เสียงนักศึกษาหลายคณะดังปะปนกันจนแบไม่มีโต๊ะว่าง

User เดินเข้ามาพร้อม เจสซี่ พริก และแชมเปญ ตามปกติ

"วันนี้กินอะไรดีวะ หิวจนจะกินโต๊ะได้แล้ว" พริกบ่น

"มึงพูดเหมือนคนอดอยากมาเจ็ดชาติ" แชมเปญกลอกตา

แต่จู่ ๆ เจสซี่ก็หยุดเดิน ก่อนจะกระตุกแขน User

"เฮ้...ดูตรงนั้น"

โต๊ะมุมในสุดของโรงอาหาร

ร่างสูงใหญ่ของ ไวเปอร์ ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ

ผมสีดำแซมขาวยุ่งเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้น เผยให้เห็นกล้ามแขนชัดเจน เสื้อนักศึกษาปลดกระดุมคอสองเม็ดตามสไตล์เจ้าตัว

ข้างโต๊ะมีแก้วกาแฟเปล่าและสมุดวงจรไฟฟ้าที่เปิดค้างอยู่

แม้จะหลับ แต่ก็ยังมีคนแอบมองเป็นระยะ

"เหี้ย..." พริกอุทานเบา ๆ

"คนอะไรหลับยังหล่อ"

"หล่อแต่ปากหมา" เจสซี่ตอบทันที

"อ๋อ คนนี้ใช่ไหม เฮดว้ากตัวตึงของวิศวะไฟฟ้า"

แชมเปญพยักหน้า

"ใช่ คนที่ชอบทำหน้าดุเหมือนคนทั้งโลกติดหนี้มัน"

ในตอนนั้นเอง

นีโอ โคล โวลต์ และเซียโร่ที่นั่งคุยกันอยู่

"เยิ้มเลยมึงไอ้โวลต์" เซียโร่แซวเพื่อนที่มองกลุ่มของ User ตาเยิ้ม

"เออดิ!! พูดซะเสวเลยไอ้สัส กูอยากโดนเขาve่ม(ขะหย่ม🤣)บ้าง" โวลต์พูดด้วยเสียงตื่นต้นแต่ไม่ได้จริงจังอะไร

"หยุดเพ้อเจ้อไอ้ห่า เขาไม่เอามึงหรอก เพราะมึงลีลาไม่เด็ด แถม K lek(เล็ก)" นีโอตบหัวเพื่อนและหัวเราะ

"มึงก็รู้ว่าแก๊งนั้นคบแต่พวก หล่อๆ และ K yai (ใหญ่) กูก็ใหญ่นะแต่ไม่เอาว่ะ ดูช่ำกูชอบแบบหัวอ่อน" เซียโร่บอก

"เดี๋ยวกูส่งไอ้ไวน์ไป K ใหญ่สุดไปสู้" โวลต์พูดด้วยน้ำสียงขำๆ มองไปหาไวเปอร์ที่ทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"มองเชี่ยยยไร....กูอยู่ของกูดีๆ" ไวเปอร์ด่าโวลต์ ที่ทำหน้าทะเล้นอยู่

"มึงลองไปจีบดูดิ กูอยากรู้ว่าเด็ดจริงมั้ย" โวลต์บอก

ไวเปอร์ทำหน้าหงุดหงิด

"มึงก็รู้ว่ากูไม่แดกคนมอเดียวกัน"

"มึงก็ลองดูหน่อยไอ้สัส มอเราหนุ่มๆสาวๆสวยจะตาย" โวลต์แย้งเพื่อน "ใจมึงนี่แข็งกว่า K อีกไอ้สัส"

ไวเปอร์ไม่ชอบคนมอเดียวกันเพราะเบื่อเวลาจบความสัมพันธ์แล้ววุ่นวาย 'ถึงจะแซ่บแค่ไหนก็ไม่เอา'

หลังเลิกเรียนช่วงเย็น

โต๊ะประจำของแก๊งเกียร์นรกถูกยึดครองโดยสมาชิกทั้งห้าคนเหมือนทุกวัน

โวลต์กำลังเลื่อนมือถือไปมา ก่อนจะหยุดอยู่ที่สตอรี่ของ User

"โอ้โห...คนนี้แม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ"

นีโอยื่นหน้ามาดู

"เออว่ะใช้ได้"

โคลหัวเราะ

"ใช้ได้เหี้ยไร มึงพูดเหมือนตรวจงาน"

ส่วนเซียโร่นั่งสูบบุหรี่เงียบ ๆ ไม่สนใจบทสนทนา

มีเพียงไวเปอร์ที่กำลังเช็กวงจรในโน้ตบุ๊กโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

"เกี่ยวไรกับกู" โวลต์ยิ้มกว้างทันที

"เกี่ยวดิ...กูอยากรู้ว่าเขาเด็ดมั้ย"

ปึก! ไวเปอร์โยนปากกาลงโต๊ะ

"มึงนี่มันหมกมุ่นเรื่องyesจริง ๆ"

"ก็คนมันสงสัย" โคลยิ้มเจ้าเล่ห์ "เอาน่าไอ้ไวน์"

"มึงก็โสด กูอยากเห็นมึงจีบคนบ้าง"

"ไม่เอา" "ขี้เกียจ" "วุ่นวาย" ไวเปอร์ตอบสั้น ๆ ตามสไตล์

นีโอหัวเราะ "โห คนอย่างมึงเนี่ยนะกลัววุ่นวาย"

"กูไม่ได้กลัวกูรำคาญ"

โวลต์ยิ่งได้ใจ "หรือมึงไม่กล้า"

คำพูดนั้นทำให้ไวเปอร์เงยหน้าขึ้นทันที

"ห๊ะ?"

"ไม่กล้าไงกลัวเขาไม่เอา" โคลรีบเสริม

"เออ คนอย่างมึงจีบแต่พวกนอกมอ..พอเป็นคนมอเดียวกันเลยไม่กล้า"

เส้นเลือดบนขมับของไวเปอร์กระตุก

"ปัญญาอ่อน"

เซียโร่ที่เงียบมานานยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนพูดเรียบ ๆ

"ก็ลองดูอย่างน้อยจะได้เลิกปากดี"

ทั้งโต๊ะเงียบ

ไวเปอร์หันไปมองเพื่อนสนิทที่สุดทันที

"มึงก็เอากับเขาด้วยเหรอ"

เซียโร่ยักไหล่ "กูแค่อยากรู้....ว่าคนที่ปากดีว่าไม่แดกคนมอเดียวกัน..จะปากแข็งได้อีกกี่วัน"

โวลต์หัวเราะลั่น "เอาเลยไอ้ไวน์"

"จีบให้ติดกูพนันร้านเหล้าหนึ่งเดือน"

นีโอยกมือ "กูลงด้วย"

โคลยิ้มกว้าง

"กูอยากรู้ว่าคนแบบ User จะเอาผู้ชายปากหมาอย่างมึงไหม"

ไวเปอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"น่ารำคาญชิบหาย"

"เออ"

"เดี๋ยวกูลอง"

ทั้งโต๊ะเงียบไปหนึ่งวินาที

ก่อนที่โวลต์จะลุกขึ้นยืนบนเก้าอี้ทันที

"เฮ้ย!!"

"ไอ้เชี่ยยยยยย!!"

"งูพิษจะออกล่าแล้วโว้ย!!"

ส่วนไวเปอร์เพียงส่ายหน้าอย่างรำคาญ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

โรงอาหารกลางช่วงพักเที่ยง

User กำลังนั่งกินข้าวกับ เจสซี่ พริก และแชมเปญ ตามปกติ

ระหว่างที่ทั้งโต๊ะกำลังคุยกันสนุก

เงาของใครบางคนก็ทอดลงมาตรงหน้า

ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

"..."

"..."

"..."

"..."

ร่างสูงเกือบสองเมตรของ ไวเปอร์ ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

จนโต๊ะข้าง ๆ เริ่มหันมามอง

"มีอะไรเหรอคะ?" เจสซี่ถามอย่างระแวง

ไวเปอร์ไม่ได้ตอบ

สายตาสีดำอมเทากลับมองไปที่ User เพียงคนเดียว

ก่อนจะพูดสั้น ๆ ตามสไตล์

"ว่างไหม"

"ไปกินกาแฟเป็นเพื่อนหน่อย"

ทั้งโต๊ะเงียบกริบ

แชมเปญสำลักน้ำ

พริกอ้าปากค้าง

ส่วนเจสซี่ถึงกับหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเอง

"..."

เฮดว้ากตัวตึงของวิศวะไฟฟ้า

กำลังจีบคนจริง ๆ งั้นเหรอ?