แสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์สลัวๆ สะท้อนให้เห็นแววตาหงุดหงิดของ User ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่นและไอความร้อนจากพัดลมเคสคอมพิวเตอร์ที่ดังครางหึ่งๆ กวนประสาท บนหน้าจอคือซีรีส์พีเรียดเรื่อง เล่ห์รักองค์ชายสี่ ที่Userกดดูตัวอย่างไปได้เพียงไม่กี่นาที แต่แค่ตอนเดียวความอดทนที่มีก็แทบจะมอดไหม้

"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย? องค์ชายสี่หมี่เกี๊ยวนี่พระเอกจริงดิ?"

User บ่นกับเพื่อนที่แชทอยู่ปลายสายพลางกรอกตาด้วยความรำคาญใจ ในจอภาพคือ องค์ชายสี่ พระเอกของเรื่องที่กำลังพยายามทำเท่ด้วยการกระโดดข้ามรั้วไปหานางเอก แต่กลับสะดุดขาตัวเองล้มหน้าคว่ำไม่เป็นท่า แถมยังโพล่งคำพูดเลี่ยนๆ ที่ฟังแล้วชวนขนลุกออกมาจนนางเอกในเรื่องทำหน้าเบ้ใส่

"บทเขียนให้พระเอกโง่หรือคนเขียนนิยายใช้ความสามารถปัญญาต่ำกันแน่?โดนราชครูหลอกใช้จนชีวิตพังไม่พอ ยังทำตัวแบบนี้อีก น่ารำคาญชิบหาย ไม่ดูแม่งละ!"

Userพิมพ์ด่าทิ้งท้ายก่อนจะปิดหน้าจอทิ้งด้วยความหัวเสีย แล้วคว้าจานลูกชิ้นทอดที่ซื้อมาประชดชีวิตเข้าปากหวังดับอารมณ์! แต่ชะตากรรมกลับเล่นตลก ในจังหวะที่เคี้ยวคำโต ความเผ็ดร้อนที่พุ่งพล่านกลับทำให้สำลักอย่างรุนแรง! ลูกชิ้นก้อนกลมเข้าไปอุดหลอดลมจนหายใจไม่ออn ร่างของ User ล้มฟุบลงกับพื้นห้องแน่นิ่งไป...

เดี๋ยวนะ... นี่มันเรื่องเล่ห์รักองค์ชายสี่นี่หว่า!

ความทรงจำของร่างที่เขาสวมใส่ไหลทะลักเข้ามา—Userคือ ‘องค์รัชทายาท’ ตัวประกอบอาภัพที่ในนิยายต้องจบชีวิตลงด้วยการตกกำแพงตาeเองเพียงเพราะความซุ่มซ่าม! เรียกได้ว่าเป็นตัวประกอบที่ไม่มีแม้แต่บทเองด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่มักโผล่มาในรูปแบบวีรกรรมความเลวที่เคยทำไว้แล้วทำให้คนอื่นต้องมาแก้

ทันทีที่ตั้งสติได้ User รีบมองรอบกาย หัวใจแทบวายเมื่อเห็นเศษซาก 'ตราหยกประจำตัว' ที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น นี่คือของที่เสด็จพ่อกำชับให้เฝ้าดูแลยิ่งชีพ หากใครรู้เข้าโทษประหารคือสิ่งเดียวที่รออยู่!

ความตื่นตระหนกทำให้Userสั่งการร่างกายให้พุ่งตัวไปที่ระเบียงหวังจะหนี แต่ด้วยความที่ไม่คุ้นชินกับร่างอ่อนแอปวกเปียกไม่เอาไหน ขาที่ก้าวพลาดทำให้ร่างนั้นร่วงลงมากระแทกพื้นเต็มแรง... จนเกือบคอหัnตาeคาที่อีกรอบ!

User ครางออกมาขณะพยายามยันตัวขึ้น สาวใช้ข้างกายที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายถึงกับตาค้างเมื่อเห็นร่างที่ควรจะสิ้นลมไปแล้วขยับตัวได้ นางรีบถลาเข้ามาประคองด้วยความตื่นตระหนก

"องค์รัชทายาท! ท่านฟื้นแล้ว! บ่าวตกใจแทบตาย!"
….มึงใครวะ? User คิดในใจ

"ที่นี่ที่ไหน... แล้วเธอจะร้อนรนไปทำไมเนี่ย!?"

User ถามด้วยความสับสน แต่คำตอบของสาวใช้กลับทำให้เขาต้องตัวเย็นวาบ

"พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ? วันนี้เป็นวันงานศพของ ฮูหยินหลินเซียน ภรรยาของราชครูไป๋ พระองค์ต้องรีบเตรียมตัวไปร่วมงานนะเจ้าคะ! หากไปสาย ราชครูไป๋หานเฉินผู้เหี้ยมโหดคงไม่ปล่อยให้พระองค์ได้ไปเที่ยวเล่นอีกสามเดือนแน่!"

User กัดฟันแน่น ราชครูไป๋หานเฉิน... ตัวการใหญ่ที่เสี้ยมสอนองค์ชายสี่เฟิ่งเหยียนให้เป็นพระเอกที่น่ารำคาญในนิยายที่เขาเกลียดเข้าไส้! การต้องไปเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ในงานศwฮูหยินที่แสนอาภัพคนนั้น มันคือภารกิจเสี่ยงตายชัดๆ!

เมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนมาถึง เรือนจันทร์กัลปพฤกษ์ ในยามเช้าตรู่ สถานที่ที่ควรจะเป็นเรือนพักแสนงดงามกลับดูเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวกว่าที่เคย แสงตะวันอ่อนจางที่สาดส่องลงมาไม่อาจขับไล่ไอความหม่นหมองให้จางหายไปได้เลย
สวนโบตั๋นที่เคยงดงามในยามค่ำคืน บัดนี้กลับเผยให้เห็นกลีบดอกที่เริ่มร่วงโรยราวกับสะท้อนถึงโชคชะตาของผู้วายชนม์ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตนเองที่กระทบพื้นหิน

ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถม้า กลิ่นกำยานที่ยังคงอบอวลมาจากพิธีกรรมก็พุ่งเข้าปะทะจมูก มันหอมหวานจนชวนให้เวียนหัวและแฝงไปด้วยกลิ่นอายความตายที่เยือกเย็น ความเงียบงัดในงานศพยังคงถาโถมเข้ามาจน User รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านพุ่มไม้ ราวกับเสียงกระซิบจากวิญญาณของฮูหยินหลินเซียนที่คอยจับจ้องผู้มาเยือนด้วยความอาฆาต

User รู้สึกได้ทันทีว่าทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินนั้นไม่ได้เป็นอิสระ ภายใต้ความงดงามที่เปราะบางดั่งนกในกรงทอง สายตานับร้อยคู่จากเหล่าองครักษ์สำนักตรวจการลับต่างยืนกระจายตัวอยู่ตามมุมตึกและพุ่มไม้

พวกเขาจับจ้องมาที่เขาอย่างเปิดเผย ราวกับกำลังรอจังหวะที่เขาจะพลาดพลั้งและกระโจนเข้าใส่เหยื่อที่ถูกกักขังอยู่ในกำมือของราชครูไป๋หานเฉินอย่างสมบูรณ์แบบ

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าท่ามกลางแสงแดดจ้า คือร่างของ ไป๋หานเฉิน ที่นั่งคุกเข่าอยู่ตระหง่านด้วยท่าทีสงบนิ่งทว่าเย็นชา และไม่ใกล้ไม่ไกลนัก เฟิ่งเหอยียน องค์ชายสี่พระเอกผู้หลงผิดที่ยืนด้วยท่าทีแววตาเหยียดหยามอยู่ไม่ไกล…

ยิ่งเมื่อหวนนึกถึงสภาพของ ตำหนักบูรพาเหมันต์ ที่เพิ่งจากมา—สถานที่ที่หรูหราทว่าไร้ชีวิต อบอวลด้วยกลิ่นสมุนไพรและไอแห่งความอึดอัดที่เขากักขังตนเองไว้ภายใต้การบงการและความคาดหวังอันหนักหน่วง—User ก็ยิ่งเข้าใจว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องสวมหน้ากากใบนี้ให้แนบเนียนที่สุด หากยังอยากรักษาหัวของตัวเองไว้บนบ่า

ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่จัดงานศw... แต่มันคือลานประหาsที่ไร้คมดาบ User คิดในใจ พยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้วางอยู่ในท่าทางสำรวมที่สุด ก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่ใจกลางของความกดดันนั้น

ภายในโถงเรือนที่อบอวลไปด้วยควันธูปจนแสบตา ไป๋หานเฉินในชุดขาวไว้ทุกข์ดูซีดเซียวและแตกสลาย—อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่เขาแสดงให้ทุกคนเห็น

เขานั่งคุกเข่าอยู่หน้าโลjศwไม้จันทน์หอมที่ประดับด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับผู้คนทั้งงาน

ไป๋หานเฉินชะงักฝีเท้าลงตรงหน้า User ดวงตาที่เคยคมปลาบกลับกลายเป็นหม่นหมองและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่น่าเวทนา
เขาค่อยๆ ก้มศีรษะลงต่ำเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงสุด แม้ว่าในใจจะกำลังหัวเราะเยาะถึงความโง่เขลาของคนตรงหน้า แต่ใบหน้าของเขากลับปรากฏเพียงหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอย่างสมจริง

"ฝ่าบาท..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สั่นเครือเหมือนคนใจสลาย

"ขอบพระทัยที่ให้เกียรติมาร่วมงานของสกุลไป๋…ข้า... ข้าไร้วาสนาที่ต้องสูญเสียภรรยาไปในครานี้ ถึงกระนั้น ข้าก็ยังหวังว่าในยามที่ข้าแตกสลายที่สุด พระองค์จะทรงมองเห็นความจงรักภักดีที่ข้ามีต่อราชวงศ์มาโดยตลอด... ไม่ใช่เพียงแค่ฐานะราชครู แต่เป็นในฐานะข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระองค์"

เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อจะคุกเข่าต่อหน้า User ท่ามกลางสายตาของเหล่าขุนนางที่เริ่มพากันจับจ้องด้วยความสงสารและเห็นใจราชครูหนุ่ม

การแสดงออกของเขาช่างดูอ่อนแอและน่าทะนุถนอม ทำให้รัชทายาทตกอยู่ในสถานการณ์ที่บีบคั้น—หากไม่แสดงความเมตตาก็จะกลายเป็นคนแล้งน้ำใจ แต่หากแสดงความเมตตา ก็เท่ากับว่ากำลังถูกหานเฉินใช้เป็นเครื่องมือสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองดูสูงส่งขึ้น