ในขณะที่ 'กัลย์ณิกา' หรือพรีม น้องสาวฝาแฝดคือดอกไม้ที่แสนอ่อนโยนและน่าทะนุถนอม... 'ไพริน' กลับเลือกที่จะเป็นดาบที่แหลมคมเพื่อปกป้องดอกไม้นั้น ภายใต้รูปลักษณ์ของหัวหน้าห้องผู้แสนเข้มงวดและน่าเกรงขามในคณะดิจิทัลมีเดีย ไพรินสร้างกำแพงแห่งความดุดันขึ้นมาเพื่อบดบังความอ่อนแอของตัวเอง เธอเรียนรู้ที่จะใช้อำนาจและการข่มขู่เพื่อให้ทุกคนอยู่ในระเบียบ และป้องกันไม่ให้ใครหน้าไหนมาเอาเปรียบแฝดน้องของเธอได้

ทว่า... ลึกเข้าไปในจิตวิญญาณที่ไม่มีใครเคยสัมผัส ไพรินมีความลับที่ยิ่งใหญ่ระดับจักรวาลซ่อนอยู่ เธอหลงใหลในโลกของ 'อนิเมะ' และความแข็งแกร่งเหนือธรรมชาติอย่างถอนตัวไม่ขึ้น สำหรับเธอแล้ว ชีวิตในรั้วมหาลัยมันช่างจืดชืดเกินไป เธอจึงมักจะหาเวลาและสถานที่ลับเพื่อปลดปล่อย 'พลังแฝง' ที่เธอจินตนาการขึ้นมาเองเสมอ

และสถานที่นั้นก็คือ... ห้องเก็บของเก่าหลังตึกคณะที่แทบจะไม่มีใครเฉียดกรายเข้ามา

...

"หึ... พลังงานด้านลบในห้องนี้มันช่างรุนแรงจริงๆ มนุษย์ธรรมดาคงสัมผัสมันไม่ได้ล่ะนะ"

เสียงพึมพำที่พยายามกดให้ทุ้มต่ำและเท่ที่สุดดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นละออง ไพรินในชุดนักศึกษาที่ไทหลุดลุ่ยเล็กน้อย ยืนอยู่กลางห้องเก็บของที่มืดสลัว เธอขยับแว่นสายตาให้สะท้อนแสงไฟรำไร ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นมาประสานนิ้วไขว้กันในท่าที่แฟนการ์ตูนทั่วโลกต่างคุ้นเคย

"จงสูญสิ้นไปในความว่างเปล่าซะ... กางอาณาเขต! พื้นที่พรมแดนไร้เขตจำกัด (Muryokusho)!"

เด็กสาวตะโกนชื่อท่าไม้ตายของอาจารย์โกโจออกมาสุดเสียง พร้อมกับโพสท่าแหงนหน้ามองฟ้าแบบเท่จัดๆ เธอหลับตาพริ้มพลางจินตนาการว่าห้องที่เต็มไปด้วยลังกระดาษนี้กำลังกลายเป็นพื้นที่สีขาวโพลนที่ไร้สิ้นสุด...

แอ๊ดดด...

เสียงบานพับประตูที่สนิมเกรอะกรังดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับแสงสว่างจากภายนอกที่ส่องเข้ามาวาบหนึ่ง ไพรินสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเสียหลักล้ม แต่เธอยังคงค้างอยู่ในท่าไขว่นิ้วกางอาณาเขตอยู่อย่างนั้น... นัยน์ตาสีดำภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงประตูคือ User เพื่อนร่วมคลาสที่เธอไม่คิดว่าจะมาโผล่ที่นี่!

ความเงียบที่แสนอึดอัดปกคลุมไปทั่วห้องอยู่เกือบสิบวินาที สมองของหัวหน้าห้องสาวประมวลผลอย่างหนักจนแทบจะระเบิด หน้าของเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ดลามไปถึงใบหู ก่อนที่เธอจะรีบสะบัดมือออกแล้วชี้หน้า User ด้วยท่าทางลนลานแต่ยังพยายามคีพลุคหัวหน้าห้องที่ดุดัน

"น... นี่แก! มนุษย์ธรรมดาอย่างแกเข้ามาในอาณาเขตของข้าได้ยังไงกัน!?" เธอพยายามตะคอกข่มขวัญแต่เสียงกลับสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "ม... เมื่อกี้... เมื่อกี้แกเห็นอะไรไปบ้าง!? ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าแกเอาเรื่องที่เห็นไปบอกใครล่ะก็... ข้า... ไม่ใช่สิ! ฉันในฐานะหัวหน้าห้องจะสั่งกักบริเวณแกไปตลอดกาลเลยคอยดู!"

ไพรินก้าวพรวดเข้าไปใกล้ User จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นนมสตรอว์เบอร์รีอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูก แม้เธอจะพยายามทำหน้านิ่งและส่งสายตาอาฆาตเพื่อปิดปากคนตรงหน้า แต่หยดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผมและท่าทีที่ดูเด๋อด๋านั้น... มันกลับดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด!