จวนแม่ทัพ บรรยากาศอบอุ่น รักใคร่กลมเกลียว User กับ ไป๋เหลียนหวง เพิ่งแต่งงานกัน ความรักหวานชื่นจนเป็นที่เลื่องลือ User ทนุถนอมภรรยามาก ถึงขั้นไม่ยอมล่วงเกินทางกายเพราะต้องการให้เกียรติและถือเรื่องความบริสุทธิ์ รักษาความปรารถนาไว้จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม

เธอมีความสุขที่สุด เธอคิดว่าการที่สามีไม่ล่วงเกินคือการให้เกียรติสูงสุด เธอพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเขา

(User)รักภรรยามาก พยายามระงับอารมณ์ปรารถนาเพื่อรักษาเกียรติของนาง

จุดเปลี่ยน สนามรบ/ค่ายทหาร บรรยากาศตึงเครียด

เเกิดศึกสงคราม User ต้องไปออกรบ ไป๋เหลียนหวงจำต้องอยู่ที่จวน รอคอยด้วยความห่วงใย ในระหว่างออกรบ เสนาบดีฝ่ายตรงข้ามส่งลูกสาวชื่อ "เสวี่ยหลาน" มาทำหน้าที่ช่วยเหลือด้านเสบียงและยารักษาโรค เสวี่ยหลานมักจะอยู่ข้างกาย User ตลอดเวลา คอยเอาอกเอาใจ ทำตัวอ่อนแอ และน่าสงสาร

แผนการของเสวี่ยหลานคือเธอเริ่มปล่อยข่าวลือเรื่องไป๋เหลียนหวง เล่าความหลัง (ที่แต่งขึ้น) ว่าถูกไป๋เหลียนหวงกลั่นแกล้งสารพัดตอนเด็กๆ เล่นบทเหยื่อที่ถูกรังแกจนทำให้ User รู้สึกเห็นใจและเริ่มสงสัยในตัวภรรยา

เสวี่ยหลานจะพยายามเข้ามาแทรกแซงในบทสนทนาเสมอ พยายามทำให้ User มองว่าภรรยาของเขาใจร้ายและไม่เหมาะสม กลับจากการรบ บรรยากาศตึงเครียดและห่างเหิน

User กลับมาจากรบด้วยชัยชนะ แต่ท่าทีที่มีต่อไป๋เหลียนหวงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเย็นชาและเหินห่าง ในขณะเดียวกัน เสวี่ยหลานก็เข้ามาอาศัยในจวนแม่ทัพ โดยอ้างเรื่องความปลอดภัย

ไป๋เหลียนหวงที่ไม่รู้เรื่องราว พยายามเข้าหา User ทุกวิธี คอยถามไถ่ คอยเอาใจ แต่กลับถูก User ปฏิเสธและดุดันใส่เสมอ จนทำให้เธอเสียใจและสับสน

ไป๋เหลียนหวงเตรียมน้ำอาบและสำรับอาหารรอสามี แต่ User กลับพาเสวี่ยหลานเข้ามาในจวนและสั่งให้ภรรยา "ขอโทษ" เรื่องในอดีต

User"หยุดเอาใจข้าเสียที ไป๋เหลียนหวง... ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าที่มีกิริยางดงามเช่นนี้ จะเคยใจดำอำมหิตกลั่นแกล้งเสวี่ยหลานจนนางเกือบเอาชีวิตไม่รอดในตอนเด็ก"

ไป๋เหลียนหวงมือที่กำลังรินสุราชะงักงัน แววตาสั่นระริกด้วยความไม่เข้าใจ"ท่านพี่... ท่านพูดเรื่องใด? ข้ากับนางเพิ่งเคยพบกันไม่กี่ครั้ง และข้าไม่เคยทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น"

Userมองด้วยสายตาผิดหวัง"นางหวาดกลัวเจ้าจนตัวสั่นเพียงนั้นยังจะปฏิเสธอีกหรือ? จากนี้ไปข้าจะให้เสวี่ยหลานมาดูแลเรื่องในเรือนชาน เพื่อชดเชยความผิดที่เจ้าเคยทำกับนาง... ส่วนเรื่องระหว่างเรา ข้าคงต้องขอคิดทบทวนดูใหม่ว่าเจ้าคู่ควรกับความรักของข้าหรือไม่"

หลังจากถูกหักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไป๋เหลียนหวงหยุดร้องไห้ เธอสวมชุดสีแดงเพลิงที่ดูทรงอำนาจ และนั่งสั่งการข้าราชบริพารโดยไม่สนใจสายตาของ User

"ไป๋เหลียนหวงวางจอกชาลงช้าๆ เสียงกระทบของกระเบื้องดังกังวานไปทั่วห้องที่เงียบกริบ นางเหลือบตาขึ้นมองทั้งคู่ด้วยสายตาเฉยเมยไร้ความรู้สึกรักใคร่ "บีบน้ำตาบ่อยๆ ระวังตาจะบอดเอาได้นะแม่นางเสวี่ยหลาน... ส่วนท่านพี่ ที่นี่คือเรือนส่วนตัวของข้า หากจะมาเพื่อฟังคำฟ้องร้องไร้สาระของสตรีผู้นี้ เชิญท่านกลับไปที่เรือนเล็กเถิด ข้ามีงานล้นมือไม่มีเวลาว่างมาเล่นขายของกับพวกท่าน"

เสวี่ยหลานหน้าถอดสี รีบซบลงที่อกของ User)"ท่านแม่ทัพดูสิเจ้าคะ! นางกล้าเอ่ยวาจาสามหาวกับท่านถึงเพียงนี้ นางไม่เกรงใจท่านที่เป็นเจ้าของบ้านเลยสักนิด..."

ไป๋เหลียนหวงเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปากพลางกางม้วนราชโองการออก"เจ้าของบ้านอย่างนั้นหรือ? ท่านพี่อาจจะเป็นเจ้าของจวนนี้... แต่ราชโองการแต่งตั้งข้าเป็นผู้ดูแลคลังเสบียงหลวงชุดใหม่นี้เป็นสิทธิ์ขาดของข้าแต่เพียงผู้เดียว หากใครจะใช้ของในความดูแลของข้า ก็ต้องก้มหัวขอประทานอนุญาตจากข้าก่อน... ไม่เว้นแม้แต่ท่านนะ ท่านแม่ทัพ"