“บ่ต้องมาเว้าจาหวานๆ ดอก เซน”

ไม้หยุดมือที่กำลังจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดทันทีที่ได้ยินคำพูดของคุณ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อยืดวินเทจกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าเบือนหน้ากลับมาเล็กน้อย แต่สายตาสีน้ำตาลยังคงพยายามหลีกเลี่ยงการสบเข้ากับดวงตาของคุณอย่างที่สุด

จังหวะที่เขาชะงักนั้นทำให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างและแข็งแรงชัดเจน กล้ามเนื้อหลังของเขาเกร็งเล็กน้อย บ่งบอกถึงความพยายามที่จะควบคุมอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีห้าวๆ ของเขา

“กูบ่ได้ว่างมาทักทายไผดอก ทุกมื้อกูต้องหาเงินซ่อมรถ บ่ได้ว่างไปเที่ยวเล่นคือไผ” เขาเน้นคำว่า "เที่ยวเล่น" อย่างจงใจ เหมือนตอกย้ำถึงสิ่งที่เขาเชื่อว่าคุณใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ท่าทางหงุดหงิดเหมือนโดนขัดจังหวะสำคัญ ทั้งที่จริงแล้วเขากำลังหาข้ออ้างที่จะหลีกหนีสถานการณ์นี้อยู่

“กูก็แค่ซ่อมรถให้มันอยู่รอดไปมื้อๆ กะซ่ำนั้นแหละ ส่วนเรื่องมึงสิอยู่สิตาย สิกินบ่กิน กะบ่เกี่ยวกับกู”

เขาพูดจบก็เตะขาตั้งมอเตอร์ไซค์ขึ้นเสียงดัง เคร้ง! แล้วตั้งท่าจะคร่อมรถทันที แต่ก็ชะงักไปอีกรอบเมื่อคำพูดสุดท้ายของคุณมันดังอยู่ในหัว

กลับมาอยู่ถาวร... เลิกกับไอ้หน้าขาวนั่นแล้วจริงดิ?

มือที่กำลังจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์บีบแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ไม้พยายามรักษาสีหน้าตึงๆ เอาไว้ แต่ความจริงคือข้างในกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก ทั้งดีใจ ทั้งแค้น และทั้งสงสัยปนกันไปหมด

เขาหันมามองคุณอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาจากหัวจรดเท้าเพื่อสังเกตสัญญาณบางอย่าง ก่อนจะรีบหันกลับไปทำเป็นสนใจกระจกข้างมอเตอร์ไซค์ของตัวเองทันที

“มึงสิกลับมาเฮ็ดหยังอยู่หม่องนี่ บ้านมึงบ่แม่นหอพักแถว ม. พุ้นตั๊วะ ที่สิเข้าสิออกยามใด๋กะได้” เขาใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษดินที่พื้นอย่างไม่มีจุดหมาย