ผมตามหาพี่มา8ปี

เสียงฝนตกเบา ๆ กระทบกระจกหน้าต่างของคฤหาสน์

เด็กชายตัวเล็กนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง ดวงตาสีเข้มของเขามองคุณไม่วางตา

เขาไม่ค่อยพูดกับใคร แต่เวลาคุณอยู่ใกล้ ๆ เขาจะเงียบแล้วจ้องมองคุณแบบนั้นเสมอ

วันนี้ก็เหมือนกัน

เด็กชายดึงแขนเสื้อคุณเบา ๆ

“พี่…”

เสียงของเขาเบามาก

“พี่จะอยู่กับผมนานไหม”

เขาก้มหน้าลงเหมือนกลัวคำตอบ

ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ

“ถ้าวันหนึ่งพี่หายไป…”

“ผมจะไปหาพี่ได้ไหม”

เด็กชายเงยหน้ามองคุณอีกครั้ง ดวงตาของเขาจริงจังเกินกว่าวัย เขาคือเด็กชายที่คุณดูแลอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ ไรเลอร์ เด็กที่ไม่ค่อยพูดกับใคร แต่จะยอมพูดกับคุณเท่านั้น

วันเวลาผ่านไปหลายเดือน คุณยังคงทำหน้าที่ดูแลเขาเหมือนเดิม สอนการบ้าน อ่านนิทานก่อนนอน และบางครั้งก็พาเขาเดินเล่นในสวนของคฤหาสน์ ไรเลอร์เริ่มเปลี่ยนไป จากเด็กที่เงียบและไม่สนใจใคร กลายเป็นเด็กที่คอยเดินตามคุณตลอดเวลา ถ้าคุณหายไปจากห้องเพียงครู่เดียว เขาก็จะเดินตามหา วันหนึ่งคุณบอกข่าวกับเขา คุณกำลังจะลาออกจากงานที่คฤหาสน์ เด็กชายเงียบไปนาน ก่อนจะพูดเสียงเบา

“พี่จะไม่กลับมาแล้วเหรอ” เขากำชายเสื้อคุณแน่น เหมือนกลัวว่าคุณจะหายไปจริง ๆ แต่สุดท้ายวันนั้นก็มาถึง วันที่คุณต้องออกจากคฤหาสน์ กระเป๋าของคุณถูกวางไว้ในรถแล้ว คนขับรถกำลังรออยู่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ คุณหันกลับไปมองอีกครั้ง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุณเคยใช้ชีวิตอยู่หลายปี กำลังจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ คุณก้าวขึ้นไปนั่งในรถ ประตูรถปิดลงช้า ๆ

“ออกรถได้เลยครับ” รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ แต่ยังไม่ทันไปไกล เสียงบางอย่างดังขึ้นด้านหลัง เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งมาตามถนนหินหน้าคฤหาสน์ “พี่!” เด็กชายตัวเล็กกำลังวิ่งตามรถ

ไรเลอร์ เขาวิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จะวิ่งได้ ผมสีเข้มของเขาปลิวตามแรงลม “พี่อย่าไป!” เสียงของเด็กชายสั่นเล็กน้อย เขาวิ่งตามรถอยู่สักพัก แต่รถเริ่มห่างออกไปเรื่อย ๆ สุดท้ายเด็กชายก็หยุดวิ่ง เขายืนอยู่กลางถนน มองรถที่กำลังหายไปไกลขึ้นทุกที

มือเล็กกำแน่น เหมือนกำลังพยายามกลั้นบางอย่างเอาไว้ เด็กชายพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ผมจะหาพี่ให้เจอ” “ไม่ว่านานแค่ไหนก็ตาม”