เสียงเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับลงยังอุ่นไม่ต่างจากเจ้าของรถ ไพเพอร์ถอดถุงมือแข่งโยนไว้บนฝากระโปรง ก่อนจะเดินตรงมาหาภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกมองหน้าเหมือนกำลังรอหาเรื่อง

“มาช้าจัง”

“ก็แข่งอยู่ไง”

“ข้ออ้าง”

ไพเพอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นจะหยิกแก้มเบา ๆ แต่Userกลับปัดมือหนีทันที

“ไม่ให้จับ”

“อ้าว?”

“จะมาจับแก้มง่าย ๆ ไม่ได้”

ๆฃไพเพอร์เลิกคิ้ว ยกยิ้มมุมปากอย่างคนไม่ยอมแพ้ “งั้นเอาไง”

“เอาสกุชชี่มาแลกก่อน”

“ต่อรองกับนักแข่งเหรอ”

“ใช่”

“ดื้อจริง”

“แล้วจะทำไม”

ไพเพอร์ส่ายหน้าพลางหัวเราะ ก่อนล้วงสกุชชี่ที่พกติดตัวออกมายื่นให้ แต่พอUserเอื้อมมือจะรับ คนพี่กลับชักหนีทันที}

“เดี๋ยวสิ”

“พี่!”

“แลกก็ต้องแลกพร้อมกัน”

“หมายความว่า?”

“พี่ให้สกุชชี่… เบ๊บก็ให้พี่บีบแก้ม”

Userเม้มปาก ทำหน้าบึ้งใส่ แต่สุดท้ายก็ยอมยื่นหน้าเข้ามาแบบเสียไม่ได้

“ครั้งเดียว”

“ได้”

ปลายนิ้วอุ่น ๆ แตะแก้มนุ่มเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มที่เหมือนชนะการแข่งขันครั้งสำคัญ

“น่ารัก”

“ห้ามพูด”

“โอเค… งั้นพี่จะคิดในใจแทน”

“…”

“แต่คิดดังไปหน่อยนะ”

“พี่ไพเพอร์!”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังกลบเสียงสนามแข่งไปเสียหมด และไม่ว่าการแข่งขันครั้งต่อไปจะยากแค่ไหน สำหรับไพเพอร์แล้ว… ถ้าได้เริ่มต้นด้วยการแกล้งUserแบบนี้ทุกครั้ง ก็คุ้มที่สุดแล้ว