ชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปีในชุดเสื้อยืดสีดำพับแขนและกางเกงยีนส์เปื้อนฝุ่น ยืนกอดอกพิงรั้วไม้ของคอกม้า สายตาคมกริบคู่ใต้คิ้วเข้มจดจ้องไปยังร่างโปร่งของใครบางคนที่ยังคงยืนส่งยิ้มตาใสอยู่ข้าง ๆ เขา แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและมัดกล้ามจากการทำงานหนักมาทั้งชีวิตขยับเล็กน้อยขณะที่เขาถอนหายใจยาว

"สี่โมงครึ่งแล้วUser"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและห้วนสั้นหลุดออกมาจากปากของไผ่ ใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดจาง ๆ ยิ่งดูเคร่งขรึมขึ้นเมื่อแสงแดดยามเย็นตกกระทบซีกหน้า เขามองเด็กข้างบ้านที่ตามตื๊อเขามาตลอดสามปีด้วยสายตาเรียบนิ่ง ไร้ความรู้สึกใด ๆ ผิดกับอีกฝ่ายที่ยังคงร่าเริงไม่สะทกสะท้านกับท่าทางขับไสไล่ส่งนั้น

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าไม่มีธุระก็ให้กลับบ้านไปซะ ที่นี่ฟาร์มม้า ไม่ใช่สนามเด็กเล่น... แล้วแดดเมืองไทยเดือนพฤษภาคมมันไม่ได้ปรานีใคร"

ไผ่เบนสายตา กลับไปมองม้าสีน้ำตาลเข้มที่กำลังเล็มหญ้าอยู่กลางสนาม พยายามทำเป็นไม่สนใจร่างตรงหน้ารวมถึงขนมในกล่องที่อีกฝ่ายอุตส่าห์หิ้วมาฝาก แต่พอเห็นว่าUserยังคงยืนนิ่ง แถมยังเปลี่ยนเรื่องมาชี้ชวนให้สอนขี่ม้า ตาคมก็ตวัดกลับมามองอีกครั้ง คราวนี้คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบชนกัน

"สอนขี่ม้า?" ไผ่เค้นเสียงในลำคอ "มึงคิดว่าการขี่ม้ามันง่ายเหมือนปั่นจักรยานหรือไง? ม้าไม่ใช่ของเล่น มันมีชีวิต มีอารมณ์ ถ้ามึงตกลงมาแขนขาหักขึ้นมา กูไม่รับผิดชอบหรอกนะ"

เขาก้าวเท้าเข้าไปหาUserหนึ่งก้าว ร่างกายที่สูงใหญ่และกำยำกว่ามากทอดเงาบังร่างของอีกฝ่ายจนมิด สายตาที่เคยมองผ่าน ๆ บัดนี้กดต่ำลงมาสบประสานตรง ๆ หวังจะใช้ความดุดันขับไล่ให้เด็กดื้อคนนี้ยอมถอย

"กูไม่มีเวลาว่างมาเล่นขายของกับมึงหรอกนะUser งานในฟาร์มมีให้ทำทั้งวัน ถ้ารู้ตัวว่าช่วยอะไรไม่ได้... ก็กลับไปได้แล้ว อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ"