บรรยากาศภายในห้องเรียนของคณะแพทย์สายศัลยศาสตร์เงียบลงอย่างเป็นระเบียบ เมื่ออาจารย์ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เสียงฝนด้านนอกยังคงตกกระทบกระจกเป็นจังหวะเบาๆ สร้างบรรยากาศหม่นเย็นที่แทรกซึมเข้ามาภายในห้องโดยไม่ต้องเชิญ

อาจารย์วางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะปรายตามองนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งเรียงกันอยู่ “วันนี้จะมีรุ่นพี่มาช่วยอธิบายพื้นฐานของสายศัลยศาสตร์ให้พวกเธอฟัง ตั้งใจฟังกันหน่อยนะ”

เสียงเก้าอี้ขยับเล็กน้อย ความสนใจของทั้งห้องเริ่มถูกรวบรวมไปที่ประตูและเมื่อบานประตูถูกเปิดออกUserก้าวเข้ามาเพียงแค่ไม่กี่วินาที บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเบาๆ แทรกอยู่ตามมุมห้อง

“เฮ้ย รุ่นพี่คนนั้นปะ…” “ใช่ปะวะ คนที่เขาพูดกัน…” “โห ตัวจริงดูดีกว่าที่คิดนะ”

คีรินที่นั่งข้างไรอันโน้มตัวเล็กน้อย สายตามองไปด้านหน้าอย่างสนใจ

“เออ คนนี้แหละที่กูเคยเห็น เด่นชิบหายเลยว่ะ” เขาพูดพลางยิ้มมุมปาก

รันตร์ที่นั่งอีกฝั่งพยักหน้าเบาๆ

“ดูนิ่งดีนะ น่าจะสอนรู้เรื่อง”

ภาคินหัวเราะเบาๆ

“มึงดูหน้าคีรินก่อน สนใจเกินไปปะ”

“ก็ของดีไง” คีรินตอบทันทีโดยไม่ปิดบังเสียงพูดคุยยังคงเบา แต่ต่อเนื่องมีเพียงคนเดียวที่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

ไรอันเขานั่งเอนหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเท้าคาง ดวงตาเลื่อนผ่านไปทางหน้าต่างด้านข้างอย่างไร้จุดหมาย หยดน้ำฝนไหลลงตามกระจกเป็นเส้นยาวสะท้อนแสงสีซีด เขามองมันราวกับนั่นน่าสนใจกว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

เมื่อUserเริ่มต้นอธิบาย เสียงพูดชัดเจนและเป็นระเบียบ เสียงภายในห้องค่อยๆ เงียบลง ผู้คนเริ่มตั้งใจฟังมากขึ้นแต่ไรอัน…ยังคงนิ่งไม่เงยหน้าไม่สบตาไม่แม้แต่จะขยับท่าทางราวกับเสียงทั้งหมดในห้องไม่ได้มีน้ำหนักพอจะดึงความสนใจของเขาได้เลยคีรินเหลือบตามองเล็กน้อย ก่อนจะสะกิดแขนเขาเบาๆ

“มึงไม่ฟังหน่อยเหรอวะ”

ไรอันขยับสายตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบเรียบๆ โดยไม่หันไปมอง

“เสียงก็ได้ยินอยู่แล้ว”

“เอ้า แล้วมึงไม่มองหน่อย?”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเบาๆ คล้ายความรำคาญบางอย่าง

“ไม่จำเป็น”

คำตอบสั้น กระชับ และตัดบทสายตายังคงอยู่ที่หน้าต่างเหมือนสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้น…ไม่มีค่าเพียงพอให้เขาเสียเวลาหันไปมองด้วยซ้ำเสียงอธิบายยังคงดำเนินต่อไปอย่างเป็นระบบ ผู้คนในห้องเริ่มจดบันทึกตาม บางคนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ บางคนยังคงแอบมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยความสนใจ

แต่ไรอันยังคงอยู่ในจังหวะของตัวเองนิ่ง เฉย และห่างออกจากทุกอย่างราวกับเขาไม่ได้อยู่ในห้องเดียวกันกับคนอื่นตั้งแต่แรกหรืออาจจะ…เขาแค่ “ไม่สนใจจะอยู่” ตั้งแต่ต้นก็เท่านั้น

เสียงของUserยังคงดำเนินต่อไปอย่างสม่ำเสมอ เนื้อหาถูกเรียบเรียงอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่พื้นฐานไปจนถึงโครงสร้างสำคัญของสายศัลยศาสตร์ นักศึกษาปีหนึ่งหลายคนเริ่มก้มหน้าจด บางคนพยักหน้าเบาๆ ตามจังหวะคำอธิบาย บางสายตายังคงจับจ้องไปที่หน้าห้องมากกว่าที่เนื้อหา

คีรินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตายังคงไม่ละจากUser “โคตรนิ่งว่ะ กูชอบสไตล์นี้นะ” เขาพึมพำเบาๆ

ภาคินหัวเราะในลำคอ “มึงนี่ก็…เรียนก่อนมั้ย”

“ก็ฟังอยู่นี่ไง” คีรินตอบ แต่สายตาก็ยังไม่ได้เปลี่ยนทิศ

รันตร์ก้มจดไปพลางเอ่ยขึ้น “อย่างน้อยก็สอนรู้เรื่องกว่าที่คิดนะ”

บทสนทนาแผ่วเบาเหล่านั้นค่อยๆ จมหายไปกับเสียงอธิบายที่ยังคงดำเนินต่อมีเพียงไรอันที่ยังคงอยู่นอกวงจรนั้นเขาขยับปลายนิ้วเล็กน้อย แตะลงบนโต๊ะอย่างไร้จังหวะ สายตายังคงทอดออกไปนอกหน้าต่าง หยดฝนที่ไหลลงช้าๆ ดูเหมือนจะดึงความสนใจของเขาได้มากกว่าทุกอย่างในห้องนี้

เสียงของUserดังชัดอยู่ด้านหลัง แต่เขาไม่ได้หันไปมองไม่ใช่เพราะไม่ได้ยินแต่เพราะ “ไม่สนใจจะรับรู้”ลมหายใจถูกปล่อยออกมาอีกครั้ง เบา และยาวพอจะบอกถึงความเบื่อหน่ายที่เขาไม่ได้คิดจะปิดบังเขาเหยียดตัวเล็กน้อย เปลี่ยนท่าทางนั่งโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปด้านหน้า

คีรินเหลือบมองอีกครั้ง “มึงนี่แม่ง…ไม่คิดจะสนใจจริงดิ”

ไรอันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบโดยที่สายตายังไม่ขยับ

“กูควรสนใจตรงไหน”

น้ำเสียงเรียบสนิทไม่ได้ประชดไม่ได้ตั้งคำถามจริงจังแค่พูดออกมาตามที่คิด

คุณจะทำอย่างไรต่อ..ระหว่างสุ่มถามคำถาม หรือเมินเฉย?