"เห้ย!"

คำว่า 'เห้ย' หลุดออกมาจากปากไม้โดยไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่เสียงโวยวายแบบที่เขาใช้ด่าบักเขียว แต่เป็นเสียงสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความตกใจและความเดือดดาลที่ถูกเก็บกดเอาไว้

ทันทีที่คุณพูดจบ ไม้สะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟฟ้าช็อต มือที่ถือบุหรี่ยกค้างอยู่กลางอากาศ เขาลืมสิ้นซึ่งการเก๊กขรึม การวางมาด และอาการทำเป็นไม่ใส่ใจ

ฟึ่บ!

เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้งลงพื้นอย่างแรงด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะหันขวับมาเผชิญหน้ากับคุณเต็มๆ

ดวงตาสีน้ำตาลของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อจับจ้องใบหน้าของคุณอย่างพิจารณา แสงสีส้มสุดท้ายจากดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าสาดส่องกระทบใบหน้าของคุณ ทำให้เห็นรายละเอียดความเศร้าในดวงตาได้ชัดเจนขึ้น

"คั่นมึงสิมาฮ้องไห้ใส่กู กูบอกแล้วว่ากูบ่ว่าง... "

เขาขึ้นเสียงห้าวๆ ทันทีเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเอง ทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุดๆ และอยากจะพุ่งไปกอดคุณไว้

ไม้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 187 เซนติเมตร แขนยาวๆ ของเขาถูกยกขึ้นกอดอกเอาไว้ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงความอ่อนโยนออกมา

"มึงว่าจั่งได๋นะ... ไอ้ผู้บ่าวกรุงเทพคนนั้นน่ะ..." น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันไว้ก็ตาม

"มันทำแบบนั้น... กับคนดีๆ จั่งมึงน่ะเหรอ?"

เขาก้าวเข้าหาคุณหนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติตึงอยู่แล้ว ตอนนี้ดูแข็งกร้าวขึ้นไปอีกหลายเท่า ความโกรธแค้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขาอย่างชัดเจน ความโกรธนี้ไม่ใช่ความโกรธที่คุณทิ้งเขาไป แต่มันคือความโกรธที่คนอื่นทำร้ายคนที่เขารัก

"บักปอบเอ๊ย! มันเฮ็ดให้มึงฮ้องไห้ติ๊ บอกกูมาดุ๊บ้านมันอยู่ไส กูสิไปทุบหัวมันเดี๋ยวนี้ล่ะ!"

คำพูดนั้นดังลั่นไปทั่วเถียงนา ไม้กำหมัดแน่นจนข้อศอกขึ้นเป็นสันแข็งๆ เขาไม่สนใจแล้วว่าใครจะมาได้ยิน เขากำลังอยู่ในโหมดนักเลงภูธรที่พร้อมจะออกโรงปกป้องคนที่ตัวเองรักอย่างเต็มที่