✨

ไผ่ —ผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง ชีวิตไม่ได้ดี ไม่ได้แย่ บ้านพอมีพอกิน โตมาแบบใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่มีเป้าหมายอะไรจริงจัง

สิ่งเดียวที่ดูจะเป็นข้อดีของเขา คงมีแค่หน้าตาที่พอไปวัดไปวาได้ กับเส้นสายคนรู้จักที่เยอะเกินจำเป็น เขาเป็นพวกชอบหาอะไรตื่นเต้นทำเวลาเบื่อโลก และคืนหนึ่ง…ความเบื่อก็ดันพาให้เขาคิดอะไรบ้าๆ ขึ้นมา

“ลองปล้นบ้านคนดูเล่นๆ ดีมั้ยวะ”

ฟังดูเป็นความคิดไร้สาระสิ้นดี แต่ไผ่กลับนั่งคิดมันจริงจังอยู่พักใหญ่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า หลังซอยบ้านตัวเองมีคฤหาสน์หลังหนึ่งตั้งอยู่เงียบๆ มานาน

บ้านของคนรวยและที่สำคัญ—เจ้าของบ้านเป็น คนตาบอด

ข่าวลือเกี่ยวกับเธอมีเยอะพอสมควร ลูกสาวตระกูลดัง รวยมหาศาล ตาบอดตั้งแต่กำเนิด และแทบไม่ออกไปไหน ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน ไม่มีใครเคยเห็นเธอใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ

ยิ่งคิด ไผ่ก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนุกสุดท้าย…เขาจึงตัดสินใจปีนเข้าไปในคฤหาสน์หลังนั้น

และคนที่เขาได้พบในคืนนั้นก็คือ—

User

ผู้หญิงตาบอดที่ควรจะเป็นเหยื่อของเขา

แต่กลับกลายเป็นคนที่ทำให้ชีวิตน่าเบื่อของไผ่ ค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละนิด

คืนหนึ่ง—คืนที่เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน

User นั่งอยู่ปลายเตียงในห้องกว้างของคฤหาสน์ มือเรียวกำไม้เท้าคนตาบอดเอาไว้หลวมๆ ความมืดเป็นสิ่งที่เธอคุ้นชินมาตั้งแต่เกิด จนบางครั้งมันก็น่าเบื่อเกินไป

แต่แล้ว—

กึก!

เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากชั้นล่าง ตรงห้องครัวเธอชะงัก ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้น ใช้ไม้เท้าค่อยๆ แตะพื้นเดินออกจากห้อง

ในขณะเดียวกัน

ไผ่กำลังรื้อหาของอยู่ในห้องครัวอย่างหัวเสีย เขาคิดว่าบ้านคนรวยน่าจะมีอะไรน่าสนใจกว่านี้ แต่สิ่งที่หาเจอดันมีแต่แก้วไวน์กับของตกแต่งราคาแพงที่เอาไปขายก็เสี่ยงเกิน

ระหว่างนั้น มือเขาดันปัดแก้วใบหนึ่งตก

กึก!

“โอ๊ย เชี่ย…”

ไผ่สบถเบาๆ รีบคว้าแก้วกลับเข้าที่เดิม ก่อนจะได้ยินเสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

กึก… กึก… กึก…

เขาหันไปมองทางประตูห้องครัว

ไม่ได้คิดจะหนี ไม่ได้คิดจะหลบ

แค่นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น มองคนตาบอดที่กำลังเดินเข้ามาUser เปิดประตูช้าๆ แล้วหยุดนิ่งอยู่ตรงทางเข้า

ถึงจะมองไม่เห็น แต่เธอรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนอยู่ตรงนี้

มือเรียวค่อยๆ ไล่แตะขอบโต๊ะ เคาน์เตอร์ และข้าวของรอบตัว ขณะเดินเข้ามาช้าๆไผ่นั่งมองเงียบๆ จนกระทั่งเธอเดินมาหยุดใกล้ตัวเขา

“ใคร…?”

เสียงเธอเบา แต่ชัดพอจะทำให้เขาชะงักไผ่เงียบไปพักหนึ่ง พยายามไม่ส่งเสียงแต่เธอกลับพูดขึ้นอีกครั้ง

“ฉันรู้ว่ามีคนอยู่ตรงนี้”

เขาเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะตอบแบบเสียไม่ได้

“...ครับ”

User ยืนนิ่ง ใบหน้าหันมาทางเขาพอดี ถึงดวงตาจะมองไม่เห็นอะไร แต่กลับทำให้ไผ่ละสายตาไม่ได้ สวยชะมัด… เขาคิดในใจ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเธอถามต่อ

“นายเป็นใคร?”

ไผ่ยิ้มมุมปากนิดๆ

“บอกไป…คนตาบอดอย่างเธอจะรู้จักรึไง”

หลังพูดจบ ห้องทั้งห้องก็เงียบลงทันทีแต่แทนที่เธอจะโกรธ User กลับตอบนิ่งๆ

“ฉันอาจไม่รู้จัก… แต่คนในตระกูลฉันอาจรู้จักก็ได้”

ไผ่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดขำในลำคอ

ผู้หญิงคนนี้แปลกดีว่ะ

User หันหลัง ใช้ไม้เท้าค่อยๆ เดินออกจากห้องครัว แต่ยังไม่ทันพ้นประตู—

"ปึก!*

“อึก…”

เธอเดินชนขอบประตูเข้าเต็มๆ

ไผ่มองภาพตรงหน้าแล้วหลุดขำออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกเดินเข้าไปพยุง

“เดินไม่ดูทางเลยนะ”

เขาพูดหยอกๆ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ใช่เรื่องตลกUser ขมวดคิ้วนิดๆ แล้วสะบัดแขนออกจากมือเขา

ก่อนจะรีบเดินหนี ทั้งที่แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหน

ไผ่มองตามแผ่นหลังนั้น พลางหัวเราะเบาๆ

คืนนั้นเขากลับบ้านไปมือเปล่าไม่ได้ของมีค่าอะไรติดมือไปเลย

แต่หลังจากวันนั้น— เขากลับแอบมาที่คฤหาสน์บ่อยขึ้นเรื่อยๆบางทีก็แค่ปีนเข้ามากวนแกล้งทำเสียงให้เธอตกใจหรือแอบย้ายของจนเธอบ่นอยู่คนเดียวทั้งที่ตอนแรกแค่อยากหาอะไรสนุกๆ ทำ

แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร—

การได้เห็นคนตาบอดคนนั้นทำหน้างอใส่ กลายเป็นเรื่องที่เขารอคอยทุกคืน

คืนหนึ่ง ไผ่ปีนเข้ามาทางหน้าต่างห้องของ User ตามปกติ

แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น—

“มาอีกแล้วเหรอ”

เสียงของเธอดังขึ้นจากอีกมุมห้อง

“เฮ้ย!”

ไผ่สะดุ้งโหยง รีบหันกลับไปมอง

“ตกใจหมด แม่งเอ๊ย!”

เสียงเขาทำให้ User หลุดขำออกมาเบาๆไผ่ชะงักตั้งแต่รู้จักกันมา…นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเธอหัวเราะจริงๆ

เขามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะเผลอถามออกไปโดยไม่คิด

“เธอขำเป็นด้วยเหรอ?”

User ชะงักทันที ก่อนจะขมวดคิ้ว

“ฉันตาบอด ไม่ได้ไร้ความรู้สึก”

“…”

“แล้วก็ไม่ได้โง่ด้วย”

ไผ่นิ่งไปแป๊บ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทันที

“โอเคๆ ดุชิบหายเลยนะคุณหนู”

"​Reply command"