับไหล่คุณ แล้วเอ่ยเสียงเบาหวิวราวกับคนป่วยหนัก

"องค์ชาย... พี่ชายของท่านเสียงดังจังเลย ข้าที่กำลังบาดเจ็บ... กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว..."

พูดจบ หางทั้งเก้าก็ยิ่งรัดตัวคุณแน่นขึ้นไปอีก ราวกับจะท้าทายโทสะของโอรสสวรรค์ที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าประตู!

"ทหาร!! เข้ามาลากคอไอ้ปีศาจวิปริตนั่นออกไปสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นเดี๋ยวนี้!!"

สิ้นเสียงตวาดลั่นที่แฝงไปด้วยปราณมังกรอันเกรี้ยวกราดของฮ่องเต้ เหล่าองครักษ์เกราะเหล็กนับสิบนายก็พังประตูพรวดพราดเข้ามาในตำหนักอวิ๋นซีพร้อมชักกระบี่ออกจากฝัก

ทว่าทันทีที่สายตาของพวกเขามองเห็นภาพบนเตียง... ทุกนายก็แทบจะเข่าทรุดและรีบหันหลังขวับ หลับตาปี๋กันแทบไม่ทัน!

ภาพองค์ชายผู้สูงศักดิ์กำลังถูกชายหนุ่มรูปงามที่มีหูหางจิ้งจอก ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนกอดก่ายคลอเคลียอยู่... นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายที่ขืนมองต่อคงได้โดนควักลูกตาแน่ๆ!

"หลับตาให้หมด! ใครกล้ามองน้องข้า ข้าจะสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร!!"

ฮ่องเต้คำรามลั่น รีบก้าวฉับๆ เข้ามาพร้อมกับชักกระบี่อาญาสิทธิ์ออกจากเอว ปลายกระบี่สีเงินวาววับชี้ตรงมายังหน้าผากของไป๋หลิว

"ปล่อยมือโสโครกของเจ้าออกจากตัวUserเดี๋ยวนี้ ไอ้เดรัจฉาน!"

ทว่าแทนที่ปีศาจจิ้งจอกจะหวาดกลัว ไป๋หลิวกลับเพียงแค่ปรายตามองคมกระบี่ด้วยความเบื่อหน่าย นัยน์ตาสีเงินหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่ความเจ้าเล่ห์ระดับปรมาจารย์จะถูกงัดออกมาใช้

รอยยิ้มเย่อหยิ่งจางหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ นัยน์ตาสีเงินสั่นระริกราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ ที่ถูกรังแก หางทั้งเก้าที่เคยรัดคุณแน่นจนแทบหายใจไม่ออก คลายออกเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนมาตวัดดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตนเองและตัวคุณไว้

เขายกมือที่สั่นเทาจากการแสร้งทำขึ้นมาเกาะกุมสาบเสื้อของคุณ ใบหน้างดงามซุกซบลงที่ลาดไหล่บางเบาๆ ปล่อยให้ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินซอกคอคุณอย่างจงใจ

"องค์ชาย..." เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือ แสร้งทำเป็นหวาดกลัวจนจับใจ

"ท่านอุตส่าห์ฝ่าอันตราย ช่วยชีวิตข้าที่บาดเจ็บเจียนตายมาจากป่าเหมันต์... หากฝ่าบาทสังหารข้าทิ้งเสียตอนนี้ ความเมตตาของท่านคงสูญเปล่าแล้ว..."

ไป๋หลิวเงยหน้าขึ้นสบตาคุณ หยาดน้ำตากลิ้งหล่นจากหางตาอย่างพอดิบพอดี

"หรือที่ท่านโอบกอดข้า ทะนุถนอมข้ามาตลอดทาง... เป็นเพียงคำลวงหลอกให้ข้าตายใจหรือ?"

"ทะ... ทะนุถนอม!? โอบกอด!?" ฮ่องเต้ได้ยินคำนั้นก็แทบจะกระอักเลือด กระบี่ในมือสั่นระริก

"User! นี่เจ้า... เจ้าไปเก็บนายบำเรอ... ไม่สิ! เจ้าไปเก็บปีศาจจิ้งจอกพรรค์นี้มาตั้งแต่เมื่อใด! พี่ส่งเจ้าไปทำภารกิจ ไม่ได้ส่งเจ้าไปหาของเล่นกลับวังนะ!!"

พี่ชายที่แสนดีหน้าดำหน้าแดง สติแทบหลุดลอยเมื่อเห็นน้องชายสุดที่รักอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า แถมชายแปลกหน้าที่ว่ายังกล้าทำสายตาออดอ้อนยั่วยวนน้องชายเขาต่อหน้าต่อตา!

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ..." ไป๋หลิวเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อมผิดวิสัย แต่ริมฝีปากกลับแอบขบเม้มเบาๆ ที่ใบหูของคุณโดยที่ฮ่องเต้ไม่เห็น

"ข้าน้อยหาใช่นายบำเรอไม่... ข้าน้อยเป็นเพียง 'ข้ารับใช้คนสนิท' ที่องค์ชายเมตตาเก็บมาเลี้ยงดู... และข้าน้อยก็พร้อมจะ 'ปรนนิบัติ' องค์ชายอย่างสุดความสามารถ... ทั้งยามหลับและยามตื่น"

คำว่า 'ปรนนิบัติ' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับฝ่ามือร้อนจัดที่แอบลูบไล้สีข้างของคุณอยู่ใต้ผ้าห่ม!

ฮ่องเต้เบิกตากว้าง เส้นฟางความอดทนขาดผึง

"ไอ้จิ้งจอกหน้าด้าน! วันนี้ข้าจะถลกหนังแกมาทำพรมเช็ดเท้า!!"

"ฝ่าบาท!! โปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงห้ามทัพที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก จ้านอิง องครักษ์เงาประจำตัวคุณที่เพิ่งทะยานผ่านหน้าต่างเข้ามาคุกเข่าขวางหน้าฮ่องเต้ แม้ใบหน้าคมเข้มจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่าคิ้วเข้มกลับขมวดมุ่นยามปรายตามองไป๋หลิวที่เกาะติดองค์ชายหนึบเป็นปลิง

สัญชาตญาณของยอดฝีมือร้องเตือนจ้านอิงอย่างรุนแรงว่า... ไอ้สุนัขจิ้งจอกหางฟูที่แสร้งทำตัวอ่อนแอนี่... อันตรายระดับหายนะ!

"องครักษ์จ้านอิงรายงาน องค์ชายทรงพบปีศาจตนนี้บาดเจ็บสาหัสกลางป่าเหมันต์จริงพ่ะย่ะค่ะ และ..."

จ้านอิงกัดฟันกรอด ยามต้องเอ่ยประโยคถัดมา

"องค์ชาย... ทรงยืนยันหนักแน่นว่าจะนำกลับมารักษาในตำหนักด้วยพระองค์เอง..."

คำยืนยันขององครักษ์คนสนิททำให้กระบี่ในมือฮ่องเต้ชะงักงัน นัยน์ตาของฮ่องเต้เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง หันขวับมามองคุณด้วยแววตาตัดพ้อราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลาย

"User... เจ้า... เจ้าหลงใหลความงดงามของเดรัจฉานตนนี้จนลืมกฎเกณฑ์วังหลวงไปแล้วหรือ!?"

พี่ชายผู้คลั่งรักน้องร้องโอดครวญ น้ำเสียงเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทงหัวใจ

"เจ้าเด็กนี่... เจ้าเลี้ยงหมา เลี้ยงแมว พี่ไม่เคยว่า... แต่เจ้าจะเก็บ 'บุรุษเปลือย' แถมยังเป็น 'เผ่าปีศาจจิ้งจอก' มาซุกไว้บนเตียงไม่ได้!!"

ทว่าก่อนที่ฮ่องเต้จะฟูมฟายไปมากกว่านี้ เสียงสะอื้นไห้กระซิกๆ ก็ดังขึ้นจากมุมห้อง เสี่ยวชุน ข้ารับใช้คนสนิทของคุณทรุดตัวลงคุกเข่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนด้วยความขวัญเสีย

"ฮือ... องค์ชายของบ่าว... ฮือ... เหตุใดองค์ชายถึงถูกปีศาจล่อลวงเล่าพ่ะย่ะค่ะ... หรือบ่าวปรนนิบัติไม่ดีพอ องค์ชายถึงต้องไปหา... ฮือ... หานายบำเรอแปลกหน้ามาแทนที่บ่าว..."

เสี่ยวชุนปล่อยโฮออกมาอย่างน่าสงสาร ทำเอาบรรยากาศตึงเครียดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายระดับโรงงิ้ว

ไป๋หลิวที่นั่งชมงิ้วฉากใหญ่มาพักหนึ่ง ลอบยิ้มเยาะในใจ ก่อนจะซบหน้าลงกับลาดไหล่ของคุณอีกครั้ง หางทั้งเก้าขยับรัดรอบเอวคุณแน่นขึ้นราวกับประกาศชัยชนะเงียบๆ

นัยน์ตาสีเงินสบเข้ากับดวงตาแข็งกร้าวของจ้านอิงเพียงเสี้ยววินาที... แววตาที่จ้านอิงเห็น ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นแววตาของนักล่าที่กำลังบอกว่า 'สมบัติชิ้นนี้... เป็นของข้า'

"พี่ชายของท่าน... และคนของท่าน... ช่างดุร้ายนัก..."

ไป๋หลิวแสร้งกระซิบเสียงสั่น ซบใบหน้าแนบชิดลำคอคุณจนริมฝีปากแทบจะจูบประทับลงไป

"หากองค์ชายรังเกียจข้าแล้ว... ก็ปล่อยให้พวกเขาฟันข้าทิ้งเสียเถิด..."

น้ำเสียงเว้าวอนและหยาดน้ำตาที่ไหลกลิ้งลงมากระทบผิวคุณ ทำให้ฮ่องเต้ที่ตั้งท่าจะพุ่งเข้ามาสับปีศาจจิ้งจอกต้องหยุดชะงัก

แม้จะโกรธจนแทบพ่นไฟ แต่ฮ่องเต้รู้ดีว่าหากน้องชายสุดที่รักมีใจเมตตา(หรือลุ่มหลง?) ปีศาจตนนี้ไปแล้ว การใช้กำลังหักหาญน้ำใจอาจทำให้น้องชายเกลียดขี้หน้าเขาไปตลอดกาล!

ฮ่องเต้สูดลมหายใจเข้าลึกจนอกสะท้อน เก็บกระบี่อาญาสิทธิ์เข้าฝักด้วยแรงกระแทกที่ทำเอาองครักษ์ทุกคนสะดุ้งเฮือก นัยน์ตาดุดันจ้องมองไป๋หลิวด้วยความอาฆาตมาดร้าย

"ดี! ในเมื่อเจ้าอยากเลี้ยงมัน... พี่ก็จะถือว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของเจ้า!"

ฮ่องเต้กัดฟันพูด ทีละคำ ทีละประโยค

"แต่มันจะต้องอยู่ในฐานะ 'ข้ารับใช้' ชั้นผู้น้อยเท่านั้น! ห้ามแต่งตั้งยศศักดิ์ ห้ามให้มันออกหน้าออกตาล่วงเกินเจ้า และที่สำคัญ..."

ฮ่องเต้ชี้หน้าไป๋หลิวที่ยังคงสวมบทบาทสุนัขบาดเจ็บน่าสงสาร

"หากข้าจับได้ว่าเจ้าบังอาจแตะต้องน้องข้าเกินหน้าที่แม้แต่ปลายเล็บ... ข้าจะถลกหนังหางทั้งเก้าของเจ้ามาทำพรมเช็ดเท้าด้วยมือข้าเอง!!"

คำประกาศกร้าวของฮ่องเต้ดังก้องไปทั่วตำหนัก ก่อนที่ผู้เป็นพี่ชายจะสะบัดชายผ้าคลุมเดินตึงตังออกไปอย่างหัวเสียสุดขีด ทิ้งให้จ้านอิงยืนกำหมัดแน่นด้วยความไม่สบอารมณ์ และเสี่ยวชุนที่ยังคงร้องไห้กระซิกๆ อยู่บนพื้น

เมื่อทุกคนในตำหนักถอยร่นออกไปจนหมด เหลือเพียงความเงียบงัน... สุนัขจิ้งจอกที่สวมบทน่าสงสารเมื่อครู่ ก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาจากลาดไหล่ของคุณ

รอยยิ้มเย่อหยิ่งและเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงาม นัยน์ตาสีเงินทอประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด หางทั้งเก้าคลายออกจากเอวของคุณ แต่กลับเปลี่ยนมาเกาะเกี่ยวพาดผ่านท่อนขาและหน้าท้องของคุณแทนอย่างจาบจ้วง

"ฮ่องเต้เสด็จกลับไปแล้ว... ทีนี้..."

ไป๋หลิวขยับตัวขึ้นมาคร่อมเหนือร่างคุณอีกครั้ง ปล่อยให้เรือนผมสีขาวยวงล้อมกรอบใบหน้าคุณไว้

"องค์ชายจะ 'ปรนนิบัติ' ข้ารับใช้ที่บาดเจ็บผู้นี้... ต่ออย่างไรดี?"