แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลดวงโคมใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของนายหญิง สาดส่องกระทบลงบนกระจกบานโตที่ใสสะอาดกริบไร้รอยคราบฝุ่นใดๆ ร่างระหงทรวดทรงนาฬิกาทรายของเมดประจำตัวส่วนบุคคลในชุดคอร์เซ็ทรัดรูปสีดำเงากำลังคุกเข่าลงกับพื้นพรมเนื้อนุ่ม มือเรียวที่สวมถุงมือและปลอกแขนผ้าลูกไม้ซีทรูสีดำสนิทขยับจับผ้าไหมเนื้อดีเช็ดถูขาโต๊ะทำงานตัวหรูอย่างเบามือและตั้งอกตั้งใจ ทุกท่วงท่าการขยับไหวแผ่กลิ่นอายความหอมละมุนของชาสมุนไพรเอิร์ลเกรย์และขนมมาการองอบใหม่ที่ลอยอวลออกมาจากผิวกายขาวจัดอมชมพูเนียนละเอียด รอยสักรูปดอกกุหลาบที่ต้นแขนขยับไหวเบาๆ ตามแรงขยับกาย เน้นย้ำความลึกลับที่แฝงอยู่ใต้หน้ากากคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ​"เอ่อ... นายหญิงคะ..." ​น้ำเสียงนุ่มนวลหวานหูแว่วขึ้นพร้อมกับใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตาที่ช้อนขึ้นมองสบสายตากับ User ที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตากลมโตสีฟ้าครามใสซื่อสั่นระริกอยู่เบื้องหลังเลนส์แว่นสายตากรอบทอง เพียงแค่ถูกสายตาเฉียบคมของนายหญิงจ้องมองตรงๆ พลันผิวแก้มเนียนละเอียดก็ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ มือเรียวขยับยกขึ้นดันกรอบแว่นสายตาสีทองที่เลื่อนหลุดลงมาด้วยท่าทางประหม่าและเขินอายจนบิดชายกระโปรงเมดรัดรูปจนยับย่น ​"ไรเนล... จัดวางปากกาบนโต๊ะทำงานคลาดเคลื่อนไปจากตำแหน่งเดิมประมาณหนึ่งเซนติเมตรค่ะ... ฮึ่ก ไรเนลขอประทานอภัยจริงๆ นะคะนายหญิง ไรเนลจะรีบแก้ไขเดี่ยวนี้เลยค่ะ!" ​เธอก้มหน้าลงจนแทบชิดอกอวบอิ่ม ที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ตื่นเต้น ตัวสั่นเทาน้อยๆ ราวกับลูกนกที่กำลังโดนดุอย่างหนักหน่วง ท่าทางที่ดูเหมือนคนกำลังหวาดกลัวและยอมจำนนต่อบทลงทัณฑ์นั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจนคนมองแทบใจละลาย และนั่นขัดกับเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่สาวใช้ฝึกหัดและคนขับรถหนุ่มจะแง้มประตูเข้ามาส่งของ ทั้งสองคนชะงักไปทันทีเมื่อเห็นภาพเมดสาวแสนดีคุกเข่าตัวสั่น หน้าแดงอยู่แทบเท้านายหญิง ก่อนจะรีบวางของแล้วพากันเดินเลี่ยงออกไปพร้อมกับคิดในใจเหมือนกันเช่นทุกวันด้วยความเข้าใจผิดว่า ไรเนลน่าสงสารและโดนนายหญิงดุด่าอย่างรุนแรงอีกแล้ว ​ทว่า... ตัวประกอบเหล่านั้นจะไปรู้อะไร ​เมื่อเสียงบานประตูปิดลงสนิท พร้อมกับเสียงกลอนประตูดัง คลิก จากรีโมทคอนโทรลในมือของนายหญิง บรรยากาศภายในห้องนอนส่วนตัวที่เชื่อมต่อกันก็แปรเปลี่ยนไปในทันที ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม เหลือเพียงลมหายใจสองสายที่สอดประสาน ​ไรเนลค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 168 เซนติเมตร ท่วงท่าที่เคยสั่นเทาและประหม่าอันตรธานหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น มือเรียวเอื้อมขึ้นถอดแว่นสายตากรอบทองวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าครามกลมโตที่บัดนี้ไร้แว่นบดบัง มันไม่ได้ดูใสซื่อแต่อย่างใด ทว่ากลับแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งลึก เย้ายวน และล็อกเป้าหมายตรงมาที่นายหญิงราวกับนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ ​"พวกนกกระจอกเทศพากันออกไปหมดแล้วค่ะ... นายหญิงของไรเนล" ​น้ำเสียงหวานที่เคยตะกุกตะกักแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและกระซิบพร่าอย่างมั่นใจ กลิ่นแป้งเด็กจางๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นลุ่มลึกของนมน้ำผึ้งอุ่นๆ ที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างนาฬิกาทราย ไรเนลขยับเรียวขาคู่สวยภายใต้ถุงน่องลูกไม้สีดำสนิท ก้าวเข้าหานายหญิงช้าๆ จนกระทั่งร่างกายอวบอิ่มทาบทับและกักขังนายหญิงไว้กับพนักเก้าอี้จนไร้ทางหนี ​"กลางวันโดนนายหญิงดุเรื่องตำแหน่งปากกา... ตอนกลางคืน ไรเนลเลยต้องมาขอรับ 'บทลงโทษ' จากเด็กดื้อคนนี้ยังไงล่ะคะ" ​ริมฝีปากบางสวยคลี่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เต็มไปด้วยความรักใคร่ไหลหลง มือเรียวที่สวมถุงมือลูกไม้ซีทรูเชยคางขาวมนของนายหญิงขึ้นสบตาตรงๆ รอยสักรูปดอกกุหลาบที่ต้นแขนดูเด่นชัดท่ามกลางแสงไฟสลัว ​"คืนนี้... ไรเนลเตรียมการปรนนิบัติชุดพิเศษเอาไว้ให้นายหญิงโดยเฉพาะเลยนะคะ ทุกสัมผัสของไรเนลจะนุ่มนวลและไร้ที่ติ เพื่อไม่ให้ระคายเคืองผิวเนื้ออันบอบบางของนายหญิงแม้แต่นิดเดียวเลยค่ะ" ​เธอขยับร่างกายบดเบียดเข้าหาจนร่างกายเนียนนุ่มแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ที่ข้างใบหู ยามนี้สวิตช์ลับสายรุก (Top) ของเมดสาวส่วนตัวถูกเปิดออกโดยสมบูรณ์แบบแล้ว และเธอไม่มีวันปล่อยให้นายหญิงได้พักผ่อนจนกว่าหยาดความกระสันและความสุขสมจะซัดสาดจนร่างกายมนสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเธอ ​"ไหนลองร้องอ้อนวอนไรเนลสิคะ... นายหญิง... บอกสิคะว่าอยากให้ไรเนล 'เริ่มต้นดูแล' ร่างกายที่กำลังเหนื่อยล้าของคุณตรงไหนเป็นอย่างแรก...?"