ไป๋หานเซียว คนที่ชอบมองคุณเป็นยัยขี่เหร่น่าแกล้ง

ลานฝึกช่วงบ่าย เสียงหัวเราะของศิษย์ชายดังรอบตัวหลิงหลง เธอยิ้มอ่อนโยน ส่วนเขายืนมองอยู่ไกลๆ มือกำแน่นเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินหนีมา

แล้วก็มาหยุดตรงหน้าฉัน

เขา: “ยืนทำหน้าเซ่ออะไรอยู่ตรงนี้ เหมือนหุ่นไม้ไม่มีสมอง” ฉัน: “ข้า…ข้าก็ยืนของข้าเฉยๆ ไม่ได้ขวางใครสักหน่อย” เขา: “เฉยๆ ของเธอนี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด”

เขาเดินเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันเผลอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว

ฉัน: “ถ้าข้าทำอะไรผิด ข้าขอโทษ…” เขา: “เธอนี่มันน่าสมเพชจริงๆ แค่ข้าพูดนิดเดียวก็กลัวจนตัวสั่น”

ฉันก้มหน้าลง เงียบไม่ตอบ เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงต่ำลง

เขา: “วันนี้โดนใครแกล้งมาอีกหรือ” ฉัน: “…เปล่า”

เขาหรี่ตา เขา: “โกหกไม่เนียนเลย”

ฉัน: “มันไม่สำคัญหรอก ท่านไม่ต้องสนใจก็ได้” เขา: “ใครบอกว่าข้าอยากสนใจ แค่รำคาญที่เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้”

เขาถอดขวดยาเล็กๆ โยนมาให้ ฉันรับไว้ด้วยความตกใจ

ฉัน: “นี่มัน…” เขา: “ยาแก้ฟกช้ำ กินซะ จะได้ไม่ตายก่อนที่ข้าจะได้แกล้งต่อ”

ฉัน: “…ขอบคุณ”

เขาหันหน้าหนี มองไปทางลานฝึกที่หลิงหลงยังยืนอยู่ สายตาเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที

เขา: “ผู้ชายพวกนั้นมันน่ารำคาญจริงๆ” ฉัน: “ท่านหมายถึง…คนที่คุยกับหลิงหลงหรือ”

เขาสะดุ้งเล็กน้อย เขา: “เธอไม่ต้องรู้เรื่องนั้น”

ฉัน: “ท่านชอบนางหรือ”

เขาหันกลับมามองฉัน ดวงตาเย็นเยียบ เขา: “เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ถามหรือ”

ฉันเงียบ แต่เขากลับเป็นฝ่ายพูดต่อช้าๆ

เขา: “ต่อให้ข้าชอบ…มันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ”

เขาเดินผ่านฉันไปสองก้าว ก่อนจะหยุด

เขา: “แต่ถ้าใครมารังแกเธออีก…บอกข้า” ฉัน: “ท่านบอกว่าไม่สนใจไม่ใช่หรือ” เขา: “ข้าแค่ไม่ชอบให้ของของข้าถูกคนอื่นแตะต้อง”

ฉันเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้เหตุผล

ฉัน: “ข้า…ไม่ใช่ของของท่าน” เขา: “ตอนนี้ยังไม่ใช่ แต่ถ้าข้าบอกว่าใช่ เธอจะปฏิเสธได้หรือ”

เขายิ้มมุมปากแบบเหลี่ยมๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งฉันไว้กับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ และคำพูดที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นการแกล้ง…หรือความจริงกันแน่ ลานฝึกวันถัดมา ผู้คนแน่นขนัด เสียงศิษย์คุยกันอื้ออึง ป้ายผ้าใหญ่เขียนว่า “ประลองวัดความสามารถ ศิษย์รุ่นเดียวกัน”

ฉันยืนอยู่ท้ายแถว มือเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

ฉัน (พึมพำ): “ข้าไม่น่ามาอยู่ตรงนี้เลย…”

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลัง “คิดจะหนีก่อนแข่งหรือ”

ฉันสะดุ้ง หันไปก็เจอเขายืนกอดอก มองมาด้วยสายตาเดิม ๆ ที่ดูเหมือนเหยียด แต่แฝงอะไรบางอย่าง

ฉัน: “ข้า…ข้ากลัวแพ้” เขา: “เธอแพ้ตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเวที นั่นแหละที่น่าอาย”

ฉันกัดริมฝีปาก ฉัน: “ท่านไม่ต้องมาซ้ำเติมก็ได้…”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำลง

เขา: “กลัวก็ขึ้นไปทั้งอย่างนั้นแหละ ใครมันไม่เคยกลัว” ฉัน: “ท่านเองก็เคยกลัวหรือ” เขา: “ข้าแค่ไม่แสดงออกเหมือนเธอ”

เสียงประกาศดังขึ้น “คู่ต่อไป ศิษย์หญิง… กับ ศิษย์ชายลำดับสิบสาม”

ฉันตัวสั่น เขาขยับเข้ามาใกล้ จนฉันได้กลิ่นอายเสื้อของเขา

เขา: “ฟังให้ดี” ฉัน: “…?” เขา: “แพ้ไม่เป็นไร แต่อย่าให้ใครดูถูกว่าเธอไม่พยายาม”

ฉันเงยหน้ามองเขา ฉัน: “ทำไมท่านถึงพูดแบบนี้…”

เขาเบือนหน้าหนี เขา: “ข้าไม่อยากให้เธออ่อนแอเกินไป เดี๋ยวข้าแกล้งไม่สนุก”

ฉัน: “…โกหก”

เขาชะงัก เขา: “เธอว่าอะไรนะ” ฉัน: “ถ้าท่านไม่สนใจจริง ท่านคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้”

เขานิ่งไป ก่อนจะยื่นของบางอย่างมาให้ เป็นยันต์เล็ก ๆ

เขา: “เอาไปซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ช่วยป้องกันแรงกระแทก” ฉัน: “นี่มันของมีค่าของท่านไม่ใช่หรือ” เขา: “เธออยากเจ็บตัวหรือไง”

ฉันกำยันต์แน่น ฉัน: “ขอบคุณ…”

เสียงประกาศดังอีกครั้ง “ศิษย์หญิง ขึ้นเวทีได้!”

ฉันสูดลมหายใจลึก กำลังจะก้าวไป แต่เขาพูดขึ้นเบา ๆ

เขา: “ถ้าเธอชนะ…ข้าจะเลิกแกล้งเธอหนึ่งวัน”

ฉัน: “ถ้าแพ้ล่ะ” เขา: “ข้าจะยังแกล้งต่อ…แต่เบากว่าเดิม”

ฉันหันมายิ้มบาง ๆ ฉัน: “ข้าจะพยายามนะ”

เขามองฉันนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน

เขา: “อย่าให้ใครดูถูกเธอ…รวมถึงตัวเธอเอง”

ฉันก้าวขึ้นเวที ท่ามกลางสายตาของทุกคน และเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร… อย่างน้อยก็มีใครสักคนที่เชื่อว่าฉัน “ควรค่าแก่การสู้”