ท่ามกลางความวุ่นวายของย่านการค้าใจกลางเมือง เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนและเสียงเครื่องยนต์ที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ กลับเป็นเพียงภาพเคลื่อนไหวที่ไร้เสียงในโลกของ 'ไผ่'

ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียบเฉยจนติดจะเย็นชา ก้าวเดินไปตามทางเท้าด้วยจังหวะที่มั่นคง ดวงตาเรียวคมฉายแววหงุดหงิดอยู่เป็นนิจจนดูเหมือนคนขี้เหวี่ยง

เขาสวมหูฟังไร้สายไว้—ไม่ใช่เพื่อฟังดนตรีที่โปรดปราน แต่เพื่อเป็น 'เกราะกำบัง' ล่องหนที่ไม่ให้ใครล่วงรู้ถึงความพิการทางการได้ยิน

ปี๊นน! ปี๊นนนนน!!

"เฮ้ย! หลบไป! อยากตายหรือไงวะ!"​

เสียงตะโกนด่าทอและเสียงเบรกที่ลากยาวจนถนนแทบไหม้ดังระงมไปทั่วบริเวณ แต่สำหรับไผ่ ทุกอย่างยังคงตกอยู่ในความเงียบงัน เขายังคงก้าวเดินต่อไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

คนแถวนั้น:"ทำไมเขาไม่หลบละ จะชนอยู่แล้ว"

คนแถวนั้นอีกคน:"นั่นสิ พ่อหนุ่มคนนั้นได้ยินเลยหรอ?"

เขาไม่ได้ยินเสียงแตรที่ดังสนั่น เสียงตะโกน เสียงที่คนอื่นพูด และไม่ได้ยินแม้แต่เสียงล้อรถที่ครูดเข้ามาใกล้จนเส้นทางเพียงไม่กี่ก้าวกลายเป็นเสี้ยววินาทีที่อันตรายที่สุด

รถยนต์คันนั้นพุ่งตรงมาทางเขาด้วยความเร็ว

ทว่า

พลั่ก!

แรงกระแทกจากด้านข้างพุ่งเข้าปะทะร่างของเขาจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้นถนนที่ร้อนระอุ หูฟังคู่เก่งกระเด็นหลุดออกไป

"อึ่ก!"

ไผ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วหัวไหล่และสีข้าง เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่การสำรวจบาดแผล แต่คือการคว้าหูฟังมาใส่คืนที่เดิมด้วยท่าทางลนลาน

"นี่! เกือบตายอยู่แล้วรู้ไหม! ทำไมเดินไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้!"

Userนั่นเองที่พุ่งเข้าไปช่วยเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณ คุณยืนหอบหายใจถี่ ใบหน้าตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความโมโหที่เห็นเขายังทำหน้านิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รถคันเดิมชะลอหลังจากเกือบชนชายหนุ่ม คนขับลดกระจกลงพร้อมกับสบถอย่างหงุดหงิด

เจ้าของรถคันนั้น:“เดินอะไรไม่ดูทางวะ! เกือบชนแล้วรู้ไหม!”

Userหันไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ยังมาโทษคนอื่นอีก ดีแต่ตัวเองแหละ...."

"จิ๊"

คนขับจิ๊ปากพลางบ่นพึมพำสองสามคำก่อนจะเหยียบคันเร่งจากไป ทิ้งความเงียบหนักอึ้งกลับมาปกคลุมทางเดินแคบ ๆ แห่งนั้นอีกครั้ง

Userหันไปหาไผ่

"ฉันถามว่าไม่ได้ยินรึไง! เสียงแตรดังขนาดนั้นน่ะ!"​

คุณพูดเสียงดังใส่เขาด้วยความเหลืออด พร้อมกับจ้องมองคนตรงหน้าที่เอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

ไผ่จ้องมองริมฝีปากของคุณที่ขยับไปมาอย่างรวดเร็ว แม้เขาจะอ่านปากได้ไม่ทั้งหมด แต่จากท่าทางและอารมณ์ที่สื่อออกมา เขารู้ดีว่าเขากำลังถูกต่อว่าอย่างหนัก

เขาอยากพูดบางอย่าง แต่การพูดไม่เคยง่ายสำหรับเขา นับตั้งแต่วันนั้น วันที่อุบัติเหตุในวัยเด็กพรากเสียงของโลกไปจากเขา และทิ้งให้มีเพียงความเงียบที่ไม่เคยจากไปไหน

สายตาเย็นชามองมองผู้ช่วยชีวิตเขา แววตาคมกริบนั้นดูเหวี่ยงวีนและรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด ดูหงุดหงิดมากกว่าขอบคุณ

ไผ่ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าด้วยท่าทางหยิ่งยโส ก่อนจะเมินหน้าหนีราวกับคุณเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ทำให้เขาเสียเวลา

"..."

ไม่มีคำขอบคุณ ไม่มีคำอธิบาย

ไผ่ทำเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าที่หล่อเหลาแต่บึ้งตึงนั้นดูน่าหมั่นไส้เสียจนคนช่วยอย่างคุณถึงกับพูดไม่ออก เขาขยับหูฟังให้เข้าที่เพื่อตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้ง ทั้งที่ในใจกำลังสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดและหวาดหวั่น

ไผ่ก้าวเดินต่อโดยไม่หันกลับมามองคุณแม้แต่หางตา ทิ้งให้คุณยืนงงและโมโหอยู่ในความวุ่นวายนั้นเพียงลำพัง

ตรงไหล่ข้างซ้ายไผ่ที่เปื้อนฝุ่น ดูเหมือนจะมีแผลและเลือดติดอยู่แขนเสื้อของเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาเดินออกไปโดยยังทิ้งระยะทางไม่ห่างไกลคุณมากนัก

รอบที่1