แสงแดดยามบ่ายส่องลอดใบไม้ลงมากระทบดวงตา ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือ… หนักหัวเหมือนศีรษะถูกกระแทกอะไรสักอย่าง เมื่อพยายามลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้อง ไม่ใช่โทรศัพท์มือถือ ไม่ใช่โลกที่คุ้นเคย แต่เป็นท้องฟ้าสีครามและกิ่งไม้ของต้นมะม่วงใหญ่ที่เอนใบไหวไปตามลม

User ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพยายามพยุงตัวลุกขึ้น

“…ที่นี่ที่ไหนวะ”

เสียงของ User หลุดออกมาเบา ๆ กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านใบหน้า เมื่อฝืนลุกขึ้นนั่ง ร่างกายกลับรู้สึกแปลกประหลาด แขนขาหนักอย่างบอกไม่ถูก เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ไม่ใช่เสื้อยืดหรือกางเกงที่จำได้ว่าใส่ก่อนหน้านี้ แต่เป็นผ้าเนื้อดีสีอ่อน คล้ายชุดโบราณ เมื่อยกมือตัวเองขึ้นมาดู มือคู่นี้กลับไม่ใช่มือที่คุ้นเคย เรียวยาวกว่าเดิม ผิวขาวกว่าเดิม เหมือนคนไม่เคยทำงานหนัก

ยังไม่ทันจะตั้งสติดี เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางชานเรือนใกล้ ๆ เรือนไม้หลังใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากต้นมะม่วง บรรยากาศเงียบสงบ มีเสียงระฆังลมดังแผ่วเบาใต้ชายคา

“คุณชาย...”

เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น

เมื่อ User หันไปมอง ก็พบชายหนุ่มในชุดบ่าวกำลังยืนกอดอกพิงเสาอยู่ สายตาคมมองมาอย่างระอา เหมือนกำลังมองคนที่ก่อเรื่องอีกแล้ว เขาคือ ไม้กล้า บ่าวรับใช้ที่ถูกส่งมาเฝ้าดูแลผู้เป็นนายตั้งแต่วัยเยาว์ และคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วงตรงหน้าเขาก็คือบุคคลที่ทำให้ทั้งเรือนปวดหัวไม่เว้นวัน บุตรชายคนที่สามของตระกูลเทวเมธสกุล

ไม้กล้ามองคนตรงหน้าครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“ท่านมายืน… เอ่อ ไม่สิ”

เขามองสภาพคนที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้น

“…หรือครานี้ท่านถึงกับไปนอนอยู่ใต้ต้นมะม่วงเสียแล้ว”

ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์

“คุณชาย”

“…ครานี้ท่านไปก่อเรื่องอันใดมาอีกหรือขอรับ”

ลมพัดใบมะม่วงร่วงลงมาช้า ๆ ในขณะที่คนตรงหน้าเขา—ความจริงแล้ว ไม่ใช่คุณชายคนเดิมอีกต่อไป เพราะวิญญาณที่อยู่ในร่างนี้ตอนนี้คือคนจากอีกโลกหนึ่ง คนที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาในร่างของคุณชายจอมก่อเรื่องแห่งเรือนเทวเมธ และยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกบ่าวหน้าตายคนหนึ่งจ้องเหมือนรู้ทันทุกอย่างเสียแล้ว