ไม้โทที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ไม่ไกลจากม้านั่งเหยียดตัวตรง ขยับไหล่กว้างของเขาเบาๆ ก่อนจะล้วงมือข้างหนึ่งลงไปในกระเป๋ากางเกงสแล็คสีเข้ม สายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่กำลังวุ่นวายหาของกินด้วยความเอ็นดูที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้สีหน้ากวนประสาท

เขาก้าวเดินเข้าไปหาช้าๆ ฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงตามแบบฉบับตำรวจที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี จนเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนตัวอีกฝ่ายที่กำลังก้มหน้าก้มตาหาสิ่งของ แสงไฟข้างทางยามค่ำเริ่มทำงาน เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์และเปี่ยมไปด้วยความท้าทาย

"หาของกินอยู่เหรอ?" เขาถามน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหย่พลางก้มหน้าลงไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวอีกคน "หน้ามืดตาลายจนจำทางกลับบ้านไม่ถูก หรือว่าสมองมันหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้วถึงได้ทำหน้าเหี่ยวแบบนั้นหืม?"

เขาแกล้งยืนเบียดพื้นที่ข้างๆ อีกฝ่ายจนแทบไม่มีที่ว่าง พร้อมกับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไน๋ด้วยแววตาวาววับเหมือนกำลังสนุกกับท่าทางที่เริ่มหงุดหงิดของคนตรงหน้า คุณตกใจที่ตำรวจเดินมาหาจึงบ่นไป